1. ۱هرکه او قوّت سخن خواهد بوداز در خسرو ز من خواهد
2. ۲میرعادل مظفرالدّین آنکبردرش آسمان وطن خواهد
3. ۳آنکه دشمن چو نام او شنودبفکند خنجر و کفن خواهد
4. ۴گردن از طوق حکم او نکشدهرکه سر را قرین تن خواهد
5. ۵ابراز لطف او بصد زاریآب روی گل و سمن خواهد
6. ۶بوی خلقش شنیده باد صبااز خدا مرگ نستران خواهد
7. ۷ای که جان از هوای بندگیتعلقت خویش با بدان خواهد
8. ۸گر جلال تو کسوتی دوزدمهر را گوی پیرهن خواهد
9. ۹ور ضمیر تو شمعی افروزدماه رخشنده را لگن خواهد
10. ۱۰آن چنان راستی که طبع تراستبدعا شاخ نارون خواهد
11. ۱۱عاریت از قد بداندیشتزلف سنبل همی شکن خواهد
12. ۱۲شاخ خلق ترا بجنباندباد چون طیرۀ چمن خواهد
13. ۱۳زیور از لطف تو اوام کندغنچه چون زیب انجمن خواهد
14. ۱۴رقم خصمیت کشد بر ویهرکه را چرخ ممتحن خواهد
15. ۱۵یزک خشمت افکند در پیشهرکجا مرگ تاختن خواهد
16. ۱۶بهر آن خصم گردن افرازدکه سپهرش قفا زدن خواهد
17. ۱۷نیک شرمنده ام که چون طبعتاز من بی زبان سخن خواهد
18. ۱۸هر کرا جفت حور عین باشدچون ز ساسی سرای زن خواهد؟
19. ۱۹آب روی شمر بود چندانکبحراز او لؤلؤ عدن خواهد؟
20. ۲۰چه کنم گر بخدمتش نارمهرچه آن رای نیک ظن خواهد
21. ۲۱چرخ هم در کنارش اندازدگر از او خوشۀ پرن خواهد
22. ۲۲لطفها میکنی و نیست مراپای مردی که عذر من خواهد
23. ۲۳چشم دارم که هم ز روی کرمکرمت عذر خویشتن خواهد
24. ۲۴زود باشد نه دیرکام چنانکدل شاه عدو شکن خواهد