1. ۱زهی، ای که دل‌ها به هجر تو آمدچو عاصی به نیران دوزخ مخلّد
2. ۲غمت گرچه تلخ است لیکن به کاممشرنگ غمت به ز مغز تبرزد
3. ۳درآیی اگر مرمرا یک شب از درشود طالع از مشرقم صبح سرمد
4. ۴منه دام بر گردنم از سلاسلکه در قید زنجیر زلفم مقید
5. ۵بنازم به شیاد جزعت که خفتهچو دزدان به تاراج دل ها بمرصد
6. ۶به عشقت بریدم سر خودپرستیکه دیر مغان نیست مانند معبد
7. ۷به فردا مده وعده قتلم ای مهبیا و بینگار امروز را غد
8. ۸بهشت برین شد عیان از قیامتچو افروختی خد، چو افراختی قد
9. ۹زهی شیخ اسلام و کهف خلایقخهی پشت ایمان چو اجداد امجد
10. ۱۰زهی تاجداری که بر فرق خوبانغبار رهت شرم تاج زبرجد
11. ۱۱خهی هوشمندی که پیر فراستگرفت از ولید تو تعلیم ابجد
12. ۱۲بساط علوّ را ز اقصای رفعتبگسترده فرّاش جاه تو مسند
13. ۱۳چو کانون پر آتش ز رشک است دریاچو بر گنج گوهر ببخشش نهی ید
14. ۱۴ببخشی اگر ور نبخشی که ما راثنای تو شد مستحب مؤکد
15. ۱۵دو قوم ار چه دارند دعوی ایمانیکی عبد شیطان، یکی رقّ احمد
16. ۱۶نبی گفته آن قوم مطرود را ذمخدا کرده آن فوج مردود را رد
17. ۱۷به عالم چو این قوم، نی پاک آیینوز این قوم نی چون تو نزدیک مقصد
18. ۱۸چه باک است اگر منکران پیمبرتو را منکر علم و فضلند بی حدّ
19. ۱۹که برخی به شبل علی بوده مشرککه جمعی به سبط نبی گشته مرتد
20. ۲۰الا ای که آمد ز فرط بلندیثنای تو از درک افسر مُبعّد
21. ۲۱که بی چند و چون است ذات معرّاکه بی کم و کیف است عقل مجرد
22. ۲۲ز توصیف هر هوشیاری مبرّابتأیید پروردگاری مؤید
23. ۲۳ز کلکم به تحسین عطا را که هرگزنگویند افلاکیان خوب را بد
24. ۲۴الا تا که امواب پوسیده پیکرنهانند چون خشت در خاک مرقد
25. ۲۵تو را جان بدخواه در گور قالبدچار فراوان عذاب مؤبد