1. ۱ای قاصر از ستایش تو هر عبارتیآصف نکرد چون تو برونق وزارتی
2. ۲از مدحت تو روی هنر را طراوتیوز جود تو ریاض کرم را نضارتی
3. ۳برده ز رای روشن و از کلک تیره اتبرجیس دانشی و عطارد مهارتی
4. ۴کرده ز سّم مرکب تو روشنان چرخهر یک ز بهر نور خودش استعارتی
5. ۵امضاء هیچ حکم نبیند قضا صوابتا از ضمیر تو نکند استشارتی
6. ۶در عهد دولت تو شیاطین جنّ و انسکردند از دماغ برون هر شطارتی
7. ۷از نسبت غزارت دریای فضل توبحر محیط را نبود بس غزارتی
8. ۸از خاک پایت ار بمثل سرمه در کشدنرگس شود هراینه صاحب بصارتی
9. ۹صد ره بداده بودی، ار زانکه نیستیدر چشم همّت تو جهانرا حقارتی
10. ۱۰کلکت زبان گشاده و بسته میان چراستگر نه همی ز غیب گذارد سفارتی؟
11. ۱۱دست چنار خود کمر کوه بشکندگر یابد از بنان تو اندک اشارتی
12. ۱۲در معرض لقای تو جان بذل می کنمزین سودمند تر نشنیدم تجارتی
13. ۱۳بی لطف تو حیات ز من منقطع شدستزانم کند خیال تو گه گه زیارتی
14. ۱۴از رشح طبع عالی وزعکس خاطرتدر چشم من تری بد و در دل حرارتی
15. ۱۵بی شحنۀ وصال تو در کوی صبر منغوغائیان شوق بر آورده غارتی
16. ۱۶تا شوق دست بوس ترا شرح دادمیای کاش دست دادی باری عبارتی
17. ۱۷نه پایۀ منست ولیکن همی کنمبر اعتماد لطف تو زین سان جسارتی
18. ۱۸در اصفهان به دولت عدل تو می کننددر هر محّلتی کهن از نو عمارتی
19. ۱۹نی در دل کسی بجز از شمع حرقتینی در دهان کس بجز از می مرارتی
20. ۲۰اینست و بس مراد دل و جان همگنانکآرد کسی ز موکب میمون بشارتی