1. ۱پناه زمرۀ دانش شکوه اهل هنرکه هست جان معانی به لفظ تو زنده
2. ۲گر آیدش ز نهیب تو سنگ در دندانشود کواکب پروین ز هم پراگنده
3. ۳فضای دهر شود همچو گریه گوهر بارکجا سخای تو دندان نمود چون خنده
4. ۴سپهر، کورا بر زیر پای دندانستکند همیشه ازین در تراش چون رنده
5. ۵ز لفظ پاک تو بی حشوتر سخن نبودوگرچه هست به انواع نکته آگنده
6. ۶چو صبح خنده زنان جان بداد گل ز طربخرد به لطف تو گل را چو کرد ماننده
7. ۷گناه بخشا! کی میشود زوال پذیر؟تغیّری که پذیرفت رای فرخنده
8. ۸مدار عاطفت خود درغ از آن که بودز آستان تو بر پای نهمتش کنده
9. ۹فلک به ابروی عیشش گره در آوردهجهان بدست جفایش ز بیخ برکنده
10. ۱۰بدان سبب که ترا دید سرگران چو دواتز غصّه همچو قلم می رود سرافکنده
11. ۱۱نظر بدین سخنان چو آب روشن دارنگه مکن به سر و ریش و جامة ژنده
12. ۱۲بدان خدای که دست دهنده داد تراچنان که داد رهی را زبان خواهنده
13. ۱۳که از عتاب عنان سوی عفو فرماییکنون که رفت ز اندازه مالش بنده