1. ۱عروس عافیت آنگه قبول کرد مراکه عمر بیش‌بها دادمش به شیربها
2. ۲چو کشت عافیتم خوشه در گلو آوردچو خوشه باز بریدم گلوی کام و هوا
3. ۳خروس کنگرهٔ عقل پر بکوفت چو دیدکه در شب امل من سپیده شد پیدا
4. ۴چو ماه سی شبه ناچیز شد خیال غرورچو روز پانزده ساعت کمال یافت ضیا
5. ۵مسیح وار پی راستی گرفت آن دلکه باژ گونه روی بود چون خط ترسا
6. ۶ز مرغزار سلامت دل مراست خبرکه هم مسیح خبر دارد از مزاج گیا
7. ۷مرا طبیب دل اندرز گونه‌ای کرده استکز این سواد بترس از حوادث سودا
8. ۸به تلخ و ترش رضا ده به خوان گیتی برکه نیشتر خوری ار بیشتر خوری حلوا
9. ۹اسیر طبع مخالف مدار جان و خردزبون چارزبانی مکن دو حور لقا
10. ۱۰که پوست پاره‌ای آمد هلاک دولت آنکه مغز بی‌گنهان را دهد به اژدرها
11. ۱۱مرا شهنشه وحدت ز داغگاه خردبه شیب و مِقرعه دعوت همی کند که بیا
12. ۱۲از این سراچهٔ آوا و رنگ دل بگسلبه ارغوان دِه رنگ و به ارغنون آوا
13. ۱۳در این رصدگه خاکی چه خاک می‌بیزینه کودکی نه مُقامر، ز خاک چیست تو را؟
14. ۱۴به دست آز مده دل که بهر فرش کنشتز بام کعبه ندُزدند مکّیان دیبا
15. ۱۵به بوی نفس مکن جان که بهر گردن خوککسی نبُرَّد زنجیر مسجد اقصا
16. ۱۶ببین که کوکبهٔ عمر خضروار گذشتتو بازمانده چو موسی به تیه خوف و رجا
17. ۱۷پریر نوبت حج بود و مهد خواجه هنوزاز آن سوی عرفات است چشم بر فردا
18. ۱۸به چاه جاه چه افتی و عمر در نقصانبه قصد فصد چه کوشی و ماه در جوزا
19. ۱۹برفت روز و تو چون طفل خرمی آرینشاط طفل نماز دگر بود عذرا
20. ۲۰چو عمر دادی دنیا بده که خوش نبودبه صد خزینه تبذُر به دانگی استقصا
21. ۲۱دو رنگی شب و روز سپهر بوقلمونپرند عمر تو را می‌برند رنگ و بها
22. ۲۲دو چشمه‌اند یکی قیر و دیگری سیمابشب بنفشه‌وش و روز یاسمین سیما
23. ۲۳تو غرق چشمهٔ سیماب و قیر و پنداریکه گرد چشمهٔ حیوان و کوثری به چرا
24. ۲۴جهان به چشمی ماند در او سیاه و سپیدسپید ناخنه دارد و سیاه نابینا
25. ۲۵ببر طناب هوس پیش از آنکه ایامتچهار میخ کند زیر خیمهٔ خضرا
26. ۲۶به صور نیم شبی درفکن رواق فلکبه ناوک سحری برشکن مصاف فضا
27. ۲۷جهان به بوالعجبی تا کی‌اَت نماید لعببه هفت مهرهٔ زرین و حقهٔ مینا
28. ۲۸تو را به مهره و حقه فریفتند ایراکچو حقه بی‌دل و مغزی چو مهره بی سر و پا
29. ۲۹فریب گنبد نیلوفری مخور که کنوناجل چو گنبد گل برشکافدت عمدا
30. ۳۰ز خشک سال حوادث امید امن مدارکه در تموز ندارد دلیل برف هوا
31. ۳۱چه جای راحت و امن است دهر پر نکبتچه روز باشه و صید است و دشت پر نکبا
32. ۳۲مگو که دهر کجا خون خورد که نیست دهانشببین به پشه که زوبین زن است و نیست کیا
33. ۳۳مساز عیش که نامردم است طبع جهانمخور کرفس که پر کژدم است بوم و سرا
34. ۳۴ز روزگار وفا هم به روزگار آیدکه حِصرم از پس شش ماه می‌شود صهبا
35. ۳۵چه خوش بوی که درون وحشت است و بیرون غمکجا روی که ز پیش آتش است و پس دریا
36. ۳۶خوشی طلب کنی از دهر، ساده دل مرداکه از زکات ستانان زکات خواست عطا
37. ۳۷سلاح کار خود اینجا ز بی زبانی سازکه بی زبانی دفع زَبانیه است آنجا
38. ۳۸چو خوشه چند شوی صد زبان نمی‌خواهیکه یک‌زبان چو ترازو بوی به روز جزا
39. ۳۹در این مقام کسی کو چو مار شد دو زبانچو ماهی اَست بریده زبان در آن ماوا
40. ۴۰خرد خطیب دل است و دماغ منبر اوزبان به صورت تیغ و دهان نیام آسا
41. ۴۱درون کام نهان کن زبان که تیغ خطیببرای نام بود در برش نه بهر وَغا
42. ۴۲زبان به مهر کن و جز به گاهِ لا مگشایکه در ولایت قالوا بلی رسی از لا
43. ۴۳دو اسبه بر اثر لا بران بدان شرطیکه رَخت نفکنی الّا به منزل الّا
44. ۴۴مگر معاملهٔ لا اله الا اللهدرم خریدِ رسول اللهت کند به بها
45. ۴۵زبان ثناگر درگاه مصطفی خوشترکه بارگیر سلیمان نکوتر است صبا
46. ۴۶ثنای او به دل ما فرو نیاید از آنکعروس سخت شگرف است و حجله نازیبا
47. ۴۷سپید روی ازل مصطفی است کز شرفشسیاه گشت به پیرانه سر، سر دنیا
48. ۴۸فلک به دایگی دین او در این مرکززنی است بر سر گهواره‌ای بمانده دوتا
49. ۴۹دمش خزینه‌گشای مجاهز ارواحدلش خلیفهٔ کتّاب علّم الاسما
50. ۵۰به پیش کاتب وحیش دوات دار، خردبه فرق حاجب بارش نثار بار خدا
51. ۵۱هزار فصل ربیعش جنیبه‌دار جمالهزار فضل ربیعش خریطه‌دار سخا
52. ۵۲زبان در آن دهن پاک گوئیا که مگرمیان چشمهٔ خضر است ماهیی گویا
53. ۵۳دو شاخ گیسوی او چون چهار بیخ حیاتبه هر کجا که اثر کرد اخرج‌المرعی
54. ۵۴نه باد گیسوی او ز آتش بهار کم استکه آب و گل را آبستنی دهد ز نما
55. ۵۵عروس دهر و سرور جهان نخواست از آنکنداشت از غم امت به این و آن پروا
56. ۵۶از این حریف گلو بُر حذر گُزید حذروز این اَبای گلوگیر اِبا نمود اِبا
57. ۵۷چهار یارش تا تاج اصفیا نشدندنداشت ساعدِ دین یاره داشتن یارا
58. ۵۸الهی از دل خاقانی آگهی که در اوخزینه خانهٔ عشق است در به مهر رضا
59. ۵۹از آن شراب که نامش مفرح کرم استبه رحمت این جگر گرم را بساز دوا
60. ۶۰ز هرچه زیب جهان است و هرکه ز اهل جهانمرا چو صفر تهی دار و چون الف تنها
61. ۶۱قنوت من به نماز و نیاز در این استکه عافنا و قنا شرّ ما قضیت لنا
62. ۶۲مرا به منزل الّا الذین فرود آورفرو گشای ز من طمطراق الشَعرا
63. ۶۳یقین من تو شناسی ز شک مختصرانکه علم توست شناسای ربّنا ارنا
64. ۶۴مرا ز آفت مشتی زیاد باز رهانکه بر زنای زن زید گشته‌اند گوا
65. ۶۵خلاص ده سخنم را ز غارت گرهیکه مولع‌اند به نقش ریا و قلب ریا
66. ۶۶به روز حشر که آواز لاتخف شنوندبه گوش خاطر ایشان رسان که لابُشری
67. ۶۷چو کاسه باز گشاده دهان ز جوع‌الکلبچو کوزه پیش نهاده شکم ز استسقا
68. ۶۸اگر خسیسی بر من گران سر است رواستکه او زمین کثیف است و من سمای سنا
69. ۶۹گر او نشسته و من ایستاده‌ام شایدنشسته باد زمین و ستاده باد سما
70. ۷۰ور او به راحت و من در مشقتم چه عجبکه هم زمین بود آسوده و آسمان دَروا
71. ۷۱سخن به است که ماند ز مادر فکرتکه یادگار هم اسما نکوتر از اسما