1. ۱جام طرب کش که صبح کام برآمدخندهٔ صبح از دهان جام برآمد
2. ۲صبح فلک بین که بر موافقت جامدم زد و بوی میش ز کام برآمد
3. ۳مهرهٔ شادی نشست و ششدره برخاستنقش سه شش بر سه زخم کام برآمد
4. ۴داو طرب کن تمام خاصه که اکنونعدهٔ خاتون خم تمام برآمد
5. ۵ما و شکر ریز عیش کز در خمارنامزد خرمی به بام برآمد
6. ۶ساغر گلفام خواه کز دهن کوسنغمهٔ گلبام وقت بام برآمد
7. ۷بلبله کبکی است خون گرفته به منقارکز دهنش نالهٔ حمام برآمد
8. ۸گاو سفالین که آب لالهٔ تر خوردارزن زرینش از مسام برآمد
9. ۹زآن می گلگون که بید سوخته پروردبوی گل و مشکبید خام برآمد
10. ۱۰در صف دریا کشان بزم صبوحیجام چو کشتی کش خرام بر آمد
11. ۱۱خوان صبوحی به شیب مقرعه کن لاشکابرش روز آتشین ستام برآمد
12. ۱۲بود فلک جام رنگ و جام فلک سانروز ندانم که از کدام برآمد
13. ۱۳دست قراسنقر فلک سپر افکندخنجر آقسنقر از نیام برآمد
14. ۱۴گوش رباب از هوا پیام طرب داشتاز سه زبان راز آن پیام برآمد
15. ۱۵حلقهٔ ابریشم است موی خوش چنگچون مه نو کز خط ظلام برآمد
16. ۱۶گرچه تن چنگ شبه ناقهٔ لیلی استنالهٔ مجنون ز چنگ رام برآمد
17. ۱۷بیست و چهارش زمام ناقه و لیکنناله نه از ناقه از زمام برآمد
18. ۱۸نای چو شه زادهٔ حبش که ز نه چشمبانگش از آهنگ ده غلام برآمد
19. ۱۹از پی دستینهٔ رباب کف میچون گهر عقد یک نظام برآمد
20. ۲۰بهر حلی‌های گوش و گردن بر بطسیم و زر از ساغر و مدام برآمد
21. ۲۱از حیوان شکار گاه دف آوازتهنیت شاه را مدام برآمد
22. ۲۲شاه عجم رکن دین کز آیت عدلشنام عجم روضة السلام برآمد
23. ۲۳ناصر اسلام سیف دین که ز حکمشبر سر دهر حرون لگام برآمد
24. ۲۴رستم ثانی که در طبیعتش اولدانش زال و دهای سام بر آمد
25. ۲۵صیت جلالش به شرق و غرب بپیچیدشکر نوالش ز سام و حام برآمد
26. ۲۶پهلو ایران گرفت رقعهٔ ملکتوز دگران بانگ شاهقام برآمد
27. ۲۷دام به دریا فکنده بود سلیمانخازن انگشتری به دام برآمد
28. ۲۸ذات جهان پهلوانش صبح جلال استکز افق چرخ احتشام برآمد
29. ۲۹در کنف صبح فر میر محمدراست چو خورشید نور تام برآمد
30. ۳۰تاجوری یافت تخت و ملکت ایرانتا ز برش سیدالانام برآمد
31. ۳۱گر پدر از تخت ملک شد پسر اینکبر زبر تخت احترام برآمد
32. ۳۲گر علم صبح آب رنگ فروشدرایت خورشید نارفام برآمد
33. ۳۳تارک گشتاسب یافت افسر لهراسبزال همایون به تخت سام برآمد
34. ۳۴نوبت کاوس شد چو پای منوچهربر سر کرسی احتشام برآمد
35. ۳۵روز به مغرب شده چو مملکت اوماه چو بدر از حجاب شام برآمد
36. ۳۶آرزوی جان ملک عدل و همم بوداز ملک عادل همام برآمد
37. ۳۷دولت شروان کلید دولت او بودزآن همه کارش به انتظام برآمد
38. ۳۸گرچه محمد پیمبری به عرب یافتصبح کمالش ز حد شام برآمد
39. ۳۹دیر زی ای بحر کف که عطسهٔ جودتچشمهٔ مهر است کز غمام برآمد
40. ۴۰مژده ده ای تاجور که ینصرک اللهفال تو از مصحف دوام برآمد
41. ۴۱تا که حسامت قوام ملک عجم شدآه ز اعدای ناقوام برآمد
42. ۴۲چون نم ژاله ز خایه از تف خورشیدجان حسود از تف حسام برآمد
43. ۴۳جرم زمین تا قرار یافت ز عدلتبس نفس شکر کز هوام برآمد
44. ۴۴دوش چنین دیده‌ام به خواب که نخلیبر لب دریا در آن مقام برآمد
45. ۴۵نخل موصل شده ترنج و رطب داشتسایه و شایه‌ش فراخ و تام برآمد
46. ۴۶مرغی دیدم گرفته نامه به منقارکز بر آن نخل شادکام برآمد
47. ۴۷بود یکی منبر از رخام بر نخلپیری بر منبر رخام برآمد
48. ۴۸نامه ز منقار مرغ بستد و برخواندنعرهٔ تحسین ز خاص و عام برآمد
49. ۴۹من به تعجب به خود فروشده زین خوابکز خضر آواز السلام برآمد
50. ۵۰جستم و این خواب پیش خضر بگفتماز نفسش اصدق الکلام برآمد
51. ۵۱گفت که نخل است رکن دین که ز نصرتشهپر عنقاش بر سهام برآمد
52. ۵۲مرغ بقا دان و نامه بخت کز این دوکار دو ملک از یک اهتمام برآمد
53. ۵۳منبر تخت است و پیر مشتری چرخکز بر تختش سه چار گام برآمد
54. ۵۴ای درت آن آسمان که از افق اوکوکب بهروزی کرام برآمد
55. ۵۵از دم خلق تو در مسدس گیتیبوی مثلث به هر مشام برآمد
56. ۵۶ملک تو کشتی است چرخ نوح کهن سالکش ز شب و روز حام و سام برآمد
57. ۵۷عیسی عهدی که از تو قالب ملکتچون تن عازر به یک قیام برآمد
58. ۵۸رو که ز میخ سرای پردهٔ قدرتفلکهٔ این نیل گون خیام برآمد
59. ۵۹قدر محیط کفت جهان چه شناسدکو به سراب کف لئام برآمد
60. ۶۰از نفس مشک هیچ حظ و خبر نیستمغز جعل را که با زکام برآمد
61. ۶۱از سر تیغت که ماه ازوست برص داربرتن شیر فلک جذام برآمد
62. ۶۲خوان ددان را به کاسهٔ سر اعدازآتش شمشیر تو طعام برآمد
63. ۶۳بر درت از بس که جن و انس و ملک هستجان شیاطین ز ازدحام برآمد
64. ۶۴گوئی کانبوه حافظان مناسکگرد در مسجد الحرام برآمد
65. ۶۵از حرمت هر کبوتری که بپریدنامهٔ او عنبرین ختام برآمد
66. ۶۶سهم تو در زین کشید پشت زمین راگرچه ز من بود قعده رام برآمد
67. ۶۷بحر محیط از زمین بزاد و عجب نیستکان خوی ازین مرکب جمام برآمد
68. ۶۸زایجهٔ طالعت مطالعه کردمسلطنت از موضع السهام برآمد
69. ۶۹آرزوی حضرت تو دارم اگرچهصبح من از غم به رنگ شام برآمد
70. ۷۰در ره خدمت درست عهدم لیکننام من از نامهٔ سقام برآمد
71. ۷۱هست نیازم ز جان و آن دگر کساز زر و سیم جهان حطام برآمد
72. ۷۲گوهر جان وام کردم از پی تحفهتحفه بزرگ است از آن به وام برآمد
73. ۷۳پیش چنین تحفه کو تمیمهٔ عقل استواحزن از جان بوتمام برآمد
74. ۷۴گوهر سحر حلال من شکند آنکگوهرش از نطفهٔ حرام برآمد
75. ۷۵دزد بیان من است هر که در این عهدبر سمت شاعریش نام برآمد
76. ۷۶نیم شبت چون صف خواص دعا گفتهر نفسی آمینی از عوام برآمد
77. ۷۷باد جهانت به کام کز ظفر توکامهٔ صد جان مستهام برآمد
78. ۷۸ملک جهان ران که بر صحیفهٔ ایاممدت عمرت هزار عام برآمد