1. ۱شبا هنگام چون شد ناپدید این گوهر رخشاعیان از عین گردون شد هزاران لؤلؤ لالا
2. ۲چو موسی گشت خور اندر به طور ایمن مغربچو عِجْل سامری فرعون شب شد ناگهان پیدا
3. ۳چو یوسف شد نهان خورشید خاور در چه مغربوز این اندوه آمد چشم یعقوب جهان اعمی
4. ۴نگون شد مشعل خورشید و شمع ماه شد ظاهرعیان شد پادشاه زنگ و پنهان بیرق دارا
5. ۵درآمد شب بسان طره خوبان فرخاریوز آن پر مشک اذفر گشت روی صفحه غبرا
6. ۶شبی میمون و لیکن قیرگون چون طره غلمانشبی فرخنده و اما مشک سان چون گیسوی حورا
7. ۷بلندی شب ار گوئی، چو بالای سهی قدانسیاهی شب ار جوئی، چو زلف دلبر ترسا
8. ۸درآن شب بُد دو چشمم درفشان چون ابر آزارییکی از فرقت جانان، یکی از دوری مأوی
9. ۹که ناگه شد گریزان دیو شب در پرده گردونعیان شد چون سلیمان در جهان مهر جهان آرا
10. ۱۰شدی خفاش را چشم جهان بین کور در ساعتچنان کز پرتو روی علی، کفار در هیجا
11. ۱۱شکفت از گریه ابر بهاری در صف گلشنهزاران غنچه خندان هزاران لاله حمرا
12. ۱۲بیا ای دل ز فیض یوسف گل با طرب بنگرزلیخای جهان پیر را بار دگر برنا
13. ۱۳رخ گل آتشین گردیده بر جانسوزی بلبلچو جسم وامق شیدا، ز نار فرقت عذرا
14. ۱۴مگر گردیده سوسن را زبان گویا به مداحی،که می خوانند در بستان مدیح شاه اوادنی
15. ۱۵شهنشاه ملک چاکر امیرالمؤمنین حیدربه معنی نفس پیغمبر به صورت یار آن مولا
16. ۱۶سلیمان داشتی از بال مرغان سایه گر بر سربرای چاکرش بال ملک شد فرش زیر پا
17. ۱۷نمی بودی گرش ورد زبان پیوسته نام اوشدی داود را در پنجه نرم آهن مگر، حاشا
18. ۱۸اگر گویم که روی مهر چون رویش بود رخشانبدان ماند که گویم از جهالت ذرّه را بیضا
19. ۱۹بود منظور، پاداش محب و کیفر خصمشکه ایزد زنده سازد مردگان را جمله در فردا
20. ۲۰چسان گویم که غافل باشد از احوال انس و جانکه حال مور می داند درون صخره صمّا
21. ۲۱علی مرتضی، ای دست حق، ای مظهر یزدانترا بستوده در قرآن، خدای فرد بی همتا
22. ۲۲تو بودی مقصد کلّی او از عالم امکانکه فرموده است یزدان سبح اسم ربّک الاعلی
23. ۲۳تو آن زیبنده امری، که گر خواهی کنی یکدممسا را صبح و دوزخ را ز قدرت جنت المأوی
24. ۲۴بشد از هوش موسی چون نبودش تاب دیدارتفتاد از پرتو نور رخت یک ذره بر سینا
25. ۲۵از این غم گو بریزد دشمنت خاک الم بر سرکه آمد بر کفت تنظیم، امر کاف و نون یکجا
26. ۲۶بود از دفتر فضل تو، چونان نقطه ای قرآنبود دریا و رشح حکمتت چون قطره و دریا
27. ۲۷نداده هیچ پیغمبر رواج دین که دادی تواگر چه بوده اند ایشان بسی تن ها و تو تنها
28. ۲۸مقامت را نخواهد درک کرد ادراک دراکانکه کس با نردبان نتوان رود بر آسمان بالا
29. ۲۹لب معجز بیان بگشودی ای نطقت لسان اللهکه اهل آسمان گفتند آمنّا و صدّقنا
30. ۳۰بود چون فرد و همتائی ندارد قادر سبحانترا ای وصف یزدان نیز نبود در صف همتا
31. ۳۱نمی گویم خدائی از ظهورت لیک در عالمحق ازهر ذره ای ظاهر، بهر خورشید حق پیدا
32. ۳۲ز پیدائی و مستوریت ار پرسند می گویمعیان از جنب الائی و پنهان در حجاب لا
33. ۳۳از آن ایزد خطابت کرده خلق اول و آخرکه بر هر اول و هر آخر استی مقطع و مبدا
34. ۳۴شها افسر ندارد ملجأئی جز آستان توچه در اول، چه در آخر، چه در دنیا،‌ چه در عقبی
35. ۳۵امیدم را مکن نومید ز الطاف عمیم خوددر آن روزی که باشد مجرمان را قیرگون سیما
36. ۳۶بود تا روی گل خندان ز اشک ابر آزاریبود تا بزم مُل پنهان ز چشم زاهد و اعمی
37. ۳۷تو را پیوسته خرّم باد چون گل چهره یارانتو را همواره گریان باد چشم خصم، چون مینا