1. ۱زهی ز سنبل تر کرده لاله را پردهبر آسمان زده عکس رخت سرا پرده
2. ۲نه مرد عشق تو بودم من این قدر دانمولی بدیده فرو می هلد قضا پرده
3. ۳زمانه بس، که دریست پردۀ عشّاقتو نیز خیره مدر بر من از جفا پرده
4. ۴از آرزوی لقای تو مردم چشممهمی بدرّد بر خویش هفت لا پرده
5. ۵یکی ز چهره بر انداز پده تا خورشیدفرو گذارد بر چهره از حیا پرده
6. ۶مرا چو مردم چشمی ز پرده بیرون آیکه نیست مردمک چشم را سزا پرده
7. ۷تو افتاب بلندیّ و من چو سایه نژندهمی کندمان از یکدگر جدا پرده
8. ۸به آفتاب پرستی اگرچه دایم هستمیان ببسته بزنّار اندر جا پرده
9. ۹بپشت گرمی روی تو روی ازو برتافتچو با فروغ رخت گشت آشنا پرده
10. ۱۰ز شرم قامت تو، سر و بوستان چه عجبکه همچو غنچه کند دامن قبا پرده
11. ۱۱بچار میخ هوای تو بسته دارم دلبر آن صفت که بود بسته بر هوا پرده
12. ۱۲بمانده ام ز وصال تو سال و مه بردرچنانکه پیش در صدر مقتدا پرده
13. ۱۳سرصدور جهان رکن دین که چون خورشیدهمی بدرّد بذابذ در سخا پرده
14. ۱۴همیشه از پی آن با نوا بود کارشکه کرده است بدرگاهش انتما پرده
15. ۱۵چو برکشیدۀ فرّاش خاص درگه اوستسزد که یازد بر ذروۀ سها پرده
16. ۱۶بروز آنکه زر افشان کند کف رادشگمان بری که زمین راست بوربا پرده
17. ۱۷ز بیم حسبت او مرده اند از آن کردندبنات نعش ازین نیلگون وطا پرده
18. ۱۸چو چرخ از آن همه تن دامنست، بر در اوکه آمدست بدر یوزۀ عطا پرده
19. ۱۹زهی فزوده کمال تو عقل را حیرتخپی دریده ضمیر تو غیب را پرده
20. ۲۰بروز عدل تو این هم تهتّکیست بزرگکه غنچه را بدرد جنبش صبا پرده
21. ۲۱بگرم و سرد جهان زان سبب تن اندر دادکز آستان تو میخواست متّکا پرده
22. ۲۲هم از رسیلی صیت تو عاجزست ار چهنکو شناسد آواز از صدا پرده
23. ۲۳برای بستن و آویختن ترقّی کردز بدسگال تو آموخت گوئیا پرده
24. ۲۴چو سایه پرده نشین گردد آفتاب ز شرمچو بکر فکر تو بردارد از لقا پرده
25. ۲۵کنار پرده پر از زر همی کند خوشیدبدانک تا کندش پیش تو رها پرده
26. ۲۶اگرچه هندوی تیغت کشیده است و لیکدرید بر دل خصم تو بارها پرده
27. ۲۷کجا بیفکند از تیغ آفتاب سپرچو کرده است بدرگاهت التجا پرده
28. ۲۸بسایه گستری از خلق بر سر آمده ییکه بر سر آمده زینست دایما پرده
29. ۲۹تو در عنا و جهانی بسایه ات نازانبرای راحت خلقست در عنا پرده
30. ۳۰ز صبح تیغ تو گردد بیک نفس رسواوگرچه سازد خصمت شب سیا پرده
31. ۳۱حسود کور دلت رادلیست همچو انارکه قطر قطرۀ خونست و جای جا پرده
32. ۳۲من و ملازمت درگهت کزین معنیشدست محرم اسرار پادشا پرده
33. ۳۳همه چو صبح دوم دم زنم ز پردۀ راستاگرچه کژ دهدم چرخ بی وفا پرده
34. ۳۴بنات فکرم در پرده زان گریخته اندکه کرد صورت حال من اقتضا پرده
35. ۳۵مرا چو خانۀ طنبور، خانه بی برگستفرو گذاشته به، بر چنین نوا پرده
36. ۳۶نه جز ادیم زمین زیر پهلویم نطعیستنه بر سرم بجز از کلّۀ سما پرده
37. ۳۷ز پی نوایی جایی رسیده ام که مرامسافتیست ز آهنگ صفّه تا پرده
38. ۳۸بسوز هر نفس از پردۀ حزین گویمخنک هوای زمستان و حبّذا پرده
39. ۳۹چنین که گرم در آمد بگفت وگو خورشیدچگونه راست کنم من بدین ادا پرده
40. ۴۰من از ریاضت چون صبح در مکاشفه امچه کار دارد در راه اولیا پرده
41. ۴۱گشاده است مرا بام و در حجابی نیستکه بر گرفته ام از راه کبریا پرده
42. ۴۲میان خانۀ ما و آفتاب گستاخیستدرآید و برود نیستش زما پرده
43. ۴۳چو سایبان سرم ستر عالی فلکستچو لعبتان خیالم چه کار با پرده؟
44. ۴۴چه راست خانه کسی ام که روزگار مراهمی طرازد بر خطّ استوا پرده
45. ۴۵ز ساز تیر مهی بنده خانه را امروزهمی بیاید ده چیز اولّا پرده
46. ۴۶چه سایه افکندم پرده های زنبوریچو عنکبوت تند خانۀ مرا پرده
47. ۴۷مزاج خانۀ من گرم گشت و نجلی گفتعلاج آن بدو چیز است: ابر یا پرده
48. ۴۸ز تاب مهر سیه رو شدم چو مردم چشماز آن گرفت مرا عنکبوت با پرده
49. ۴۹چو آفتاب از این شرم در عرق غرقمامید آنکه بپوشی بدین خطا پرده
50. ۵۰اگر ز پده مرا سایه نیست غم نخورمچو هست بر سرم از سایۀ شما پرده
51. ۵۱همیشه تا که بنور چراغ مهر برندمخدّرات سماوات ره فرا پرده
52. ۵۲هر آنکه با تو نه در پردۀ اراد ت تستز روی کارش برداردا خدا پرده
53. ۵۳دعای جان تو از دل سحرگهان گویمکه آن زمان نب.د در ره دعا پرده