1. ۱ای خداوندی که اندر خشک سال قحط جودپخته شد از آب انعام تو نان گرسنه
2. ۲زآنکه تو مشهور آفاقی بنان دادن چو صبحسر بدر گاهت نهادست آسمان گرسنه
3. ۳سیل انعام تو هردم دروثاق سایلانآنچنان افتد که آتش در روان گرسنه
4. ۴شکل اخلاق حسودت گر کنم بر روی نانبوی آن از نان بگرداند عنان گرسنه
5. ۵همچو مشرق قرص گرمش میفرستد جود توار دهندش زان سوی مغرب نشان گرسنه
6. ۶نیست بی یاد سخایت داستان اهل فضلآری از نان نیست خالی داستان گرسنه
7. ۷اندین دوران که میگردد سیه چون روی فضلروی قرص ماه و خورشید از فغان گرسنه
8. ۸قرص خور بر خود همی لرزد ، چرا؟ از بهر آنکتیز کرد اختر برو دندان بسان گرسنه
9. ۹گشته بی آبان بخون یکدیگر تشنه چنانکنان همی آرند بیرون از دهان گرسنه
10. ۱۰پردلان را نان سیر از لقمه های بیوه زنگرد نانرا دیگ چرب از گردران گرسنه
11. ۱۱هرکجا دیدی دو نان پیدا بدست عاجزیدر زمانبینی بدو یازان سنان گرسنه
12. ۱۲صبح پنهان میکند در زیر چادر قرص خویشزین سیه کامان چون شب نان ستان گرسنه
13. ۱۳بر گذار نان دهنها باز کرده چون تنورتیغ داران چو آتش خون فشان گرسنه
14. ۱۴در فراق قرص تن چون ریسمان بگداختههمچو شمع از آتش دل ناتوان گرسنه
15. ۱۵گر نگردد صورت تدبیر نان پیشش سپرزخم شمشیر فنا ندهد امان گرسنه
16. ۱۶ترسم آید از زبان من خطایی در وجودزانکه دارد رنگ دیوانه جوان گرسنه
17. ۱۷خواجگانی را که باشد معدۀ انبار سیراحترازی شرط باشد از زبان گرسنه
18. ۱۸زآنکه از آتش نباشد پنبه را چندان خطرکاهل نعمت را کنون از شاعران گرسنه
19. ۱۹صاحبا ! گر دست مطمعامت ندارد دست پیششکند سیلاب تنگی بند جان گرسنه
20. ۲۰میزبان لطف را گو تا که باشد تازه رویزانکه ناخوانده رسیدش میهمان گرسنه
21. ۲۱هرکرا بر خوان همّت هست نان مردمینگسلد از درگه او کاروان گرسنه
22. ۲۲و آنکه چون یوسف بود ملک خزاین در کفشچاره نبود زانکه باشد مهربان گرسنه
23. ۲۳دفع کن ز انبار خود عین الکمال از بهر آنکچشم را تاثیر باشد خاصۀ آن گرسنه
24. ۲۴کرد مستغنی ز تعریفم ردیف شعر از آنکبر سر این گفته بنوشم فلان گرسنه
25. ۲۵باد در چنگ حوادث خصم پرآهوی توهمچو آهو در کف شیر ژیان گرسنه