1. ۱کو دلی کانده کسارم بود و بساز جهان زو بوده‌ام خشنود و بس
2. ۲مرغ دیدی کو رباید دانه رامحنت این دل هم چنان بربود و بس
3. ۳من ز چرخ آبگون نان خواستماو جگر اجری من فرمود و بس
4. ۴چرخ بر من عید کرد و هر مهمماه نوصاع تهی بنمود و بس
5. ۵من زکات استان او در قحط سالهم بصاعی باد می‌پیمود و بس
6. ۶ز آتش دولت چو در شب ز اخترانگرمیی نادیده دیدم، دود و بس
7. ۷مایهٔ سلوت به غربت شد ز دستدل زیان افتاد و محنت سود و بس
8. ۸تا به تبریزم دو چیزم حاصل استنیم نان و آب مهران رود و بس
9. ۹زیر خاک آساید آن کز تخم ماستتخم هم در زیر خاک آسود و بس
10. ۱۰چون بروید تخم محنت‌ها کشدمحنت داسش که سر بدرود و بس
11. ۱۱آتش از دست فلک سودم به دستکو به پای غم چو خاکم سود و بس
12. ۱۲عودی خاک آتشین اطلس کنمز آب خونین کاین مژه پالود و بس
13. ۱۳گرچه غم فرسودهٔ دوران بدممرگ عز الدین مرا فرسود و بس
14. ۱۴بر سر خاکش خجل بنشست چرخنیم رو خاکی و خون آلود و بس
15. ۱۵مه به اشک از خاک راه کهکشانگل گرفت و خاک او اندود وبس
16. ۱۶گفتم ای چرخ این چنین چون کرده‌ایپس به خون ما توئی ماخوذ و بس
17. ۱۷هم ز عذر خود تظلم کرد چرخکان تظلم گوش من بشنود و بس
18. ۱۸بر لباس دین طراز شرع رالفظ و کلکش بود تار و پود و بس
19. ۱۹مهدی دین بود لیکن چون مسیحبر دل بیمارم او بخشود و بس
20. ۲۰جاه و جانی بس به تمکین و حضوربر تن و جان من او افزود و بس
21. ۲۱گرچه در تبریز دارم دوستاندوستی جانی مرا او بود و بس
22. ۲۲بعد از او در خاک تبریزم چکارکابروی کار من او بود و بس