1. ۱بر سر ما آمد ابر بهمنیهمچو سلطان بر سپاه ارمنی
2. ۲شد به چشم من سیه گیتی ز برفگرچه زاید از سپیدی روشنی
3. ۳گر سپید آمد سیه کاری برفو حل چالاکست در مرد افکنی
4. ۴روز عیش است و سماع خرگهینیست روز مدبری و تن زنی
5. ۵برف چون بر نقره زد شاید که تودست بی آزرم اندر زر زنی
6. ۶ریش شادی گیری و در خودکشیخوش برایی، سبلت غم برکنی
7. ۷وقت آن آمد که در خرگه خزیوز تنور و منقل آتش بر کنی
8. ۸روز هزلست و نشاط و خرّمینیست روز روسبی خواهر زنی
9. ۹سرد شد بازار درس و مدرسه...خر در ....تاج زوزنی
10. ۱۰هر کسی ترتیب لوتی می کندمومن و سنّی و گبر و باطنی
11. ۱۱گردد از جان سیر ایّام چنینهر کرا در خانه نبود خوردنی
12. ۱۲خواجگان بانوا اکنون خوردندکاچی و تتماج و لوت معدنی
13. ۱۳بینوایان نیز هم بر خود کنندکاسه های کالجوش یک منی
14. ۱۴آنکه فاسق باشد اکنون می خوردوانکه او زاهد بود نیمشکنی
15. ۱۵وان که از هر دو چو من محروم ماندنیست الّا مندبور و کشتنی
16. ۱۶یارکان جمعند و من تنها چنینمانده اندر کنج خانه منحنی
17. ۱۷در گریبان چون کشف دزدیده سربا لبی خشک از غم تر دامنی
18. ۱۸آتش اندوه می زاید ز ابرگرچه او دارد ز آب آبستنی
19. ۱۹ای خدا! یا رب! به گرز آفتابگردن این ابر مبرم بشکنی