1. ۱باقتصاد ارادت نهاد حکم خدایاساس مصلحت روزگار بر شوو آی
2. ۲قیاس آن ز شب و روز و ماه و خورمی کنکه چون یکی برود دیگری بگیرد جای
3. ۳بروج را زپس یکدیگر طلوع بودستارگان بتناوب شوند چهره گشای
4. ۴و لیک بعضی ثابت ترند از بعضیبیان آن بکنم من بفکر معنی زای
5. ۵شکوفه میوه به دل در بپیرورد یک چندبفتد به خاک و شود میوه بوستان آرای
6. ۶چو دانه سخت شود پای عزم سست کندبه مرغزار بقا سبزه های لطف نمای
7. ۷نپاید ابرو گهر زیور وجود شوداگرچه زاید گوهر زابرگردون سای
8. ۸بپژمرد گل و ماند گلاب پایندهچو شد چکیده گلاب از گل نشاط افزای
9. ۹زاصل بر گذر شاخ و سایه دار شودزیکدگر چو جداکردشان چمن پیرای
10. ۱۰زکام برخورد سالها دوم دنداناگر چه باشد دندان اوّل اندک پای
11. ۱۱بآفتاب دهد صبح زندگانی و پسجهان بگیرد خورشید آسمان پیمای
12. ۱۲چنین خلل که ببنیاددین درآمده بودگر اعتضاد بدین پشتوان نبودی وای!
13. ۱۳بخوبتر بدلی، بهترینه موهبتیچنان زما بستد روزگار جان فرسای
14. ۱۴که می بخندد چشمی ز خرّمی قهقهکه می بگرید چشمی ز غصّه هایاهای
15. ۱۵بدین معاوضه هم خرّمیم و هم دلتنگبدین معامله هم ساکنتم و هم در وای
16. ۱۶خدای هر صد سال تازه گرداندکسی که دین پیمبر بدو شد برپای
17. ۱۷چو سال ششصد در طیّ انقضا افتادرسید دور بدین سر فراز عالی رای
18. ۱۸جهان مکرمت وجود، رکن دین مسعودخدایگان شریعت ، امام راهنمای
19. ۱۹زهی جلال تراجیب چرخ دامن پوشزهی وقار ترا کوه قاف دست گرای
20. ۲۰ز عدل تست که آینه های گردونراشود بوقت سحرآه صبح زنگ زدای
21. ۲۱ز خطّ عقل فراتر نبرد یارد گاماگر تو بانگ زنی بر خیال کار افزای
22. ۲۲زبان کلک تو کردست نیزه را در بندکه دید چون قلمت مار اژدها افسای
23. ۲۳گذشت آب زسر بحر را بعهد سخاوتکنون کرم کن و برکان بی نوا بخشای
24. ۲۴ز سایبان جناب تو باز می گویندمیامنی که حکایت بدی ز فرّهمای
25. ۲۵غم حسود تو میخورد چرخ ، عقلش گفت :که تا همی خوری این غم بروهمی آسای
26. ۲۶ز نوک تیر حوادث که می رسد بر ویمسام خصم تو پرویز نیست خون پالای
27. ۲۷به جان‌سپاری بر درگه تو گردانندچو کوره آتش‌خوار و چو گاز آهن‌خای
28. ۲۸کلاه گوشۀ قهر تو گربه بیند چرخبهم فرو شکند طاق او چو چین قبای
29. ۲۹بخون دیده همی بسر شد حسود تو خاکبدان هوس که گلی سازد آفتاب اندای
30. ۳۰همی خوردم دم ایّام و می زند لافیمعاند تو که از باد زنده است چو نای
31. ۳۱اگر بخواهد رایت جهان شود ایمناز بر آینه دزد و ز شام قرص ربای
32. ۳۲فلک جنابا !جاه تو بیش از این پایه ستبگام وصیت یکی گرد روزگار برآی
33. ۳۳فراز سدره فکندست مطرح تو ، مکنباوج چرخ قناعت ، بجای خویش گرای
34. ۳۴هنر زپای در افتاد، دست او بستانزبان فضل فرو بست ، بند او بگشای
35. ۳۵نگون فکندن اعدا و برکشیدن دوستتو را نباشد پروا ، بآسمان فرمای
36. ۳۶پس آنکه از پی تشریف اینچنین خدمتغبار درگه خود برجبین او آلای
37. ۳۷هنر نوازا ! آنم که در ممالک نظمعیال هیچ سخنور نیم بفضل خدای
38. ۳۸همی نیارم گفتن که خاک پای توامچرا؟ از آنکه نیم زین گرو خویش ستای
39. ۳۹چو سروری تو امروز روشنست که نیستچو تو مدیح نیوش و چو من مدیح سرای
40. ۴۰ولی دو عیب بزرگست این دوعاگو راچه باشد این دو ؟ سپاهانیست و نیست گدای
41. ۴۱زبس که می گدازد تنم زغصه و دودبجان رسیدم ار این شاعران یافه درای
42. ۴۲فغان من همه در گردون خران، که مرابجز زبان و دهانی نماند همچو درای
43. ۴۳مقصّرم به ادای وظایف مدحتکه از دعا بثنا نیست یک دمم پروای
44. ۴۴بسی بجست قضا تا بیکدیگر دریافتبر آستانۀ تو کامرانی دو سرای