1. ۱مرا ز خواب برانگیخت دوش وقت سحرنسیم باد صبا چون زگلستان بوزید
2. ۲بگوش جانم در گفت مژده کین ساعتیکی مسافر فرخنده پی زغیب رسید
3. ۳برآسمان بزرگی هلالی از نو تافتببوستان معالی گلی ز نو شکفید
4. ۴دهان او فلک از آفتاب پر زر کردبدین بشارت خوش صبح چون زبان بکشید
5. ۵نثار مقدم او را سپهر از انجمبریخت حالی قرّابه های مروارید
6. ۶بدانکه تا نرسد چشم زخمش از اختربخواند فاتحه یی صبح و بر جهان بدهید
7. ۷سپهر مدخنه آسا بر آتش خورشیدچو دخنه سوخت هر آن دانۀ ستاره که دید
8. ۸عجب شبی ! به دو خورشید گشته آبستنکه هر دو در نفس صبح آمدند پدید
9. ۹بشب، ولادت او اتّفاق از آن افتادکه هم زغیب سوی مطرح سیاه چمید
10. ۱۰شب سیاه بلالایگیّ او برخاستچو در کنارش آرد خوش دروخندید
11. ۱۱درست مغربی خور نهاد بر رویشسپهرچونکه بدین ماه پاره درنگردید
12. ۱۲دویت و کاغذ ترتیب کرد از شب و صبحدبیر چرخ بدان تا نویسدش تعویذ
13. ۱۳صبا که منهی اخبار روح پرور اوستبرای انها این حال سوی باغ دوید
14. ۱۴گل ارچه مفلس و بی برگ بود هم در حالقبای لعل و کلاه زمرّدش بخشید
15. ۱۵چو آفتاب تباشیر غرّه اش را دیدز رشک قرطۀ کحلّی خویشتن بدرید
16. ۱۶ز نور آن گهر شب چراغ روز افروزشب سیاه سلب دامن از جهان درچید
17. ۱۷پی قماط وار دست دایۀ تقدیرزاطلس شفق چرخ جامه ها ببرید
18. ۱۸برای ساعد دست مبارکش گردونزخطّ ابیض واسود کلاوه یی بتنید
19. ۱۹فلک زصبحتش پستان شیر پیش آوردبدایگانی پنداشت کوبخواست مزید
20. ۲۰زهی خرف که فلک بو او نمی دانستکزین نژاد کسی شیر سفلگان نمکید
21. ۲۱بیاد شادی فرخنده طالع سعدشچو زهره مشتری اندر کشید جام نبید
22. ۲۲فضای چرخ پر آواز خیر مقدم گشتچو گوش گیتی شرح قدوم او بشنید
23. ۲۳ودیعه که زابر کرم صدف میداشتبروزگار گهر گشت و دوش ازو بچکید
24. ۲۴خدایگان شریعت که نیز نپسنددبراق همّتش از سبزه زار گردون خوید
25. ۲۵زهی که خنجر سر تیز باهمه حدّتزهیبت تو نیارد بدست در بچخید
26. ۲۶بعهد عدل تو رمح ارتطاولی کردستبتنگنای دل خصم در چو مار خزید
27. ۲۷چو خامه با سر ببریده هم تواند زیستزفیض طبع تو هرکس که شربتی بچشید
28. ۲۸بیاد قهر تو زهرش فرا دهان آمدزبان مار از این روی در دهان بکفید
29. ۲۹هم احتشام تو در کوزۀ فقاعش کردمخالفی که چو سیماب بر تو می بطپید
30. ۳۰نگرکه دوستیت را بها چه باشد خودچو دشمنیّ ترا دشمنت بجای بخرید
31. ۳۱نمانده است فلک را بر اهل معنی دستز رشک قدر تو از بس که پشت دست گزید
32. ۳۲زبان از آن ننهند در مخالفت خنجرکه پاک گوهر پرهیزد از زبان پلید
33. ۳۳زمالش ستم انصاف هیچ باقی نیستکه داد عدل تو ترتیب او چنانکه سزید
34. ۳۴که دست بوس تو چون خاتم تو اندر یافت ؟که نه ز بار زر و لعل قامتش بخمید
35. ۳۵گشاده گردد بند طلسم اسکندرگر اهتمام تو دندان نمایدش چو کلید
36. ۳۶سپهر قد را! اندر ادای مدحت تورهیت خامشی از عجز و اضطرار گزید
37. ۳۷گرفتم آنکه بهفتم فلک رسید سخنبر آستان جلال تو ، کار هست رسید
38. ۳۸سخن زشوق ثنای تو گرچه صد پر شدهنوز می نتواند برآن مقام پرید
39. ۳۹نه زیر دست من آمد سخن ، پس او که بود؟که پای قدر رفیع تو بایدش بوسید
40. ۴۰بزدی تو شاد، که چشم بدان زبد چشمیزحضرت تو بدین مسند سیه برمید
41. ۴۱گشاده بود یکی مهره بر بساط جلالوزین سبب دل خلقی همی نیارامید
42. ۴۲کنون که گشت قوی پشت ازین دگر هم پشتزمانه دست تصرّف زهردو بازکشید
43. ۴۳اگرچه قافیه لحنست از برای دعابگفت خواهم بیتی بذوق نیک لذیذ
44. ۴۴همیش سایۀ این آفتاب ملّت و دینبدین دو پیکر پاینده باد تا جاوید