1. ۱مرا دلیست ز انواع فکر سوداییکه هیچ گونه رهش نیست سوی دانایی
2. ۲سرش ز دایره بیرون و پایش از مرکزچو چرخ مانده معلق ز زیر بالایی
3. ۳گهی حوالت دادوستد بطبع کندگهی بچرخ کند نسبت توانایی
4. ۴گه از خیال مُشَعبِداسیربلعجبیگهی ز ساده دلی در جوال قرایی
5. ۵بپای حیرت ازین در بدان همی گرددگرفته آستینش دست فکر هرجایی
6. ۶ازین نمط بودش در محل تفرقه حالولی، چو جمع شود در مقام یکتایی
7. ۷بگوشش از در و دیوارها همی آیدندای«انی انا الله» از هویدایی
8. ۸من از طریق نصیحت همی دهم پندشکه ای دل، این چه پریشانیست و رسوایی؟
9. ۹بجز بنور چراغی که شرع افروزدبرون نیاید جانت ز تیه خود رایی
10. ۱۰تو جهد کن که نهی پایِ عقل بر سر نفسکه خاک پای تو گردد سپهر مینایی
11. ۱۱حجاب کالبد از پیش جان خود بردارگر آن نیی که بگل آفتاب اندایی
12. ۱۲مخدرات سماوی درو جمال دهنداگر تو آینۀ دل ز زنگ بزدایی
13. ۱۳کلید کام تو در آستین خویشتن استولی چه سود؟ تو با خویش برنمی آیی
14. ۱۴بدست خویش تبه می کنی تو صورت خویشوگرنه، ساخته اندت چنان که می بایی
15. ۱۵زمانه از تو بگل مهره گوهری بخریدکه قدر آن نشناسد کسی ز والایی
16. ۱۶زمانه دادۀ خود یک بیک چو از تو ربودتو نیز دادۀ خود جهد کن که بربایی
17. ۱۷بکش ز دامن لذات دست کان نر زدکه دامن دل از اندیشه اش بیالایی
18. ۱۸ورای قاف قناعت گزین نشیمن خویشاگر به دعوی عزلت قرین عنقایی
19. ۱۹همه جهان را حاجت بسایۀ تو بودچو آفتاب اگر خو کنی به تنهایی
20. ۲۰یکی ز خویش برون آی همچو نافه ز پوستاگر ز خلق ستوده چو مشک بویایی
21. ۲۱بهر نفس که بر آری فرو بری خود رااگر چو شمع ز انوار دل مصفایی
22. ۲۲چو جاه جوی ز حرص ار گرفت و گیر کنیفرود تحت ثری اوفتی ز بی جایی
23. ۲۳وگر چو آینه روشن دلی و یک روییکنند روی برویت بتان یغمایی
24. ۲۴بدان سبب که زهر باد ناله درگیریفتاده در دم و دست زمانه چون نایی
25. ۲۵بگاه شهوت و حرصت نظر چنان تیزستکه همچو شمع شدستی اسیر بینایی
26. ۲۶اگر بسی بخوری خاک در دهان مالیکه بس حریص و شکم خار آتش آسایی
27. ۲۷ز بهر نانی بگشاده ای دهان چو تنوروگر دمی ز پس افتاد ژاژ می خایی
28. ۲۸بنیم جو چو ترازو زبان برون آریوگرچه سنگ نهی بر دل از شکیبایی
29. ۲۹همان تهی چشمی اگر ربسی بخوریکه جمله چشم و دهان همچو شیر پالایی
30. ۳۰فکندگی تو چون سفره از پی نانستچو دیگ بر سر آتش ز بهر سکبایی
31. ۳۱اگر سرود سرایی وگر دعاخوانینفس نمیزنی الا که در تقاضایی
32. ۳۲تو غم مخور ز پی رزق، کآنک بی تو ترابیافرید، ضمان می کند بدارایی
33. ۳۳اگر کنی طلب نانهاده رنجه شویوگر بداده قناعت کنی بیاسایی
34. ۳۴خروه وار سحرخیز باش تا سر و تنبتاج لعل و قبای چکن بیارایی
35. ۳۵بدانک بسته کنی از طمع ستوری راشکیل وار میان بسته بر سر پایی
36. ۳۶ز چار طبع تو تا چون شکیل دربندیاگر نبوسی پای خران چرا شایی؟
37. ۳۷بسان شمع از آنی به زندگی در گورکه از مشیمۀ کن با کفن همی زایی
38. ۳۸تو زشت رویی و آیینۀ خرد روشنرواست گر تو بآیینه روی ننمایی
39. ۳۹سیاه ماری بینی بر آتشی پیچاننام چهره و زلفش کنی ز شیدایی
40. ۴۰دلت به سلسله آویختست در آتشتو شادمانه بدان خوبی و دلارایی
41. ۴۱اگر همی به تماشا بدان روی که بباغز گل دورویی بینی، ز لاله رعنایی
42. ۴۲یکی چو نرگس بگشای چشم عقل و به خویشفرونگر، که تو خود سربسر تماشایی
43. ۴۳جوی ز مال تو گر کم کند برادر تواگر توانی، خون دلش بپالایی
44. ۴۴زمانه مایۀ عمر تو میبرد دم دمتو هیچ دم نزنی کش در آن بنستایی
45. ۴۵ز بهر نان شده ای همچو سفره حلقه بگوشز بهر گوشت چو معلاق تیز و دروایی
46. ۴۶اگر مربی جانی بترک جسم بگویکه جان فزودن شمعست جسم فرسایی
47. ۴۷چو شمع اگر به زبان ره نمایی از دانشنخست باید کز خویشتن برون آیی
48. ۴۸وگرنه زود دهی جان به باد گر چون شمعبرآوری ز هوا سر به باد پیمایی
49. ۴۹حیات باقی خواهی بداد و دادن کوشکه زنده اند فریدون و حاتم طایی
50. ۵۰چنین که روی دلت سوی اقچه دوبتیستنه مرد راه خدایی چنین که پیدایی
51. ۵۱اگر نظر بدورویی کنند هردو یکیستچه اقچۀ دوبتی و چه زرحورایی
52. ۵۲ببر ز صورت و معنی طلب که ممکن نیستز نقش طوطی خاصیت شکرخایی
53. ۵۳گذشت عهد جوانی، ز لهو سیر نییرسید نوبت پیری، به تو به نگرایی
54. ۵۴کنی سپیدی مویت حواله بر سودابریش کندن از آن مولعی چو سودایی
55. ۵۵از آن نخست که پیری ترا بپیرایدتو خود ز جلدی پیری همی بپیرایی
56. ۵۶سیه گری مکن از بهر آنکه ناید بازچو شد بآب سیه روزگار برنایی
57. ۵۷لباس عمر چو شد کهنه حاصلی نبودکه رنگرز به خضابش کند مطرایی
58. ۵۸کفایت تو مرا آنگهی شود معلومکه نیم ساعت در عمر خود بیفزایی
59. ۵۹تو زیر دامن الطاف سایه پروردیچه مرد ضربت قهری و بی محابایی؟
60. ۶۰بسلک حادثه ات درکشند سفته جگروگر تو خود چو گهر در پناه دریایی
61. ۶۱نه همچو قطره بخاکست بازگشت ترا؟چو ابر گیر که خود سر بر آسمان سایی
62. ۶۲نه هم زوال پذیری و زیر خاک شوی؟خود آفتاب گرفتم ترا به زیبایی
63. ۶۳کرایی آخر، وز بهر کیست این تک و پوی؟چونه خدای و نه خلق و نه خویش را شایی
64. ۶۴جهانیان که مسلمانی تو می بینندهمی زنند دم کافری و ترسایی
65. ۶۵برفت عمر دریغا که برنیامد ازونه هیچ حاصل دینی، نه کام دنیایی
66. ۶۶ز تیزگامی عمرست سست پایی منمگر ز من بستد عمر من سبک پایی
67. ۶۷بسی بریدم و یک قد آرزو بنکردلباس هیچ مرادی ز تنگ پهنایی
68. ۶۸چو فرق نیست خدایا گناه و طاعت ماز ما به رحمت خود هر دو عفو فرمایی
69. ۶۹چو آگهی تو که ما شهر بند تقدیریمدر هدایت و توفیقمان تو بگشایی
70. ۷۰چوبی وسیلت طاعت نخست بخشیدیبعزتت که بفرجام هم ببخشایی
71. ۷۱
72. ۷۲