1. ۱چو گاه شام بدل شد عذار لاله حمرادر این حدیقه ارزق به چشم نرگس شهلا
2. ۲گشود دست قضا در زمانه طرّه غلماننمود شکل هلال از فلک چو ابروی حورا
3. ۳دوباره یوسف خور، اوفتاد در چه مغربزهجر، دیده یعقوب روزگار شد اعمی
4. ۴بساط خاک شد از تیرگی چو طالع مجنونبسیط چرخ شد از روشنان چو طلعت لیلی
5. ۵شبی دراز چو بالای شاهدان سمن برشبی سیاه چو گیسوی مهوشان سمن سا
6. ۶فشاند پنجه نرّاد شب ز اختر رخشانهزار مهره سیمین به روی تخته مینا
7. ۷رواق چرخ شد از شمع ماه و مشعل انجمهمی منوّر چونان که کاخ خسرو والا
8. ۸وصی دوده آدم ظهور سید خاتمممّد هستی عالم، علی عالی اعلی
9. ۹منزهی که بود شخص اطهر او به دو عالمظهور ایزد بیچون ز کم و کیف مبرا
10. ۱۰گشوده زال کهن سال چرخ از درماتمسواد موی شبه گون ز شام تیره به سیما
11. ۱۱به پیشگاه شبستان چرخ دست زمانهفروخت مشعله ماه و شمعدان ثریا
12. ۱۲بسان طلعت جانان ز تار طرّه مشکینهمی بتافت ز ظلمت فروغ زهره زهرا
13. ۱۳فروغ طلعت او جلوه گر ز آدم خاکیکه گشت سجده گه ساکنان عالم بالا
14. ۱۴ز تاب آتش قهرش، شرر در آذر و نیرانز فیض نفخه لطفش صفا به جنت و طوبی
15. ۱۵مراد چرخ نبود ار طواف کعبه کویشنبود گردان زین سان به گرد مرکز غبرا
16. ۱۶خدایگانا، ای آفتاب برج فتوتبزرگوارا، ای زیب بخش طارم اعلی
17. ۱۷بخود ببستی پیرایه تا ز عالم هستیهمی شکستی بازار لات و عزت عُزّی
18. ۱۸فروغ روی تو شد جلوه گر ز طلعت یوسفکه بی خبر ز خود آمد برون ز پرده زلیخا
19. ۱۹اگر به جلوه درآید رخ تو، خسرو انجمبه کاخ باختر اندر شود چو مرغ مسیحا
20. ۲۰ز خاک کوی تو شد مشکبیز طرّه غلمانز گرد راه تو شد سرمه سای، دیده حورا
21. ۲۱به نزد پایه قصرت حقیر گنبد گردونبه پیش رأی منیرت قصیر بیضه بیضا
22. ۲۲غباری از ره کوی تو شد به ذروه گردوندر او به تارک انجم رسید تاج مطلا
23. ۲۳ز ملک لا بگذشتی به گام اول و اینکقدم ز جاه نهادی به کاخ کشور الاّ
24. ۲۴بود ز شمسه کاخ تو، روی مهر منوّربود ز خاک سرای تو چهر قدس زمین سا
25. ۲۵چنان منزه و صافی شدی ز رنگ چه و چونکه نور حضرت بیچون شد از جمال تو پیدا
26. ۲۶مطار طایر فکرت نه در حضیض ثنایترسد، اگر چه برآید به بام عرش معلی
27. ۲۷فروغ شمسه کاخ تو از کسوف منزهبنای قصر جلال تو از قصور مبرا
28. ۲۸تو را که آمده برتر صفات از چه و از چونشود به مدح توام چون لسان ناطقه گویا
29. ۲۹کنون که سر به رهت سودم و ثنای تو گفتمگذشت سر ز ثریا مرا و شعر ز شعری
30. ۳۰مرا سپاه حوادث هجوم کرده ز شش سوچنان که هیچ ندانم، نه پا ز سر، نه سر از پا
31. ۳۱مراست خاطری از اهل روزگار غم آگینمراست سینه ای از خلق این دیار محن زا
32. ۳۲به روزگار بود تا سخن ز کفر و ز ایمانبه کائنات بود تا اثر ز نور و ز ظلما
33. ۳۳همی به کام عدویت فزون شرنگ مذلتهمی به جام مُحب تو باد شهد مصفا