1. ۱کژ خاطران که عین خطا شد صوابشانمخراق اهل مخرقه مالک رقابشان
2. ۲خلقند پر خلاف و شیاطین مر انس راننگند و هم ز ننگ نسوزد شهابشان
3. ۳بر باطلند از آنکه پدرشان پدید نیستوز حق نه آدم است و نه عیسی خطابشان
4. ۴رهبان رهبرند در این عالم و در آننه آبشان به کار و نه کاری به آبشان
5. ۵همچون خزینه خانهٔ زنبور خشک سالاز باد چشمه چشمه دماغ خرابشان
6. ۶جان‌شان گران چو خاک و سر باد سنجشانبی‌سنگ چون ترازوی یوالحسابشان
7. ۷چون قوم نوح خشک نهالان بی‌برندباد از تنود پیرزنی فتح بابشان
8. ۸ابلیس وار پیر و جوانند از آنکه کردابلیس هم به پیرو مصحف خطابشان
9. ۹در مسجدند و ساخته چون مهد کودکانهم آب خانه در وی و هم جای خوابشان
10. ۱۰هم لوح و هم طویله و ارواح مرده رااجسام دیو و چهرهٔ آدم نقابشان
11. ۱۱دلشان گسسته نور چو شمع و ثاقشاندینشان شکسته نام چو اهل حجابشان
12. ۱۲ایشان ز رشک در تب سرد آن‌گهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان
13. ۱۳هستند از قیاس چو فرسوده هاونیسر نی و بن همیشه ز سودن خرابشان
14. ۱۴این شیشه گردنان در این خیمهٔ کبودبینام چون قرابه به گردن طنابشان
15. ۱۵زنبور نحل و کرم قزند از نیاز و آزرنج و وبال حاصل تاب و شتابشان
16. ۱۶چون دهر کس فروبر و ناکس برآورندز آن در وفا چو دهر بود انقلابشان
17. ۱۷بیش از بروتشان نگذشته است و نگذرداشعارشان چو دعوت نامستجابشان
18. ۱۸از آب نطقشان که گشاید فقع که هستافسرده‌تر ز برف دل چون سدابشان
19. ۱۹از طبع خشکشان نتوان یافت شعر ترنیلوفر آرزو که کند از سرابشان
20. ۲۰سحر حلال من چو خرافات خود نهندآری یکی است بولهب و بوترابشان
21. ۲۱کورند زیر طشت فلک لاجرم ز دوربنماید آفتابهٔ زر آفتابشان
22. ۲۲سرسام جهل دارند این خر جبلتانوز مطبخ مسیح نیاید جو آبشان
23. ۲۳جایم فرود خویش کنند و روا بودنفطند و هم به زیر نشیند گلابشان
24. ۲۴چون ماهی ارچه کنده زبانند پیش منچون مار در قفا همه زهر است نابشان
25. ۲۵تا خاطرم خزینهٔ گوگر سرخ شدچون زیبق است در تب سرد اضطرابشان
26. ۲۶ایشان ز رشک در تب سرد آنگهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان
27. ۲۷ایمه جوابشان چه دهم کز زبان چرخموتوا بغیظکم نه بس آید جوابشان
28. ۲۸تیغ زبانشان نتواند ببرید مویگر من فسن نسازم ازین سحر نابشان
29. ۲۹وین ناوک ضمیر مرا پر جبرئیلکرد است بی‌نیاز ز پر عقابشان
30. ۳۰دلشان ز میوه‌دار حدیثم خورد غذاانجیر خور غریب نباشد غرابشان
31. ۳۱گر نان طلب کنند در من زنند از آنکبی‌دانهٔ من آب زده است آسیابشان
32. ۳۲روباه وار بر پی شیران نهند پیتا آید از کفلگه گوران کبابشان
33. ۳۳گر کرده‌اند بیژن جاه مرا به چاههم من به آه صبح بسوزم جنابشان
34. ۳۴من رستم کمان کشم اندر کمین شبخوش باد خواب غفلت افراسیابشان
35. ۳۵خاقانیا ز غرش بیهوده‌شان مترسجز آب و نار هیچ ندارد سحابشان
36. ۳۶بر چهرهٔ عروس معانی مشاطه‌وارزلف سخن بتاب و ز حسرت بتابشان
37. ۳۷ای مالک سعیر بر این راندگان خلدزحمت مکن که زحمت من بس عذابشان
38. ۳۸در هفت دوزخ از چه کنی چار میخشانویل لهم عقیلهٔ من بس عقابشان