1. ۱دلسوز ما که آتش گویاست قند اوآتش که دید دانهٔ دلها سپند او
2. ۲هر آفتاب زردم عیدی بود تمامچون بینمش که نیم هلال است قند او
3. ۳بر چون پرند، لیک دلش گوشهٔ پلاسمن بر پلاس ماتم هجر از پرند او
4. ۴رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنکچشمم نمک چند ز لب نوش خند او
5. ۵در سینه حلقه‌ها شودم آه آتشیناز خام‌کاری دل بیدادمند او
6. ۶زین سرد باد حلقهٔ آتش فسرده بادتا نعل زر کنم پی سم سمند او
7. ۷جرمی نکرده حلقهٔ گوشش ولی چه سودآویخته به سایهٔ مشکین کمند او
8. ۸پند من است حلقهٔ گوشش ولی چه سودحلقه به گوش او نکند گوش پند او
9. ۹خاقانی آن اوست غلام درم خریدبفروشدش به هیچ که ناید پسند او
10. ۱۰نندیشد از فلک، نخرد سنبلش به جوبر کهکشان و خوشه بود ریشخند او
11. ۱۱زین سبز مرغزار نجوید حیات از آنکقصاب حلق خلق بود گوسفند او
12. ۱۲سربسته همچو غنچه کشد درد سر چو بیدهم نشکند چو سرو دل زورمند او
13. ۱۳خضر است و خان و خانه به عزلت کند به دلهم خضر خان و مشغلهٔ او ز کند او
14. ۱۴با همتی چنین سوی ناجنس میل کردتا لاجرم گداز کشید از گزند او
15. ۱۵باز سپید با مگس سگ هم آشیانخاک سیاه بر سر بخت نژند او
16. ۱۶سیمرغ بود جیفه چرا جست همچو زاغپست از چه گشت آن طیران بلند او؟
17. ۱۷هر چند کان سقط به دمش زنده گشته بودچون دست یافت سوخت ز اسقاط زند او
18. ۱۸خورشید دیده‌ای که کند آب را بلند؟سردی آب بین که شود چشم بند او
19. ۱۹آتش سخن بس است که فرزند طبع اوستفرزندی آنچنان که بود فر زند او
20. ۲۰حاسد چو بیند این سخنان چو شیر و میسرکه نماید آن سخن گوز گند او
21. ۲۱سیر ارچه هم طویلهٔ سوسن بود به رنگغماز رنگ وی بود آن بوی و گند او
22. ۲۲گر سحر من بر آتش زردشت بگذردچون آب خواند آتش زردشت زند او