1. ۱در این منزل اهل وفائی نیابیمجوی اهل کامروز جائی نیابی
2. ۲عجوز جهان در نکاح فلک شدکه جز عذر زادنش رائی نیابی
3. ۳بلی در زناشوئی سنگ و آهنبجز نار بنت الزنائی نیابی
4. ۴اگر کیمیای وفا جستا خواهیجز از دست هر خاکپائی نیابی
5. ۵دمی خاکپائی تو را مس کند زرپس از خاک به کیمیائی نیابی
6. ۶نفس عنبرین دار و آه آتشین زنکزین خوشتر آب و هوائی نیابی
7. ۷به آب خرد سنگ فطرت بگردانکزین تیزتر آسیائی نیابی
8. ۸در این هفت ده زیر و نه شهر بالاورای خرد ده کیائی نیابی
9. ۹ولیکن به نه شهر اگر خانه سازیبه از دل در او کد خدائی نیابی
10. ۱۰چه باید به شهری تنشستن که آنجابجز هفت ده روستائی نیابی
11. ۱۱همه شهر و ده گر براندازی الاعلف‌خانهٔ چارپایی نیابی
12. ۱۲به شب شهر غوغای یاجوج گیردبه روزش سکندر دهائی نیابی
13. ۱۳زنی رومی آید کند کاغذین سدکه از هندی آهن بنائی نیابی
14. ۱۴همه شهر یاجوج گیرد دگر شبکه سد زنان را بقائی نیابی
15. ۱۵برون ران ازین شهر و ده رخش همتکه اینجاش آب و چرائی نیابی
16. ۱۶به همت ورای خرد شو که دل راجز این سدرة المنتهائی نیابی
17. ۱۷به دل به رجوع تو کان پیر دین رابجز استقامت عصائی نیابی
18. ۱۸فلک هم دو تا پشت پیری است کوراعصا جز خط استوائی نیابی
19. ۱۹دلت آفتابی کز او صدق زایدکه جز صادق ابن الذکائی نیاب
20. ۲۰به صورت دو حرف کژ آمد دل، اماز دل راستگوتر گوائی نیابی
21. ۲۱الف راست صورت صواب است لیکناگر کژ شود هم خطائی نیابی
22. ۲۲نه نون و القلم هم کژ است اول آنگهبجز راستش مقتدائی نیابی
23. ۲۳ز دل شاهدی ساز کو را چو کعبههمه روی بینی قفائی نیابی
24. ۲۴چو دل کعبه کردی سر هر دو زانوکم از مروه‌ای یا صفائی نیابی
25. ۲۵برو پیل پندار از کعبهٔ دلبرون ران کز این به وغائی نیابی
26. ۲۶بیا کعبهٔ عزت دل ز عزیتهی کن کز این به غزائی نیابی
27. ۲۷گر از کعبه در دیر صادق دل آییبه از دیر حاجت روائی نیابی
28. ۲۸ور از دیر زی کعبه بی‌صدق پوییبه کعبه قبول دعائی نیابی
29. ۲۹رفیق طرب را وداعی کن ار نهز داعی غم مرحبائی نیابی
30. ۳۰در این جایگه غم مقیم است کورابجز پردهٔ دل وطائی نیابی
31. ۳۱به دیماه خوف آتش غم سپر کنکه اینجا ربیع رجائی نیابی
32. ۳۲چو سرسام سرد است قلب شتا رادوا به ز قلب شتائی نیابی
33. ۳۳به غم دل بنه کاینهٔ خاطرت راجز از صیقل غم جلائی نیابی
34. ۳۴غم دین زداید غم دنیی از توکه بهتر ز غم غم زدائی نیابی
35. ۳۵ولیکن ز هر غم مجوی انس زیراز هر مرغ ملک سبائی نیابی
36. ۳۶منه مهره کز راست بازان معنیدر این تخته نرد آشنائی نیابی
37. ۳۷همه عاجز شش در و مهره در کفبه همت مششدر گشائی نیابی
38. ۳۸اگر کم زنی هم به کم باش راضیکه دل را بیشی هوائی نیابی
39. ۳۹دغا در سه شش بیش بینی ز یارانچو یک نقش خواهی دغائی نیابی
40. ۴۰اگر ثلثی از ربع مسکون بجوئیوفا و کرم هیچ جائی نیابی
41. ۴۱عقاقیر صحرای دلهاست این دوکه سازنده‌تر زین دوائی نیابی
42. ۴۲دو بر گند بر یک شجر لیکن آن راجز از فیض قدسی نمائی نیابی
43. ۴۳ازین دو عقاقیر صحرای دلهادر این هفت دکان گیائی نیابی
44. ۴۴وفا باری از داعی حق طلب کنکز این ساعیان جز جفائی نیابی
45. ۴۵کرم هم ز درگاه حق جوی کز کسحقوق کرم را ادائی نیابی
46. ۴۶دم عیسوی جوی کسیب جان راز داروی ترسا شفائی نیابی
47. ۴۷در یوسفی زن که کنعان دل راز صاع لئیمان عطائی نیابی
48. ۴۸ببر بیخ آمال تا دل نرنجدکه بر خوان دونان صلائی نیابی
49. ۴۹خرد را چه گوئی که بر خوان دو نانابا بینی ار خود ابائی نیابی
50. ۵۰چو  سل کرده باشی رگ آب دیدهبصر بستهٔ توتیائی نیابی
51. ۵۱چو گرگ اجری از پهلوی زاغ کم خورکه برخوان چنان خوش لقائی نیابی
52. ۵۲فرشته شو ارنه پری باش باریکه هم‌کاسه الا همائی نیابی
53. ۵۳نکوئی مجو از کس و پس نکوئیچنان کن که از کس جزائی نیابی
54. ۵۴جزای نکوئی است نام نکوئیکه بالای آن در فزائی نیابی
55. ۵۵تن شمع را روشنی سربها بسکه از طشت زر سربهائی نیابی
56. ۵۶نه خاکی که بیرون نیاری ودیعتاگر سیم مزد از سقائی نیابی
57. ۵۷نه نیز آتشی کز سر خام طمعیغذا کم پزی گر غذائی نیابی
58. ۵۸نه عودی که خوش دم بسوزی چو عاشقاگر چون شکر دل‌ربائی نیابی
59. ۵۹اسیران خاکند امیران اولکه چون خاک عبرت فزائی نیابی
60. ۶۰به کم مدت از تاج داران اکنوننبیره نبینی، نیائی نیابی
61. ۶۱گدای مجرد صفت را که روزیسرش رفت جز پادشائی نیابی
62. ۶۲ولی پادشه را که یک لحظه از سرکله گم شود جز گدائی نیابی
63. ۶۳گرفتم فنا خسروی نقش اولز خسرو شدن جز فنائی نیابی
64. ۶۴وگر نیز کیخسروی آخر آخرکیانی کیان بی و بائی نیابی
65. ۶۵ازین شیر سگ خورده شیری نبینیوزین شوره مردم گیائی نیابی
66. ۶۶ازین ریمن آید کرم؟ نی نیایدز ریم آهن اقلیمیائی نیابی
67. ۶۷مجوی از جهان مردمی، کاین امانتبه نزدیک دور از خدائی نیابی
68. ۶۸ندانی که تریاک چشم گوزنانز دندان هیچ اژدهائی نیابی
69. ۶۹اگر کرم شب تاب آتش نمایداز آن آتش انس و سنائی نیابی
70. ۷۰ز دو نان که برق سرابند از اولبه آخر سحاب سخائی نیابی
71. ۷۱قضات از در ظالمان کرد فارغازین دادگرتر قضائی نیابی
72. ۷۲تو ویک تنه غربت و وحش صحراکه از مرغ خانه نوائی نیابی
73. ۷۳چو عیسی که غربت کند سوی بالابجز سوزنش رشتهٔ تائی نیابی
74. ۷۴تو چون نام جویی ز نان جوی بگسلکه جم را به مور اقتدائی نیابی
75. ۷۵ببین همت سنگ آهن‌ربا راکه آن همت از کهربائی نیابی
76. ۷۶اگر کبریا بینی از نار شایدز کبریت هم کبریائی نیابی
77. ۷۷ز خاقانی این منطق الطیر بشنوکه چون او معانی سرائی نیابی
78. ۷۸لسان الطیور از دمش یابی ارچهجهان را سلیمان لوائی نیابی
79. ۷۹سخن‌هاش موزون عیار آمد آوخکه ناقد به جز ژاژخائی نیابی
80. ۸۰بلی ناقد مشک یا دهن مصریبجز سیر یا گندنائی نیابی
81. ۸۱گر این فصل بر کوه خوانی هماناکه جز بارک الله صدائی نیابی
82. ۸۲بهاری است خوش چون گل نخل بندانکه از زخم خارش عنائی نیابی