1. ۱جان سگ دارم به سختی ورنه سگ‌جان بودمیاز فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمی
2. ۲ورنه جانم آهنین بودی به آه آتشیندیده چون پالونهٔ آهن فرو پالودمی
3. ۳آه جان فرسا اگر در سینه نشکستی مرااینکه جان فرسودم از آه، آسمان فرسودمی
4. ۴غرقه‌ام در خون و خون چون خشک شد گردد سیاهخود سیه پوشم که دیدی؟ گرنه خون آلودمی
5. ۵کوه غم بر جانم و گردون نبخشاید مراکاین غم ار بر کوه بودی من بر او بخشودمی
6. ۶یوسفانم بستهٔ چاه زمین‌اند ار نه منچشمه‌های خون ز رگ‌های زمین بگشودمی
7. ۷گوش من بایستی از سیماب چشم انباشتهتا فراق نازنینان را خبر نشنودمی
8. ۸کاشکی خاقانی آسایش گرفتی ز اشک خونتا زجان کم کردمی در اشک خون افزودمی
9. ۹روی من کاهی است خاکین کاش از خون گل شدیتا به خون دل سر خاک وحید اندودمی
10. ۱۰آن زمان کو جان همی داد ار من آنجا بودمیجان ستانش را به صور آه جان بربودمی
11. ۱۱پای در گل چون گل پای آب غم پذرفتمیخاک بر سر ، بر سر خاک اشک خون پالودمی
12. ۱۲گر فدای او برفتم من، چرا جانم نرفتتا اگر زان بر زیان بودم ازین برسودمی
13. ۱۳دیده را از سیل خون افکنده می در ناخنهبس به ناخن رخ چو زر ناخنی بخشودمی
14. ۱۴مویه گر بنشاندمی بر خاک و خود بنشستمیدست و کلکش را به لفظ مادحان بستودمی
15. ۱۵اول از خوناب دل رنگین ازارش بستمیبعد از آن از زعفران رخ حنوطش سودمی
16. ۱۶گر رسیدی دست، غسلش ز آب حیوان دادمیبل که چون اسکندرش تابوت زر فرمودمی
17. ۱۷آنچه مادر بر سر تابوت اسکندر نکردمن به زاری بر سر تابوت او بنمودمی
18. ۱۸یا چو شیرین کو به زهر تلخ بر تابوت شاهجان شیرین داد، من جان دادمی و آسودمی
19. ۱۹هر شبی بر خاکش از خون دانهٔ دل کشتمیهر سحر خون سیاوشان ازو بدرودمی
20. ۲۰واپسین دیدارش از من رفت و جانم بر اثرگر برفتی در وداعش من ز جان خشنودمی
21. ۲۱من غلامی داغ بر رخ بودمش عنبر به نامور به معنی بودمی عنبر حنوطش بودمی
22. ۲۲چون بدین زودی کفن می‌بافت او را دست چرخکاشکی در بافتن، من تار او را پودمی
23. ۲۳گیرم آن فرزانه مرد، آخر خیالش هم نمردهم خیالش دیدمی در خواب اگر بغنودمی
24. ۲۴نی‌نی آن فرزانه را داغ فراقم کشت و بسگر به عالم داد بودی من به خون ماخوذمی
25. ۲۵شد ز من بدرود گر بختیم بودی پیش از آنکاو ز من بدرود رفتی من ز جان بدرودمی
26. ۲۶گر دلم دادی که شروان بی‌جمالش دیدمیراه صد فرسنگ را زین سر بسر پیمودمی
27. ۲۷جانم ار در نیم تیمار فراقش نیستیآخر از جان یتیمانش غمی بزدودمی
28. ۲۸گفتی ای باز سپید از دود دل چون می‌رهیکاش ار باز سپیدم بی‌سیاهی دودمی