1. ۱ای پر شکر ز ذکر عطایت، دهان شکرمی نازد از سخایت طبعت روان شکر
2. ۲جودتو تازه کرد درسومش وگرنه بودمنسوخ آیت کرم و داستان شکر
3. ۳از خوان بخشش تو شکم سیر میکنندآنها که می زنند دم اندر جهان شکر
4. ۴تا می رود بجوی دوات تو آب ملکسر سبز شد ز برگ کرم بوستان شکر
5. ۵فریادرس عطای تو بدورنه بیش ازینمی رفت بر فلک ز شکایت، فغان شکر
6. ۶هر ذرّ ه یی ز خاک جناب تو منزلیستکانجا بود قرارگه کاروان شکر
7. ۷در دور دولت تو کرم گفت با هنربس کن شکایت اکنون کآمد زمان شکر
8. ۸معمور چون نگردد ازین سان که میخوردمعمار بخشش تو غم خاندان شکر
9. ۹الّا ز خوان جود تو بر سفرۀ وجودنشکست هیچ نان دگر میهمان شکر
10. ۱۰بزّاز و صیرفی ز تو شد ورنه سالهاستکز قفل بخل کز قفل بخل بود معطّل دکان شکر
11. ۱۱وان پیرگشته را که نبود آب بر جگرآروغ میزند همی اکنون ز خوان شکر
12. ۱۲دانی چه نام دارد کلکت بلوترا؟اندر زبان اهل سخن ناودان شکر
13. ۱۳جز در هوای مدح تو اندر دیار نظممرغ سخن نمی پرد از آشیان شکر
14. ۱۴چندین شگفت نیست زجودت که میکندآن بخششی که هست بدان امتحان شکر
15. ۱۵لطف و عنایت تو عجبتر که برگرفتاز گردن ضعیفان بار گران شکر
16. ۱۶میخواستم که شکر تو گویم بصد زبانآکنده شد ز نعمت تو خود دهان شکر
17. ۱۷پای سخن بصفّۀ مدحت نمی رسدزیرا که نیستش گذر از اآستان شکر
18. ۱۸ای صاحبی که گر بحقیقت نظر کنندپر مغز نعمت تو بود استخوان شکر
19. ۱۹انعام تست راتبۀ ساکنان صبراندیشۀ تو مشعلۀ شب روان شکر
20. ۲۰لطف مکارم تو نه اندازۀ منستبیش است کنه بخشش تو از گمان شکر
21. ۲۱معروف گشتم از تو چو بد عهدی جهانمذکور خلق اگر چه نبودم بسان شکر
22. ۲۲در گنج بیتهای من اکنون بفّر توجای دگر نماند ز بس ایرمان شکر
23. ۲۳تو در عطا فزودی و من بنده در دعاالّا دعای خیر چه باشد نشان شکر
24. ۲۴چندین هزار بیت مرا در مدایحستجز جود تو نکرد مرا در ضمان شکر
25. ۲۵چون می دهی مرا تو عطاهای به گزینجز به گزین چه آرمت از اخریان شکر
26. ۲۶تشریف تو که زیب ملوک جهان بودحقّش کجا گزارد وسع و توان شکر
27. ۲۷هم خلعت تو کرد مرا خواجۀ بزرگهم موکب تو داد بدستم عنان شکر
28. ۲۸این باد پای لایق من خاک پای نیستزیرا که می نگنجد در زیر ران شکر
29. ۲۹اسبی که چون براق بیک تک معاینهبرد از زمین صبرم بر آسمان شکر
30. ۳۰گر بر نهم بهم قصب و اطلس تراتنگ آید از فراخی آن جامه داران شکر
31. ۳۱زان برندوختم که سزاوار آن مرانه سوزن ثنا بدو نه ریسمان شکر
32. ۳۲من نیز هم ببافم خاص از برای توروزی که پود مدح برآرم بتان شکر
33. ۳۳زین جامۀ غریب که هرگز چنان نبافتبر کارگاه هیچ سخنور بنان شکر
34. ۳۴طرزی زن و که کهنه نگردد بروزگارنقش خیال مدح و طرازش بیان شکر
35. ۳۵تا تو هزار سال بداری و آنگهشبخشی به مخلصان خود و ناقلان شکر
36. ۳۶هر چند آگهم که بزخم زبان منبر بام جود تو نرسد نردبان شکر
37. ۳۷گر شکر را ردیف ثنایت نکردمیاز من بصد زبان گله کردی زبان شکر
38. ۳۸وین هم زغایت کرم تست اینکه ماپی بر نداشتیم هنوز از مکان شکر
39. ۳۹بر بام مدح تو بامید زیادتیبستیم ریسمان طمع در میان شکر
40. ۴۰ناداده شرح نعمتت از صد یکی هنوزخاموش شد ز عجز سخن ترجمان شکر
41. ۴۱زین پس زبان ما و دعای سحرگهیاکنون که قاصرست بکلّی زبان شکر
42. ۴۲تیر دعام بر هدف استجابتستزیرا که تا بگوش کشیدم کمان شکر
43. ۴۳ایمن نشین که دزد حوادث طمع بریداز بیم آنکه نعره زند پاسبان شکر
44. ۴۴پاینده باد تا که در اقلیم مردمیگشت از تو زنده صورت معنی بجان شکر