1. ۱قلم بخت من شکسته سر استموی در سر ز طالع هنر است
2. ۲بخت نیک، آرزو رسان دل استکه قلم نقش بند هر صور است
3. ۳نقش امید چون تواند بستقلمی کز دلم شکسته‌تر است
4. ۴دیده دارد سپید بخت سیاهاین سپید آفت سیاه سر است
5. ۵بخت را در گلیم بایستیاین سپیدی برص که در بصر است
6. ۶چشم زاغ است بر سیاهی بالگر سپیدی به چشم زاغ در است
7. ۷کوه را زر چه سود بر کمرشکه شهان را زر از در کمر است
8. ۸تن چو ناخن شد استخوانم از آنکبخت را ناخنه به چشم در است
9. ۹استخوان پیش‌کش کنم غم رازآنکه غم میهمان سگ جگر است
10. ۱۰روز دانش زوال یافت که بختبه من راست فعل کژ نگر است
11. ۱۱بس به پیشین ندیده‌ای خورشیدکه چو کژ سر نمود کژ نظر است
12. ۱۲چون نفس می‌زنم کژم نگردچرخ کژ سیر کاهرمن سیر است
13. ۱۳چون صفیرش زنی کژت نگرداسب کورا نظر بر آب‌خور است
14. ۱۴یا مگر راست می‌کند کژ منکه مرا از کژی هنوز اثر است
15. ۱۵ترک آن کژ نگه کند در تیرتا شود راست کالت ظفر است
16. ۱۶همه روز اعور است چرخ ولیکاحول است آن زمان که کینه‌ور است
17. ۱۷هر که را روی راست، بخت کژ استمار کژ بین که بر رخ سپر است
18. ۱۸بس نبالد گیابنی که کژ استبس نپرد کبوتری که تر است
19. ۱۹دهر صیاد و روز و شب دو سگ استچرخ باز کبود تیز‌پر است
20. ۲۰همه عالم شکارگه بینیکاین دو سگ زیر و باز بر زبر است
21. ۲۱عقل سگ جان هوا گرفت چو بازکاین سگ و باز چون شکارگر است
22. ۲۲من چو کبک آب زهره ریخته رنگصید باز و سگی که بوی بر است
23. ۲۳نیک بد‌حال و سخت سست‌دلمحال و دل هر دو یک نه بر خطر است
24. ۲۴عافیت آرزو کنم هیهاتاین تمناست یافتن دگر است
25. ۲۵آرزو را ذخیره امید استوصل امید عمر جانور است
26. ۲۶آرزو چون نشاند شاخ طمعطلبش بیخ و یافت برگ و بر است
27. ۲۷طمع آسان ولی طلب صعب استصعبی یافت از طلب بتر است
28. ۲۸آرزویی که از جهان خواهمبدهد زآنکه مست و بی‌خبر است
29. ۲۹لیکن آن داده را به هشیاریواستاند که نیک بد گهر است
30. ۳۰در دبستان روزگار، مراروز و شب لوح آرزو به بر است
31. ۳۱هیچ طفلی در این دبستان نیستکه ورا سورهٔ وفا ز بر است
32. ۳۲چون برد آیت وفا از یاد؟کآخر اوفوا بعهدی از سور است
33. ۳۳خاطرم بکر و دهر نامرد استنزد نامرد، بکر کم‌خطر است
34. ۳۴نالش بکر خاطرم ز قضاستگلهٔ شهربانو از عمر است
35. ۳۵سایهٔ من خبر ندارد از آنکآه من چرخ‌سوز و کوه‌دَر است
36. ۳۶جوش دریا در دیده زهرهٔ کوهگوش ماهی بنشنود که کر است
37. ۳۷مر ما مر من حساب العمرچون به پنجه رسد حساب مر است
38. ۳۸ناودان مژه ز بام دماغقطره ریز است و آرزو خضر است
39. ۳۹سبب آبروی آب مژه استصیقل تیغ کوه تیغ خور است
40. ۴۰نکنم زر طلب که طالب زرهمچو زر نثار پی‌سپر است
41. ۴۱عاقبت هرکه سر فراخت به زرهمچو سکه نگون و زخم خور است
42. ۴۲روی عقل از هوای زر همه راآبله خورده همچو روی زر است
43. ۴۳از شمار نفس فذلک عمرهم غم است ار چه غم نفس شمراست
44. ۴۴غم هم از عالم است و در عالممی‌نگنجد که بس قوی حشر است
45. ۴۵عالم از جور مایهٔ زای غم استبتر از هیمه مایه شرر است
46. ۴۶چون شرر شد قوی همه عالمطعمه سازد چه حاجت تبر است
47. ۴۷لهو، یک جزو و غم هزار ورقغصه مجموع و قصه مختصر است
48. ۴۸قابل گل منم که گل همه تنرنگ خون است و خار نیشتر است
49. ۴۹غم ز دل زاد و خورد خون دلمخون مادر غذا ده پسر است
50. ۵۰آتشی کز دل شجر زایدطعمهٔ او هم از تن شجر است
51. ۵۱چرخ بازیچه گون چون بازیچهدر کف هفت طفل جان شکر است
52. ۵۲بدو خیط ملون شب و روزدر گشایش بسان باد فر است
53. ۵۳شب که ترکان چرخ کوچ کنندکاروان حیات بر حذر است
54. ۵۴خیل ترکان کنند بر سر کوچغارت کاروان که بر گذر است
55. ۵۵خواجه چون دید دردمند دلمگفت کین دردناکی از سفر است
56. ۵۶هان کجائی چه می‌خوری؟ گفتممی‌خورم خون خود که ما حضر است
57. ۵۷چه خورش کو خورش کدام خورشدست خون مانده را چه جای خور است
58. ۵۸گوید آخر چه آرزو داریآرزو زهر و غم نه کام و گر است
59. ۵۹نیم جنسی و یک‌دلی خواهمآرزوم از جهان همین قدر است
60. ۶۰از دو یک دم که در جهان یابمناگزیر است و از جهان گذر است
61. ۶۱نگذرد دیگ پایه را ز حجرنگذرد آتشی که در حجر است
62. ۶۲به مقامی رسیده‌ام که مراخار و حنظل بجای گل شکر است
63. ۶۳کو سر تیغ کرزوی من استکانس وحشی به سبزه و شمر است
64. ۶۴بر سر تیغ به سری که سر استخرج قصاب به بزی که نر است
65. ۶۵ابله از چشم زخم کم رنج استاکمه از درد چشم کم ضرر است
66. ۶۶جاهل آسوده، فاضل اندر رنجفضل مجهول و جهل معتبر است
67. ۶۷سفله مستغنی و سخی محتاجاین تغابن ز بخشش قدر است
68. ۶۸همه جور زمانه بر فضلاستبوالفضول از حفاش زاستر است
69. ۶۹سوس را با پلاس کینی نیستکین او با پرند شوشتر است
70. ۷۰حال مقلوب شد که بر تن دهرابره کرباس و دیبه آستر است
71. ۷۱عالم از علم مشتق است و لیکجهل عالم به عالمی سمر است
72. ۷۲معنی از اشتقاق دور افتادکز صلف کبر و از اصف کبر است
73. ۷۳قوت مرغ جان به بال دل استقیمت شاخ کز به زال زر است
74. ۷۴دل پاکان شکستهٔ فلک استزال دستان فکندهٔ پدر است
75. ۷۵جان دانا عجب بزرگ دل استتن ادریس بس بلند پر است
76. ۷۶در گلستان عمر و رستهٔ عهدپس گل، خار و بعد نفع، ضر است
77. ۷۷از پس هر مبارکی شومی استوز پی هر محرمی صفر است
78. ۷۸فقر کن نصب عین و پیش خسانرفع قصه مکن نه وقت جر است
79. ۷۹دهر اگر خوان زندگانی ساختخورد هر چاشنی که کام و گر است
80. ۸۰سال کو خرمن جوانی دیدسوخت هر خوشه‌ای که زیب و فر است
81. ۸۱درزیی صدرهٔ مسیح بریدعلمش برد و گفت گوش خر است
82. ۸۲کشت امید چون نرویاندگریه کو فتح باب هر نظر است
83. ۸۳وقت تب چون به نی نبرد تبشیر گر نیستانش مستقر است
84. ۸۴دفع عین الکمال چون نکندرنگ نیلی که بر رخ قمر است
85. ۸۵دی همی گفتم آه کز ره چشمدل من نیم کشتهٔ عبر است
86. ۸۶مرگ یاران شنیدم از ره گوشدلم امروز کشتهٔ فکر است
87. ۸۷هر که از راه گوش کشته شودزاندرون پوست خون او هدر است
88. ۸۸آری آری هم از ره گوش استکشتن قندزی که در خزر است
89. ۸۹نقطهٔ خون شد از سفر دل منخود سفر هم به نقطه‌ای سقر است
90. ۹۰تا به غربت فتاده‌ام همه سالنه مهم غیبت و سه مه حضر است
91. ۹۱نی نی از بخت شکرها دارمچند شکری که شوک بی‌ثمر است
92. ۹۲صورت بخت من طویل‌الذیلدر وفا چون قصیر با قصر است
93. ۹۳بخت ملاح کشتی طرب استبخت فلاح کشته بطر است
94. ۹۴چشم بد دور بر در بختمچرخ حلقه به گوش همچو در است
95. ۹۵بخت، مرغ نشیمن امل استروز، طفل مشیمهٔ سحر است
96. ۹۶هم ز بخت است کز مقالت منهمه عالم غرائب و غرر است
97. ۹۷استراحت به بخت یا نعم استاستطابت به آب یا مدر است
98. ۹۸فخر من یاد کرد شروان بهکه مباهات خور به باختر است
99. ۹۹لیک تبریز به اقامت راکه صدف قطره را بهین مقر است
100. ۱۰۰هم به مولد قرار نتوان کردکه صدف حبس خانهٔ درر است
101. ۱۰۱گرچه تبریز شهره‌تر شهری استلیک شروان شریفتر ثغر است
102. ۱۰۲خاک شروان مگو که وان شر استکان شرفوان به خیر مشتهر است
103. ۱۰۳هم شرفوان نویسمش لیکنحرف علت از آن میان بدر است
104. ۱۰۴عیب شروان مکن که خاقانیهست از آن شهر کابتداش شر است
105. ۱۰۵عیب شهری چرا کنی به دو حرفکاول شرع و آخر بشر است
106. ۱۰۶جرم خورشید را چه جرم بدانکشرق و غرب ابتدا شراست و غر است
107. ۱۰۷گرچه ز اول غر است حرف غریبمرد نامی غریب بحر و بر است
108. ۱۰۸چه کنی نقص مشک کاشغریکه غر آخر حروف کاشغر است
109. ۱۰۹گرچه هست اول بدخشان بدبه نتیجه نکوترین گهر است
110. ۱۱۰نه تب اول حروف تبریز استلیک صحت رسان هر نفر است
111. ۱۱۱دیدی آن جانور که زاید مشکنامش آهو و او همه هنر است