1. ۱این وضع بین که گویی لطف مشکّلستیا شاخهای سدره بطوبی موصّلست
2. ۲یا تخته بند باغچۀ عقل و دانش استیا زیر تیشۀ عمل نوح مرسلست
3. ۳یا در بر مصاف سپرهای دیلمستیا بر محیط چرخ سپهر ممثّلست
4. ۴تقطیعش از مرقّع ابدال نخستستترتیبش از غرایب اشکال فصیلست
5. ۵در بقعۀ مبارکه هست آن درخت انسکز اختصتص حضرت قدسی مسجّلست
6. ۶تا عقل کرد نسبت این وضع با فلکهیآت مستطیل کنون شکل افضلست
7. ۷از خلق بر کناره چو او تاد منزویستزان جای او بهشت و ثوابش معجّلست
8. ۸در کنج خانه پشت بدیوار دادنشاز خشک زاهدیست نه از رزق و تنبلست
9. ۹با آسمان جربا دارد مشابهتزان سطح او بکوکب ثابت مکللّست
10. ۱۰چون آینه تنش همه رویست و رویهاشاز بس گره چو زلف نکویان مسلسلست
11. ۱۱سر تا قدم ز بس که بر آورده پر زهاستشکل ازار نیست پس ار هست مخملست
12. ۱۲ای همچو نیشکر خوش و پر بند صورتیکو بر همه نفوس نباتی مفضّلست
13. ۱۳مجموعه ییست ذاتت از اوضاع مختلفکاشکال هندسی همه در وی مفصّلست
14. ۱۴اوهام زیر کان ز نهاد تو قاصرستار تنگ مانوی ز نقوشت معطّلست
15. ۱۵اجزاء ذات تو چوبهم دست در زدندگفتی که بر قبای صفا گوی و انگلست
16. ۱۶زیرا هر آن نقار و قطعیت که بد نخستاکنون باتّحاد و تالّف مبدّلست
17. ۱۷نجّاری اعتقادی و اندر اصول صلبطبعت باعتزال ازین روی امیلست
18. ۱۸ترکیب تو مشجّرۀ اصل نیکوستمشروح ازوست هر چه ازین باب مجملست
19. ۱۹رویت اگر چه زابله زخم مجدّرستتخطیطت از تناسب اعضا معدّلست
20. ۲۰هم پشت را پناهی وهم چشم را چراغنشگفت اگر زمر تبتت حظ اکملست
21. ۲۱دلبستگیت اگر بنقوش منبّتستشاید چو بر تو طبع نباتی موکّلست
22. ۲۲دستی و صد هزار نگارت بد از نخستوین دست واپسینت نه آن دست اوّلست
23. ۲۳نه باد را مفاصل عظم تو مدرجستنه آب را جداول عرق تو منهلست
24. ۲۴آمد بگاه ضرب مصحّح کسور توزیرا که کسرو جبر تو با هم مقابلست
25. ۲۵لوحیست صورت تو که بر صفحه های اویکسر عشور و آیت و اخماس و جدولست
26. ۲۶از وصل تو اصول قواعد ممهّدستوز لطف تو لباس عمارت مذیّلست
27. ۲۷پای نظر ز شکل تو در تخته بند ماندتا خرده های قایمه هایت مشکّلست
28. ۲۸بر سینه نقش کنده چو عیّار پیشگانپر زخم بازوی تو چو بازوی منبلست
29. ۲۹ز اسیب کوبها بنجنبد تنت ز جایگویی ز پر دلیست گر از طبع کاهلست
30. ۳۰یا چون منافقانی پر بند و پیچ پیچخشب مسندّه ز برای تو منزلست
31. ۳۱از بهر حفظ خانه تنت جمله چشم شدهر چند صورت تو چو چشمی مغفّلست
32. ۳۲پهلوی خشک داری و از یمن سایه اتچربیّ پهلوی همه عالم محصّلست
33. ۳۳در تو هزار رخنه فزونست و چشم رادر روضۀ بهشت ازین رخنه مدخلست
34. ۳۴از غیرت تو بر سر آتش نشست عودبر سنگ سر زدن ز غمت کار صندلست
35. ۳۵تا پیکر تو صورت منج آشیان گرفتکام و دهان عقل زیادت معسّلست
36. ۳۶اصحاب صفّه را تو مسایند کرده ییوین منصبت ز یافتن عمر ارذلست
37. ۳۷آراسته ست رویت و پیراسته قدتسرمایۀ قبولت ازین رو مکمّلست
38. ۳۸نظمت ز خرده کاری چون لفظ جزل منآمد خفیف وزن و بمعنی مثقّلست
39. ۳۹تا حرز بازویت عضدالدّین حسن بودمدح تو نقش صفحۀ این هفت هیکلست
40. ۴۰خورشید رفعتی که بمیزان همّتشاقلیم هفت گانه بمثقال خردلست
41. ۴۱چون غوص فکر، دانش او نیست منتهیچون فیض عقل، بخشش او نامعطّلست
42. ۴۲میزان عقل را سر کلکش معیّرستشمشیر جود را کف کافیش صیقلست
43. ۴۳با علم او دقایق جزوی مبرهنستباقهر او قواعد کلّی مزلزلست
44. ۴۴تا جود او رعایت آمال می کندیکبارگی جوانب اموال مهملست
45. ۴۵زیبد که در محامد او منتظم شوددر مدح هر مبالغه کز باب افعلست
46. ۴۶ای سروری که گردون سر سبکهمچون زمین ز بار ایادیت مثقلست
47. ۴۷همچون ارم سرای تو ذات العماد شدزان در خوشی برابر خلد مجمّلست
48. ۴۸نظمی تراش کرده ام از طبع کز نکتکمتر تراشه چینش اعشی واخطلست
49. ۴۹گر هیچ کس بگوید یا گفت مثل اینپس مال من محرّم و خونم محلّلست
50. ۵۰مپسندش از زمانه لگد کوب هر ذلیلآنرا که ملک عالم معنی مذلّلست
51. ۵۱می خور غم رهی که مرا در همه جهانبعد از خدای بر کرم تو معولّست
52. ۵۲بر ذوق عقل هر سخنی کان مدیح تستچون زندگی خوشست اگر چه مطولّست
53. ۵۳برخور زمال و جاه که در مجلس قضامکتوب عمر تو بدرازی مسجّلست