1. ۱سرورا همّت تو برتر از آنست که عقلگرد انکامۀ نه شعبده بازش بیند
2. ۲هر کجا گفت قدر نیست ازین برتر جایبارگاهی ز جلال تو فرازش بیند
3. ۳نیست در کارگه نطق یکی جامه که عقلنه ز القاب شریف تو طرازش بیند
4. ۴هیچ سیّار گذر کرد نیارد بر چرخکه نه از خطّ رضای تو جوازش بیند
5. ۵آفتاب ار نکند پیروی سایۀ تودر تن خویش چو در سایه گدازش بیند
6. ۶همره صیت معالّی تو شد ماه مگرکه همیشه فلک اندرتک و تازش بیند
7. ۷عدل تو سرزنش کلک کند ز آنکه همیبا عروس تّق غیب برازش بیند
8. ۸زحل ار بر فلک همّت تو جای کندزآن سپس چرخ بصددولت و نازش بیند
9. ۹جود هر جائیت آن شیفته کارست که عقلدایم آویخته در دامن آزش بیند
10. ۱۰همچو افلاک کند دامن اطلس در خاکهر که چو من ز سخای تو نوازش بیند
11. ۱۱وآنکه چون سیر برهنه بر جودت آیدبخت در صدرۀ ده تو چو پیازش بیند
12. ۱۲اعتقادیست رهی را که ز صدق خدعتچرخ همواره بدین سدّه نیازش بیند
13. ۱۳جز ز مدّاحی دولتکدۀ صاعدیانچشم بر دوخته اقبال چو بازش بیند
14. ۱۴خاطرش را نبود هیچ عروس سخنیکه بجز زیور مدح تو جهازش بیند
15. ۱۵گرچه پستست رهی بر گذرد از همگاناگر از تربیتت قوّت یازش بیند
16. ۱۶رفت آن کز پی یک خردۀ زر چشم املباز گرده دهن حرص چوگازش بیند
17. ۱۷یا باومید عطا چشم هنر هر ساعتبهر هر نااهلی مدح طرازش بیند
18. ۱۸یا چو خورشید پی کسب قراضات نجوماز تف سینه سپهر آتش بازش بیند
19. ۱۹گرچه در خاطر او دوش نیامد که کسیاز حضیض کرۀ خاک فرازش بیند
20. ۲۰باز نشناسدش امروز ز طاوس فلکهر که در حلقۀ تشریف تو بازش بیند
21. ۲۱یارب اندر کنف لطف بدارش چندانابد صد یکی از عمر درازش بیند