1. ۱زهی برفلک سوده پرّ کلاهسزاوار دیهیم وزیبای گاه
2. ۲ملک نصرة الدّین،پناه ملوککه خورشیدملکی وظلّ اله
3. ۳نوشته کفت نام دریا برآبفکنده دلت نام بیژن بچاه
4. ۴شودچون قبا سینۀ خصم چاکچوتوبرنهادی زآهن کلاه
5. ۵ز زخم سرنیزۀ تو هنوزنشانی بماندست برروی ماه
6. ۶کمندگلوگیر تو صبح راببندد همی برنفس راه آه
7. ۷دهد لطف تو آرزو رانویدکند سهم تو مغز فکرت تباه
8. ۸کجا نور برسایه پیشی کندبروعدلت ار زانکه گیرد گواه؟
9. ۹بفرمان توتیغ، جز کلک رانبرّید هرگز سربی گناه
10. ۱۰زندخنده در روی خواهندگاندهان زر از نام تو قاه قاه
11. ۱۱سوی شست تابد بفرمان توسرتیر پرتابی از نیمه راه
12. ۱۲کمان توسختی بسی میکشدازآن پشت داردهمیشه دوتاه
13. ۱۳درآن خطّه کش قهرمان رای تستنگردد هوا برخرد پادشاه
14. ۱۴برو بد بمژگان چشم،آفتابغبار درت بامدادان بگاه
15. ۱۵گهر زان برآورد شمشیر توکه دربحردستت رودگاه گاه
16. ۱۶سپهر بلند از ره کهکشانخدنگ تراساخت آماجگاه
17. ۱۷سنان تواندر تن بدسگالچو آبی نهفتست در زیرکاه
18. ۱۸هلال شب عید فتح و ظفربه ازنعل شبدیز خسرو مخواه
19. ۱۹که روز وغا هرکجاشد پدیدبود چشم نصرت بدان جایگاه
20. ۲۰اگرسوی گردون کندگاه خشمکمانت بدنبال ابرو نگاه
21. ۲۱زسهم خدنگت بروز سپیددرآید بچشم خور آب سیاه
22. ۲۲وگرسایۀ دستت افتد براوبرآید زسنگ ترازو گیاه
23. ۲۳بروزیکه باشد از آوای کوسزخواب سکون فتنه را انتباه
24. ۲۴به پشتی خنجر بودآب رویبمقدارمردی بود قدر و جاه
25. ۲۵شودتیره سرچشمۀ زندگیزگردی که خیزد میان سپاه
26. ۲۶سرنیزه سازد زدل تکیه جایلب تیغ گردد زجان بوسه خواه
27. ۲۷گرانیّ حمله کنددل سبکدرازیّ نیزه شود عمرکاه
28. ۲۸براومید بیرون شو از موج خوناجل میزند دست وپای شناه
29. ۲۹زبس رخنه کزنیزه درتن بودنفس را فتد در ممر اشتباه
30. ۳۰چوروی توبیند ، بداندیش رانماند بجز پشت کردن پناه
31. ۳۱ببرّد زبیم تو گر ناوکتندارددل دشمن آن دم نگاه
32. ۳۲کشف وار درسینه پنهان شودسردشمن اززخم کوپال شاه
33. ۳۳ایا پادشاهی که زیبد که عقلبیاموزد ازعدلت آیین و راه
34. ۳۴بدرگاه توگرکم آید رهیبودهم زتعظیم این بارگاه
35. ۳۵که ترسد که از دهشت آن مقامکندپای اوزحمتی برجباه
36. ۳۶بماناد چندان که ازبس شماربماند شمارندۀ سال وماه