1. ۱نوری از روزن اقبال درافتاد مراکه از و خانۀ دل شد طرب آباد مرا
2. ۲ظلمت آباد دلم گشت چنان نورانیکآفتاب فلکی خود بشد از یاد مرا
3. ۳وین همه پرتوی از خاطره مخدوم منستآنکه جز بر در او بخت مبیناد مرا
4. ۴نوردین، شاه هنرمندان ،کز نوک قلمهر زمان عرض دهد لعبت نوشاد مرا
5. ۵آنکه از یک اثر تربیت انعامشچرخ گردن زبن دندان بنهاد مرا
6. ۶خجلم از سرکلکش که ز دریای کرمدر ناسفته بسی سفته فرستاد مرا
7. ۷تا که با خاک درش دیدۀ من انس گرفتهمه لعل و گهر از چشم بیفتاد مرا
8. ۸ای که از غایت غمخوارگی اهل هنرنزدآنست که بخشی تو دل شاد مرا
9. ۹من ندانستم کز باد توان جان افزودکرد شاگردی انفاس تو استاد مرا
10. ۱۰تا که مرغول خطت دیدم و معنیّ لطیفپس از آن یاد نیامد گل و شمشاد مرا
11. ۱۱عاشق لفظ تو شد جانم و گویی دادندلب شیرین سخنت را دل فرهاد مرا
12. ۱۲لعبت چشمم با خط تو پیوند گرفتسبب اینست که از دیده گهر زاد مرا
13. ۱۳من غلام سر کلک تو که بی ذلّ سوالهر چه در خاطرم آمد همه آن داد مرا
14. ۱۴شکر یکساعته انعام تو نتوانم گفتور کشد خود بمثل عمر به هفتاد مر ا
15. ۱۵طالعی دارم کز تشنگیم لب بفکدور همه غوطه دهد دجلۀ بغداد مرا
16. ۱۶زین مثالی که بیک حرف جهان بگشایدبجز از خون جگر هیچ بنگشاد مرا
17. ۱۷تیغ را گرچه جهانگیر بود گوهر اوچه کنم چون نبو قوّت انفاد مرا؟
18. ۱۸با چنین تاختن لشکر حرمان چپ و راستوای من ! گر نرسد لطف تو فریاد مرا
19. ۱۹سر مویی نبرم بی مدد دولت توور سراپای شود خنجر پولاد مرا
20. ۲۰هیچ دانی که چه دادند مرا زین اقطاع؟ریشخندی که بصد مرگ باستاد مرا
21. ۲۱آب رویی که نبد در سر این نان کردموآش غصّه جگر سوخت ز بیداد مرا
22. ۲۲اختیار خودم افکند بدین هیچ آبادیکآفرین بر نظر و عقل و خردباد مرا
23. ۲۳اندرین مزرعه یک قاعده دیدم منکرکه خود آن قاعده بر کند زبنیاد مرا
24. ۲۴خرمنی باشد بر باد و چو قسمت کردندخرمن آن قحبه زنان را بودو باد مرا
25. ۲۵کاغذین جامه بپوشید و بدرگاه آمدزادۀ خاطر من تا بدهی داد مرا
26. ۲۶بندگیّ در تو تا ابدم فرض شودگر کند خواجه ازین مقطعی آزاد مرا