1. ۱داورا،‌ دریادلا، ای آن که در هنگام خشماوفکنده سطوتت بر چار ارکان، زلزله
2. ۲ای که گاه خشم و روز کین، ز اطباق حشمرعب تو انداخته بر طاق کیوان، زلزله
3. ۳مرمرا درحضرتت بس شکوه ها باشد کنونمی نپرسی از که، از این نامسلمان، زلزله
4. ۴بود روشن شام من چون روز امید وصالکرد روزم تیره همچون شام هجران، زلزله
5. ۵در شبی تاریک تر از جعد شبرنگ بتانبا دلی پر کینه بر من تاخت یکران، زلزله
6. ۶من به خواب خوش ز هر نیک و بدی پوشیده چشمناگهان آمد به من دست و گریبان، زلزله
7. ۷او به من پرخاش جوی و من به او چالش گرایمن گذشتم از سر و دل، کند از جان، زلزله
8. ۸گرچه رفت آن شب میان ما و او جنگی عظیملیک کرد آخر، به من فتحی نمایان، زلزله
9. ۹خانه و کاشانه ام بنمود او زیر و زبربوالعجب بر خرمنم افروخت نیران، زلزله
10. ۱۰خانه من کو بُدی نیز از حوادث در امانبی در و دیوار کردش چون بیابان، زلزله
11. ۱۱خانه ام کو بودی از سد سکندر سخت تر،حالیا با شهر لوطش کرده یکسان، زلزله
12. ۱۲خانه ام ویران نمود و خانه آبادان نگفتخانه اش آباد سختم کرد ویران، زلزله
13. ۱۳پیش از اینم بود سامان و سری در این دیارهان به من نگذاشته نه سر نه سامان، زلزله
14. ۱۴من چه گویم تا چه کرد این عهد با ابنای دهرخاصه با امثال من، جمعی پریشان، زلزله
15. ۱۵فتنه چنگیز دون با مردم ایران نکردآنچه کرد این روزها با خلق کرمان، زلزله
16. ۱۶قصه کوته، یک دومه شد کز سر قهر و غضبهی به ما ورزید هر دم رسم طغیان، زلزله
17. ۱۷اندک اندک گاه آمد، نرم نرمک گاه رفتگاه شد بر خلق پیدا، گاه پنهان، زلزله
18. ۱۸تا به چندی پیش از این، بیگاه و گه، هر صبح و شاممی زدی در عرصه این ملک، جولان، زلزله
19. ۱۹چون شنید آوازه سیاسی و قهاریترفت ازین کشور برون افتان و خیزان، زلزله
20. ۲۰اندرین کشور نخستین عهد آمد شادمانوآخرین نوبت برون شد زار و نالان، زلزله
21. ۲۱شکرلله کز جلالت ره سپرد اندر عدمهمچو بدخواه شهنشه ظل یزدان، زلزله
22. ۲۲ظل یزدان سایه حق، ناصرالدین شاه رادکو فکنده هیبتش بر کاخ امکان، زلزله
23. ۲۳باد قصر جاهش از زلزال هر آفت مصونتا بهر قرنی نماید، رخ به کیهان، زلزله