1. ۱بدیدمت نه سر آن معاملت داریکه دست بازکشی یکدم از ستمکاری
2. ۲تو آن چنان ز شراب غرور سرمستیکه خون خلق بریزیّ و جرعه پنداری
3. ۳چو آفتاب همی بینم آنکه سوی رختروانه گردد از اطراف خطّ بیزاری
4. ۴همه سیه گری آموختی ز طره خویشچرا ز چهره نیاموختی نکوکاری ؟
5. ۵گمان برد که ندانم که خون من که بریختبدانک چشم تو خود را نهد ببیماری
6. ۶تو آن چنان ز شراب غرورسر مستیکه خون خلق بریزی و جرعه پنداری
7. ۷چو آفتاب همی ببینم آنکه سوی رختروانه گردد از اطراف خط بیزاری
8. ۸همه سیه گری آموختی ز طرۀ خویشچرا از چهره نیاموختی نکوکاری؟
9. ۹مرا که خود ز جفای فلک گران بارمگران سرّی تو در می خورد بسر باری ؟
10. ۱۰چو اشک خویش سر اندر جهان نهم زجفاتگرم دمی نکند انده تو دلداری
11. ۱۱چنان بخندۀ خونین برون برم گریهکه زهر خنده زند تیغ وقت خون خواری
12. ۱۲دلم بچاه زنخدان خود در افکندیکنون بمشک همی چاه را بینباری
13. ۱۳مه چهارده در شب شود پدید و ترازماه چارده شب می شود پدیداری
14. ۱۴ز عکس آن خط زنگارگون و آن لب لعلمراست دل چو دل پسته لعل وزنگاری
15. ۱۵اگر به طبع کشد دود سرسوی بالاچرا به پای کشی زلف از نگونساری
16. ۱۶بروز روشن روی تو، زلف هندویتکشید دست بدل دزدی و بعیّاری
17. ۱۷زمن بسرزنش او را بگوی چون دل منمده بباد سر خویش از سبکساری
18. ۱۸بعهد معدلت خواجه فتنه انگیزیاگر چه بر دلی ای زلف نیک می یاری
19. ۱۹حقیقت آصف ثانی که باد هیبت اوربود از سرگردون کلاه جبّاری
20. ۲۰حیات بخش افاضل عمید ملت و دیندر آن دماغ نباشد امید هوشیاری
21. ۲۱دماغ هرکه زمهرش تهیست چون نرگسدرآن دماغ نباشد امید هوشیاری
22. ۲۲در آب سایه نگوسارکی شود؟ گر هیچمثال حکمش بر سطح آب بنگاری
23. ۲۳بخواب خوش بغنودست فتنه در عهدشبحزم و دولت او باز ماند بیداری
24. ۲۴زباد سرد کجا آب منعقد گردد؟بلطف طبعش اگر آب را در آغاری
25. ۲۵برآن درخت که باد خلاف او بجهدعروس او شود از اضطرار منشاری
26. ۲۶زهی نموده در ایام توپشیمانیفلک ز سفلد نوازی، جهان زغداری
27. ۲۷بگاه لطف امل را نهی گرانسایهبگاه عنف، اجل را بمرد شماری
28. ۲۸ز فضل و افر سر خیل هر دو اصحابیبطوق منّت مالک رقاب احراری
29. ۲۹سه چارمیل از آن خاک سرمه دان گرددکه از تواضع بر وی دو گام بگزاری
30. ۳۰بر وقار تو سنگی نهاد خود را کوهبرو بقهقهه خندید کبک کهساری
31. ۳۱کسی که در تو نظر جز بچشم مهر کندبر او ز تار مژه، اند خصم بگماری
32. ۳۲کمال عدل تو کارساز عالم شدندید غنچه ز باد صبا دلازاری
33. ۳۳سنان که عامل فتنه ست، در ولایت توچو من ستون زنخ کرد دست بیکاری
34. ۳۴نه گرز کوبد در دولت تو آهن سردنه تیغ بارد در نوبت تو خون خواری
35. ۳۵چوابر جمله تنش آب گردد و بچکداگر بقبضۀ کین کوه را بیفشاری
36. ۳۶رواست گر نکند دوستیّ زکرمتکه گرچه رو شناس است هست بازاری
37. ۳۷ز موج آب نشد گنبد حباب خرابدر آن دیار که حزم تو کرد معماری
38. ۳۸برآستان تو بس شب که آورند بروزنجوم ثابته درآرزوی مسماری
39. ۳۹پناه خلق بدان حلم دوزخ آشامتز انتقام تو کورست معدۀ ناری
40. ۴۰کمند قهر تو گرباد را گلو گیردصبا نفس نزد نیز جز بدشواری
41. ۴۱ز حدّ قطع شود همچو تیغ یک دستههرآن دورو که بعهد تو کرد طرّاری
42. ۴۲بود برآتش و آبش گذر چو اندیشهکسی که در کنف جاه تست زنهاری
43. ۴۳خرد بخامۀ تو از سر تعجّب گفتچه طوطیی که سراپای پای و منقاری؟
44. ۴۴کشید نطق تو خط بر لب شکر سخنانبدست چرب زبانیّ و نغز گفتاری
45. ۴۵بخوش زبانی انگشت نمای اطرافیز تیز طبعی مشکل گشای اسراری
46. ۴۶سپه کشی متفرّد، مترجمی خاموشمسخّری متحکّم مقیّدی جاری
47. ۴۷دقیقه های سخن زان مخمّرست تراکه بهر ضبط یکی زان شبی بروز آری
48. ۴۸ز بیم سرکلمت گوی گشته یی بزبانولی هنوز سیه کام و بسته زنّاری
49. ۴۹تویی که چون کمر کارزار در بندیسردوات که رویین تنست برداری
50. ۵۰چوبرنشستی و دادی عنان بمرکب خویشزمانه با تو برد لنگی برهواری
51. ۵۱بیک شبیخون گیسو کشان بروم آریز زنگبار دوصد ماه روی فرخاری
52. ۵۲مخدّرات ضمیر از تو منفضح گشتنداز آن، بریده زبان و سیاه رخساری
53. ۵۳شکم تهی، دهن آلوده یی بخوان کرامچو من بسرزنش از بهر آن گرفتاری
54. ۵۴اگر چه بس که دماغ تو خورد دودچراغشدست از اثر آن زبان تو قاری
55. ۵۵چو کودکان نوآموز پای درننهیبه هیچ مکتبی الّا بگریه و زاری
56. ۵۶زچیست بر سرانگشت رفتنت نرمکاگر نه مستمع رازهای افکاری ؟
57. ۵۷تو پیک عالم غیبی سوی خرمندانازآن چو پیکان دایم قرین اسفاری
58. ۵۸میان ببسته و پیچیده پای و چهره سیاهضعیف پیکر و لاغر ز رنج رفتاری
59. ۵۹بیاض روز چو در زیرپای آوردینهی از آن پس، سر در دل شب تاری
60. ۶۰چو نزد خواجه رسیدی زمین ببوسی و پسپیام غیبی حرفاً بحرف بگزاری
61. ۶۱هنر نوازا ! یکبارگی فرامش گشتبپشتی کرمت آز را شکم خاری
62. ۶۲هوا و خاک سپاهان زیمن مقدم تونشسته اند بکحّالی و بعطّاری
63. ۶۳درآن مصاف که از روزگار کینه کشندتو می دهی بکرم اهل فضل یاری
64. ۶۴بخدمت تو اگر فخر می کنم باریکه از ملابس نقص است همّتت عاری
65. ۶۵تو آن نه ای که بجز راه مکرمت سپریتو آن نه ای که بجز تخم مردمی کاری
66. ۶۶سزد که خواری حرمان کشد معانی منبلی کشند غریبان هراینه خواری
67. ۶۷بپای دار مرا چون نماز هموارهنه همچو روزه که هر سال یک مهم داری
68. ۶۸مرا اگر چه گرانم، بخر ، که پرمایههمه متاع گران را کند خریداری
69. ۶۹ز حضرت تو نظر بر حطام دنیا نیستکه کس ز عیسی مریم نجست بیطاری
70. ۷۰هنروران بر لطفت و دایع کرمندودیعه را بر تو بهر بی حفاظ نسپاری
71. ۷۱اگرچه پیروی من باضطرار کندگر این قصیده بخواند روان مختاری
72. ۷۲سخن بپایۀ قدر تو کی رسد؟ چو تو خودزروی مرتبت افزونت زحدّ مقداری
73. ۷۳بسی گفتم و از صد یکی نشد گفتهازآن ثنا که با ضعاف آن سزاواری
74. ۷۴ثنای دست گهر بار تو زبان رهینگفت جز ز سر انبساط همکاری
75. ۷۵صداع سمع همایون فزون ازین ندهمبشرط آنکه تو ناگفته گفته انگاری
76. ۷۶بسا که اطلس افلاک را بگرداندبمن یزید بقایت قضا بسمساری