1. ۱زد ابر دگرباره به گلزار خیم راگسترد ابر فوق چمن ظل کرم را
2. ۲چون صیرفیان ریخت ز بس درهم و دیناربرد از دل مفلس غم دینار و درم را
3. ۳از فرّ و بها ساحت گلزار نک امروزبس طعنه که راند همه دم باغ ارم را
4. ۴در باغ کنون بلبل و گل از در الفتگویند بهم شرح دل افکاری هم را
5. ۵گل جشن طرب چید دگر باره به بستانگردید قرین باز همی عیش و نعم را
6. ۶ابنای زمان نیز پی عشرت و شادییکسوی نهادند همه محنت و غم را
7. ۷صحرای ختن هست تو گویی ره گلشناز بس که ببخشد اثر نافه شمم را
8. ۸از نغمه زیر و بم مرغان خوش آهنگبنواخته هر سو بنگر ساز و نغم را
9. ۹شمشاد نگه کن که چه فرخنده و شادان،افکنده بپا، طرّه پر حلقه و خم را
10. ۱۰بر شاخ شجر بین که چو میران ممالکز اشکوفه به سر بر زده قرطاس رقم را
11. ۱۱بگرفته ز نو لاله به کف جام جهان بیندارد مگر او داعیه حشمت جم را
12. ۱۲نوروز شد و بار دگر کاوه اردیبر کینه ضحاک دی افراخت علم را
13. ۱۳دی کز ره بیداد بر اطفال ریاحینناشسته لب از شیر روا داشت ستم را
14. ۱۴نک خسرو و اردیش به پاداش ستم هابر کینه همی سخت بیفشرد قدم را
15. ۱۵از سبزه نورسته و از لاله نوخیزآماده پی غارت دی کرد حشم را
16. ۱۶دی نیز ز رعبی که به دل داشت ز اردیدم هیچ نیاراست زدن لا و نعم را
17. ۱۷از چاره فرو ماند و چو بدخواه اتابکپیمود به ناچار ره کوی عدم را
18. ۱۸هان دادگرا، ای که بتأیید تو گردونبنهاد، ابر تارک من تاج همم را
19. ۱۹پیوند تو با شاه عرب هست و لیکن،در ملک وزیر آمده ای شاه عجم را
20. ۲۰دانی که در این ملک چسان می گذرانمروز و شب و شام و سحر و لحظه و دم را
21. ۲۱عمری است که خواهم غم دل عرضه کنم، لیکنتوانم از این عهده برآورد قلم را
22. ۲۲لختی نظر انداز تو در ساحت گیتیبنگر چه تقاضاست مر این دهر دژم را
23. ۲۳شیران همه از گرسنگی مرده و روبهدر شهر بیاکنده ز مردار شکم را
24. ۲۴روباه که بودی همه دم طعمه شیراننک طعمه شمارد همه شیران غژم را
25. ۲۵گرگان که بدندی همه بر خیل غنم چیرهان چیره به گرگان بنگر خیل غنم را
26. ۲۶کالای هنر بس که کساد است در این ملککس در به بهایش ندهد نیم درم را
27. ۲۷زین پستی و بالاییم آری نبود باککم عون تو تریاق بود زهر الم را
28. ۲۸تا شام ظلم از عقب صبح منوّرتا صبح منوّر به عقب شام ظُلم را
29. ۲۹یاران تو دایم همه انباز سلامتخصمان تو پیوسته قرین رنج و سقم را