1. ۱دوشینه به ره دیدم خندان و غزلخوانشگیسوی عبیرآگین رخسار خوی افشانش
2. ۲هرجا که دلی، چون صید، در دام سر زلفشهرجا که سری، چون گوی، اندر خم چوگانش
3. ۳شمشاد به شرم اندر پیش قد دلجویشخورشید برغم اندر، با طلعت تابانش
4. ۴در سبزه همی پنهان یک خرمن نسرینشدر لاله همی پیدا صد دامن ریحانش
5. ۵از تاب شرار می بر چهره چکانش خویخوی، رشحه ای از رخ، هی بر جیب و گریبانش
6. ۶از خط به مهش هاله وز خوی به گلش ژالهافتاده به دنباله گیسوی پریشانش
7. ۷نشنیده کس اسپرغم با لاله شود توأمجز طرّه خم در خم بر چهره فروزانش
8. ۸زافسون به رخ زیبا زلفین شبه آسابشکسته وز او پیدا، بشکستن پیمانش
9. ۹چشمش ز نگه کردن، کارش همه خون خوردنیک کافر و در گردن صد خون مسلمانش
10. ۱۰بر نرگس جان افزاش الماس نموده جاموران همه را مأوا، گردشکر ستانش
11. ۱۱از سیم یکی خرمن بنهفته به پیراهننامیده مر او را تن، از بیم گدایانش
12. ۱۲بس خون کسان خورده، رنگین کف از آن کردهدستان به حنا برده، ای وای ز دستانش
13. ۱۳خون ریختش آیین، سر پنجه به خون رنگینوز قتل کسان خونین، تیغ و کف و دامانش
14. ۱۴دل غرقه به خون تا کی، آتش به درون تا کی،اندوه فزون تا کی، آه از دل سندانش
15. ۱۵ترکی است جفا آیین‌، بیرحم، ولی پرکینویسی که دو صد رامین، سرگشته و حیرانش
16. ۱۶سرخوش برود هر جا وز کس نکند پروابیمی نبود مانا، از تیغ جهانبانش
17. ۱۷بر دین، نبی خاتم، دارای فلک مخیمشاهی که به جان خادم، شد بوذر و سلمانش
18. ۱۸دارای جهان احمد،‌ کز روز ازل آمدشاهنشهی سرمد، اندر خور دربانش
19. ۱۹اعظم نبی خاتم، اکرم خلف آدمزآدم همه جا اقدم، چه بدو و چه پایانش
20. ۲۰او محرم علیین، او ملجأ کروبینز او هستی ماء‌ و طین،‌ برپا شده بنیانش
21. ۲۱شیدای لقای حق، مشتاق رضای حقبل کرده فدای حق، آن گوهر دندانش
22. ۲۲شاهان فلک افسر، میران ملک چاکربنهاد همه یکسر، سر بر خط فرمانش
23. ۲۳هر درد از او درمان، هر مشکل از او آسانهر بی سر و بی سامان، از او سر و سامانش
24. ۲۴او علت هر موجود، او باعث بر هر جودعالم همه از او بود، پیدا همه پنهانش
25. ۲۵نه توده این افلاک، کافزون بود از ادراککمتر ز کفی از خاک، آمد به بیابانش
26. ۲۶این تند روش گردون، کز دیده بود بیرونگردی است که از هامون برخاسته انبانش
27. ۲۷نوح ار نه ورا بستود، ور نی بدرش رخ سودهرگز نه خلاصی بود از لجه طوفانش
28. ۲۸یونس بدیش ارنی، بر لب همه نام ویمی بود رهایی کی، از کام نهنگانش
29. ۲۹عنقای قیاس ما، عمری پرد از بالاآخر نگزیند جا، بر کنگر ایوانش
30. ۳۰افسر، چه ثنا گوید، کش محض خطا گویدوصف آنچه خدا گوید، لایق نه بجز آتش
31. ۳۱فردا که به رستاخیز، بس دیده بود خون ریزهرکس به پناهی نیز، دست من و دامانش
32. ۳۲تا مهر زخارا، کو، هر صبح نماید رو،همواره محبّ او، دل خرم و شادانش
33. ۳۳بادا دل خصم دون، از نافج غم پرخونگردان شده تا گردون، بر کام محبانش