1. ۱چو یاد خوی تو آید در آتش سخنمگذارم آن که بسوزد ز شعله‌اش دهنم
2. ۲هر آن که سوز درون مرا کند انکارعجب کند که ببیند به غیر پیرهنم
3. ۳پس از وفات من از داغ عشق خواهی یافتکه رسته لاله خونین ز دامن کفنم
4. ۴گهی شهاب و گهی از شهاب می سوزمفرشته باشم و در اوج دست اهرمنم
5. ۵درآن بهار که هرگز خزان نیابد دستمنم که زمزمه آموز بلبل چمنم
6. ۶بگیر دست من ای باغبان که در این باغ،ز پا فتاد سرو و شکسته سمنم
7. ۷به پارس زادم و نشو و نما به چین دارمکه چین نافه زلف تو خوش تر از وطنم
8. ۸تو آمدی و عدم شد وجود من یکسردر آن مکان که تو باشی گمان مبر که منم
9. ۹بیاد شمع جمال تو هر سحر، افسرمیان جمع، فروزان چو شمع انجمنم