1. ۱همرمان نازنینم از سفر باز آمدندبد گمانم تا چرا بی آن پسر باز آمدند
2. ۲ارمغانی حنظل آوردند و صبر از بهر ماگرچه خود با تنگهای پر شکر باز آمدند
3. ۳چون ندیدم در میان کاروان معشوق خویشگفتم آیا از چه اینها زودتر باز آمدند
4. ۴او مگر از نازکی آهسته تر میراند اسبیا خود ایشان از رهی دیگر مگر بازآمدند
5. ۵شرط همراهی نبدکان سایه پرورد مرابا پس ماندند و خود با شور و شر باز آمدند
6. ۶ناگهان در نیمه ره طفلی جهان نا دیده رادر خطر بگذاشتند و با بطر باز آمدند
7. ۷گوهری کش جان بها بود، اندر آب انداختندوز برای حفظ رخت مختصر باز آمدند
8. ۸قرّة العین مرا تنها بجا بگذاشتنددر بیابانی و خود با یکدیگر باز آمدند
9. ۹مژده آوردند کاینک میوۀ دلها رسدپس ز قول خویشتن هم بر اثر باز آمدند
10. ۱۰وه که چون آغوش بگشادم من از بهر کنارچون رفیقان سفر سوی حضر باز آمدند
11. ۱۱وه که چون نومید گشتم از همه اومیدهاچون مرا اسب و غلام او ز در باز آمدند
12. ۱۲دوستان و یارکان بر عزم استقبال اوهمچو من بر پای رفتند و بسر باز آمدند
13. ۱۳چشم روشن چون ستاره پیش او رفتند بازجامه بدریده چو صبح اندر سحر باز آمدند
14. ۱۴بر نشاط روی او همسایگان کوی اومطربان رفتند، لیکن نوحه گر باز آمدند
15. ۱۵مشفقان او خبر پرسان بدروازه شدندوه که چون نومید از آنجا بیخبر باز آمدند
16. ۱۶چاکران کز پیش ما بی سنگ بیرون تاختندسنگها بر بر زنان ما را ببر باز آمدند
17. ۱۷آه از آن ساعت که همزادان او با چشم تربی برادر خون چکان پیش پدر باز آمدند
18. ۱۸چشم و گوش من که بودند بر سر راهش مقیمچون چنان دیدند حاصل کور و کر باز آمدند
19. ۱۹خود ندانم تا مرا آندم چه بر خاطر گذشتکان عزیزان یک بیک از رهگذر باز آمدند
20. ۲۰چشمهای من که میجستند دیدارش در آبهمچو غّواصان ز دریا پر گهر باز آمدند
21. ۲۱نازنین خویش را با بار و خر کردم براهباز نامد نازنینم بار و خر باز آمدند
22. ۲۲خاک غربت آتشی از آب حسرت بر فروختعالمی زان درد دل خونین جگر باز آمدند
23. ۲۳شاخک نو باوه را کردند آنجا خشک بیدلاجرم با کام خشک و چشم تر باز آمدند
24. ۲۴بر لب جویی فرو بردند سروی را بخاکپس بر ما غنچه آسا، جامه در باز آمدند
25. ۲۵چون بدیدند آن جوانرا زیر آب و زیر خاکمرغ و ماهی از برش زیر و زبر باز آمدند
26. ۲۶مردم چشمم که از وی روشنایی داشتنداز قبول روشنیّ ماه و خور باز آمدند
27. ۲۷آشنایانرا که با او صحبت دیرینه بودپس عجب نبود اگر بی خواب و خور باز آمدند
28. ۲۸من چرا خون می نگریم؟ چون همه بیگانگاناز غم او هر یکی از من بتر باز آمدند
29. ۲۹مایۀ جان و جوانی بد زیان راه مافرّخ آن کو با زبان سیم و زر باز آمدند
30. ۳۰تو کجایی ای پسر جانم برفت از انتظارتو نمی آیی، دگرها از سفر باز آمدند
31. ۳۱دیر شد تا نامه یی از تو نیامد سوی ماورچه چندین قاصدان نامه بر باز آمدند
32. ۳۲سوز ناک آمد هوای غربتت کز صوب اومرغ اندیشه همه بی بال و پر باز آمدند
33. ۳۳از دعا و همّتت ترتیب کردم بدرقهوه که تا آن بدرقه چون بی هنر باز آمدند
34. ۳۴روز و شب در ماتم گریۀ خونین کنندچشم من روزی بکار من اگر باز آمدند
35. ۳۵شرم بادم از حیات خود که بی دیدار اودر دل من آرزوی خیر و شر باز آمدند
36. ۳۶سخت جانی بیش ازین چبود که در حالی چنینخاطر و طبعم با شعار و سمر باز آمدند
37. ۳۷یارب او را بهره ور گردان ز سود آخرتگر رفیقانش ز دنیا بهره ور باز آمدند