1. ۱دریغا که پژمرده شد ناگهانیگل باغ دولت بروز جوانی
2. ۲بحسرت برفت از جهان رادمردیکه بودش بر اقلیم دین قهرمانی
3. ۳سپیده دم روز اقبال بودشبدین تیره شب خود کرا بدگمانی؟
4. ۴دریغا چنان کامرانی که ناگهشکستند در کام او کامرانی
5. ۵ز تابوت کردست اجل تخته بندشچو سرو سهی قامت پهلوانی
6. ۶نهالی سرافراز بد لیک گردوننداد آبش از چشمۀ زندگانی
7. ۷ز گلبرگ او چون بر آمد بنفشهز آفت برو جست باد خزانی
8. ۸بوقتی که آمد گل از غنچه بیرونشد اندر کفن همچو غنچه نهانی
9. ۹جهانا ترا شرم ناید که بی اوکنی عرضه بر ما گل بوستانی
10. ۱۰به پیرانه سر خودجوانی کنی، پسبقهر از جوانان جوانی ستانی
11. ۱۱چو کشتی بباد فنا شمع دین راچراغ گل از خار بر می دمانی
12. ۱۲نبخشودی آخر بر آن سرو قامتچه سنگین دلیّ و چه نامهربانی!
13. ۱۳چه انگام سرسبزی تست، شهریسیه گشته زین ماتم ناگهانی؟
14. ۱۴چه رنگ آورد ارغوان، کرده خلقیز خون جگر جامه ها ارغوانی؟
15. ۱۵لب لالۀ دل سبک چند خنددنمی ترسد آخر از این دلگرانی
16. ۱۶ز باد فنا ریخت در دامن گلگلی تازه تر از گل بوستانی
17. ۱۷فرو بسته او همچو غنچه دهن خشکبسوسن نه لایق بودتر زبانی
18. ۱۸خرامنده سروا! نگویی چه بودت؟که امروز گرد چمن ناچمانی
19. ۱۹چو نرگس یکی دیده از خواب بگشاز بیماری ار چند بس ناتوانی
20. ۲۰نشستست صدر جهان بار دادهتو غایب چرایی؟ همانا ندانی
21. ۲۱نه زی بارگاه برادر خرامینه ما را سوی حضرت خویش خوانی
22. ۲۲نه یکران آسوده را بر نشینینه جعد بشولیده را بر نشانی
23. ۲۳بساجان که دادند دی در قدومتیکی از نهیب و دگر مژدکانی
24. ۲۴پس از انتظار دراز تو الحقنه این چشم می داشتند ارمغانی
25. ۲۵نمد زینت از یک سفر ناشده خشکبدین گرمی آخر کجا می داونی؟
26. ۲۶رهی دور در پیش داری و ترسمکه این نوبت اندر سفر دیرمانی
27. ۲۷تو بس چابکی در سواری و لیکنچو بین بود مرکبت چون برانی؟
28. ۲۸ز بالای چرخست نام تو گرچهز زیر زمین می دهندت نشانی
29. ۲۹چو آنجا مقام تو محمود آمدنگردی درین خاکدان ایرمانی
30. ۳۰بنالید ای دوستان و بگرییدبر آن طلعت خوب و فرّ کیانی
31. ۳۱بخند ای بداندیش او از وفاتشز چنگال مرگ ار برستن توانی
32. ۳۲چه شادی کنی ای بد اندیش کاخردهد دور گردونت از این دوستکانی
33. ۳۳همیشه پی شادمانی غم آردچنین بود تا بود گیتیّ فانی
34. ۳۴هم از صبر جوشن کنیم ار چه سستستگشاده چو شد ناوک آسمانی
35. ۳۵بحمدالله ار چه ستاره فرو شدبجایست خورشید چرخ معانی
36. ۳۶امام جهان، رکن دین، صدر عالمسرافراز ایّام، نعمان ثانی
37. ۳۷چو بر جا بود رکن، باطل نگرددز نقصان یک خشت اصل مبانی
38. ۳۸ایا سرفرازی که این هفت گردونکند بام قدر ترا نردبانی
39. ۳۹مبینام یک روزت از جای رفتهکه تو قطب اقبال این خاندانی
40. ۴۰تو خورشید شرعی و او ماه ملّتشده روشن از هر دو چشم امانی
41. ۴۱میان شما خاک چون حایل آمدقمر منخسف شد، تو جاوید مانی
42. ۴۲ترا واپسین انده این باد و آنراکه شادست ازین، واپسین شادمانی
43. ۴۳نه بر وفق ذوقست این شعر لیکنمرامی نیاید ز من هم نهانی
44. ۴۴خدایا! درین ساعت از گنج رحمتهزاران لطیفه بخاکش رسانی
45. ۴۵ز فرزند و جاه و جوانی و دولتتمتّع ده این خواجه را جاودانی