1. ۱صوفی نهاد عادت اسبم تو کّلستقانع بود بهر چه خداداد، می خورد
2. ۲نه رسم ادّخار شناسد نه جمع لوتهر چه آیدش بدست بننهاد می خورد
3. ۳بی زحمت غراره و انبار و توبرهروزیّ خویش از عدم آباد می خورد
4. ۴زنبیل و دلو کهنه و جاروب و بوریاهر چ آن بیافت فارغ و آزاد می خورد
5. ۵هر کاه گل که از نم باران علی الفتوحاز بام و در در آخرش افتاد می خورد
6. ۶وقتی به ژاژ خایی شاگرد بنده بودو اکنون بعلم من به از استاد می خورد
7. ۷دشنام زشت می دهدم زان بهر دو گامچون حدّ قذف چوبی هشتاد می خورد
8. ۸چون نیستش ز بی علفی قوّت نهوضبیچاره تازیانۀ بیداد می خورد
9. ۹روز و شبش به وعدۀ تو دم همی دهموازان دمم که زندگیش باد می خورد
10. ۱۰اسبی که انده علفش خاطرم بسوختوصفش کجا درین دل ناشاد می خورد
11. ۱۱از عشق کاه بر رخ من بوس می دهدبر یاد سبزه خنجر پولاد می خورد
12. ۱۲تا می کند ز وعدۀ کاه و جو تو یادای بس گرسنگس که بدان یاد می خورد
13. ۱۳
14. ۱۴