1. ۱نسیم باد صبا هیچ عزم آن داریکه این تکاسل طبعیّ خویش بگذاری
2. ۲به پای تو چو دو گامست طول و عرض جهانبه گاه قطع مسافت ز تیز رفتاری
3. ۳توقّعی ز تو دارم ز روی همنفسیاگر به ثقل نداری و رنج نشماری
4. ۴تجشّمی کن و یکدم به کارها پردازناتوانی اگر چه مزاج‌ها داری
5. ۵سحرگهی که به عون دعای شبخیزانسبک ترک شده باشی ز رنج بیماری
6. ۶ز اصفهان حرکت کن به شام صبحدمیبنزد صدرافاضل قوام بنداری
7. ۷چو با نسایم اخلاق او در آمیزیز روی نسبت هم پیشگیّ و همکاری
8. ۸نگاه دار ز بهر دماغ مشتاقانز خاک پایش اگر شمّه یی بدست آری
9. ۹ودیعه های دعا و ثنای من چندانکه حصر آن متعذّر بود ز بسیاری
10. ۱۰سزد که بر طبق شوق و معرض اخلاصچنان که من بسپارم تو نیز بسپاری
11. ۱۱از آن سپس که ببوسی زمین حضرت اوپیام من به زبان ثناتو بگزاری
12. ۱۲بگو که ای ز معانیّ خوب و سیرت نیکبجای آنکه بهر مدحتی سزاواری
13. ۱۳به رسته های چمن بر مجاهزان بهارهمه ز کیسۀ خلقت کنند عطّاری
14. ۱۴چو تو عرایس افکار خویش جلوه دهیشود ز شرم رخت آفتاب گلناری
15. ۱۵سیاه روی کند همچو زاغ طوطی رازبان کلک تو انکام نغز گفتاری
16. ۱۶ستارگان فلک با کمال شبخیزیز دولت تو کنند التماس بیداری
17. ۱۷ز عکس خون دل حاسدان تو هر شامچو مغز پسته شود آسمان زنگاری
18. ۱۸ز هیچگونه برین صوب ما نمی گذریدل تو عادت راحت گرفت پنداری
19. ۱۹مرا چو نام شریف تو بر زبان گذردز لب به چشم رسد نوبت گهر باری
20. ۲۰ز معظمات امور ارچه نیست پروایتکه نام ها به سرانگشت لطف بنگاری
21. ۲۱از آن مکارم اخلاق نیست مستبعدکه یاد می کند از ما به وقت بیکاری