1. ۱کنون که عهد ربیع است و روزگار بهارمرا دلی است به رنج اندر از تغابن یار
2. ۲بهار پار نبردیم لذت ای همدممگر بریم هم امسال لذتی ز بهار
3. ۳بهار پار مرا بود سیمبر ترکیفرشته خوی و ملک سیرت و پری رفتار
4. ۴ز سحر غمزه به تاراج داده صد بابلز چین طرّه به یغما سپرد صد تاتار
5. ۵گسسته بر زبر ماه رشته پروینشکسته بر سر خورشید طبله زنگار
6. ۶سفر نمود بناگاه و رفت از بر منمرا ز رفتن او مانده دل حزین و فکار
7. ۷شنیده بود که مه را سفر فزاید قدرسفر نمود مهم تا فزایدش مقدار
8. ۸سپهر بین که به آیین همسران حریفچگونه با من و دل باژگونه باخت قمار
9. ۹گرفته بود دلم با وصال او الفتبدل به فرقت او کرد الفتم ناچار
10. ۱۰کنار من تهی از غم نگشت زآن ساعتکه آن غزال غزلخوان ز من گرفت کنار
11. ۱۱بهار طلعت من چون کناره جست ز منبهار عیش مرا شد خزان رنج دچار
12. ۱۲بلی چو شاخ شود منقطع ز ریشه خویشورق بخوشد و پژمرده اش شود اثمار
13. ۱۳الا چه شرح دهم از غم جدایی او،که نیست ناطقه را بیش تاب این تکرار
14. ۱۴کنون که گاه بهار است و بوستان از گلچو شاهدی بود از فرق تا قدم به نگار
15. ۱۵به جای سبزه و گل در چمن همی گویی،نهاده طره و رخ لعبتان چین و تتار
16. ۱۶صبا نموده عنبر، همی به جیب و بغلهوا نهفته لادن، همی به گوش و کنار
17. ۱۷صفیر مرغ زند روح را صلای بهشتنسیم صبح دهد مغز را شمیم بهار
18. ۱۸چمن ز باد صبا عطر سائیش آیینصبا ز خاک چمن مشکبیزیش هنجار
19. ۱۹به پای سر و بن آواز برکشیده تذروبه شاخ سرخ گل، آهنگ ساز کرده هزار
20. ۲۰تذروگان همه بنهاده چنگ بر حلقومچکاوکان همه بر بسته زنگ بر منقار
21. ۲۱به چهر سوری افکنده باد سرخ حریربه جام نرگس شبنم نموده زرد عقار
22. ۲۲ز ارغوان و سمن، بس فشانده باد ورقنهفته جیب چمن را به درهم و دینار
23. ۲۳ز برگ لاله عیان، شقه شقه حلّه چینبه جیب غنچه نهان، نافه نافه مشک تتار
24. ۲۴دمن چو افسر کاووس پر ز گوهر و لعلچمن چو پیکر طاووس پر ز نقش و نگار
25. ۲۵نهفته تن به نقوش خورنقی بستاننموده جا به فراش ستبرقی کهسار
26. ۲۶ز لاله بستان چونان که پشته پشته عقیقز سبزه هامون‌، ز آنسان که کوه که زنگار
27. ۲۷سحاب‌، گوهر ریز است و خاک لعل انگیزچمن زمرّد خیز است و دشت مرجان زار
28. ۲۸هوا، معنبر بوی است و باد مشک آیینزمین منقش چهر است و آب آیینه دار
29. ۲۹بنفشه مشک فروش و شکوفه قاقم پوشنسیم لخلخه سای و سحاب لؤلؤ بار
30. ۳۰ز بس به باغ ز خوبان کشمری قامت،ز بس به راغ ز ترکان خلخی رخسار
31. ۳۱نه باغ، بل فلکی و اندر آن ملک انبوهنه راغ بل ارمی و اندر آن پری بسیار
32. ۳۲کجا رواست خدا را، که در چنین فصلی،جهانیان همه در عیش و من به اندوه یار
33. ۳۳خصوص اندوه دلبر که سخت تر رنجی استکه ز آن رهاییم الحق بسی بود دشوار