1. ۱زهی بنور جمال تو چشم جان روشنزماه چهرۀ تو عذر عاشقان روشن
2. ۲خیال روی تو اندر ضمیر من بگذشتمرا چو آینه شد مغز استخوان روشن
3. ۳زسوز سینۀ من گر نه آگهی تا منچو شمع با تو کنم از سر زبان روشن
4. ۴دو چشم من دو گواهند هردو شاهردحالکنند راز دل من یکان یکان روشن
5. ۵زبس که مهر دل تو پرتو زند سینۀ منمرا چو صبح شود هر نفس دهان روشن
6. ۶ز سوز عشق توام در زمانه روی شناسبود زشعلۀ آتش چراغدان روشن
7. ۷سرشک من ز چه شد تیره رنگ بادم سردگر آب باشد در موسم خزان روشن
8. ۸بتار زلف تو نسبت کند شب تاریکه هست نسبت شبها برنگ آن روشن
9. ۹چراست تیره ؟ چو هر حلقه یی ززلف ترادلی چو شمع همی سوزد از میان روشن
10. ۱۰ززلف ارچه سیه گشت خان و مان دلمهمیشه زلف ترا باد خان ومان روشن
11. ۱۱چه صورتی ؟ که در آیینۀ رخت صفابچشم سر بتوان دید نقش جان روشن
12. ۱۲ندیده سایۀ تو آفتاب در پردهاگرچه میدهد از چهره ات نشان روشن
13. ۱۳سرشکم از لب لعل تو خون روشن شدعجب مدار که خون شد زناردان روشن
14. ۱۴شود زیاد تو امید را دهان شیرینکند خیال تو اندیشه را روان روشن
15. ۱۵هوای سینۀ تاریک تنگ دلگیرمزعکس روی تو شد همچو گلستان روشن
16. ۱۶اگر ندیدی در شأن رویش آیت حسنبیا ز صفحۀ رویش خطی بخوان روشن
17. ۱۷زآب اشک چرا تیره گشت دیدۀ من ؟نه دیده ها شود از چشمۀ روان روشن؟
18. ۱۸بسعی خواجه مگر خون خویش خواهم بازکنون که گشت بران چشم ناتوان روشن
19. ۱۹پناه مملکت شرع رکن دین مسعودکه تیغ دولت او هست بی فسان روشن
20. ۲۰شکوه طلعت او در میان مسند شرعچنانکه نوریقین در دل گمان روشن
21. ۲۱زبس جواهر معنی ، همی فروغ زندزبان خامۀ او چون سر سنان روشن
22. ۲۲بمیل کلک و لعاب دویت داند کردمعمیّات مسائل بامتحان روشن
23. ۲۳چو ترجمان دوز بانست خامه اش، زانستکه راز غیب کند همچو ترجمان روشن
24. ۲۴زهی زگریۀ کلکت لب امل خندانزهی ز تابش مهرت دل جهان روشن
25. ۲۵خیالت ار شب تاریک در ضمیر آردشود ز پرتو رای تو در زمان روشن
26. ۲۶فلک بخدمت تو پشت خویش چون خم دادز قرص مهر و مهش گشت وجه نان روشن
27. ۲۷ز خاک پای تو گر سرمه درکشد نرگسچو اختران شودش چشم جاودان روشن
28. ۲۸اگر ز جود تو منسوب شد بنامردیز خون لعل چوزن هست عذر کان روشن
29. ۲۹شگفتم آید با عدل تو ز شاخ درختته گردن در خون ارغوان روشن
30. ۳۰کف تو چون ید بیضا نمود در بخششوجوه رزق شد از نور ان بنان روشن
31. ۳۱لوامع نکنت در نقاب خط ّسیاهچو آفتاب بابر اندرون نهان، روشن
32. ۳۲ز صبح و تیره شبم خنده آید آن ساعتکه معضلات کنی از ره بیان روشن
33. ۳۳مگر سواد محکّست مسند سیهتکه نقدهای دعاوی شود از آن روشن
34. ۳۴حیات دشمن از اغضای حلم تست، بلی:چراغ دزد کند خواب پاسبان روشن
35. ۳۵ز بس شد آمد اختر بدر گهت آنکفتاده جاده یی از راه کهکشان روشن
36. ۳۶بشکل کلک تو پروین همی کند مسواکازین سبب شد دندان او چنان روشن
37. ۳۷چراغ دانش را در شب جهالت کردزبان چرب تو از لفظ درفشان روشن
38. ۳۸زهاب چشمۀ خورشید تیره گردد اگربنزد تو نبود آب اسمان روشن
39. ۳۹زرای تست مقامات ملک ودین مشهورز آفتاب، زمان آمد و مکان روشن
40. ۴۰بدست چرخ، شب و روز از مه و خورشیددو نسختست از آن رای غیب دان روشن
41. ۴۱زهی رسیده بجایی که روشنان فلککننده دیده بدین گرد آستان روشن
42. ۴۲ز پیش آنکه ندیدیم سرعت عزمتنبود ما را تفسیر کن فکان روشن
43. ۴۳شب حوادث ایّام نیک مظلم بودز ماه رایت تو گشت ناگهان روشن
44. ۴۴غبار خیل تو چون بر سپهر کحلی شدستارگان همه گفتند : چشممان روشن
45. ۴۵مخالف تو اگر کور نیست، می بیندیکایک آیت این بخت کامران روشن
46. ۴۶ز خصمی تو ندانم رسد بسود ار نهبنقد باری می بینمش زیان روشن
47. ۴۷چگونه منکردین جلالت تو شدند؟بدیده معجز اقبال تو عیان روشن
48. ۴۸هلال نعل سمند تو شکر ایزد راکه کرد بار دگر خاک اصفهان روشن
49. ۴۹تو آفتابی و اسبت سپهر و طوق هلالستام اختر تابان زهر کران روشن
50. ۵۰سپر ز تیغ تو بفکند مهر و آنک ماهز تیر عزم تو انداخته کمان روشن
51. ۵۱کواکب از سپرت آنچنان همی تابدکز آفتاب گرفته ستارگان روشن
52. ۵۲چو زنگیی که زندخنده در شب تاریکچو آتشی که زند شعله از دخان روشن
53. ۵۳به رتبت تو در این روزگار کس نرسیدکنم به بیّنت این طرفه داستان روشن
54. ۵۴عیّان به چشم خود ابناء عهد را دیدمهم از کتب شود احوال باستان روشن
55. ۵۵کرم پناها! گفتم قصیده ای که از آنکنند اهل سخن طبع شادمان روشن
56. ۵۶بسان شمع شب افروز نکته هاش ولیکبرو چو چشم ببسته بریسمان روشن
57. ۵۷چو من بخود ز تفکّر فرو روم چون شمعشب سیه کنم از لفظ شمع سان روشن
58. ۵۸فرو برم چو قلم سر ببحر تاریکیکه تا برآرم درّی نظرستان روشن
59. ۵۹بآب تیره فرو می شوم ز شرم چو کلکاگر چه هست برت عجز مدح خوان روشن
60. ۶۰ترا بشعر چه گویم؟ که سرورّی تو هستز قیر وان جهان تا بقیر وان روشن
61. ۶۱نفس نمی زنم از حال خویش تا نشودکمیّ آب رخم پیش همگنان روشن
62. ۶۲معاتبم ز فلک، چون بخدمت تو رسدبلطف موجب این حال باز دان روشن
63. ۶۳چو آب رویی روشن ندارم آن بهترکه بیش از این ندهم شرح سوزیان روشن
64. ۶۴همیشه تاز دم باد همچو چشم و چراغبرون دمد گل و نرگس ببوستان روشن
65. ۶۵مدام تا چو چراغ اندر آبگینه بوددل پیاله بنور می جوان روشن
66. ۶۶ز آفتاب لقای تو باد تا جاویدهوای عرصۀ این دولت آشیان روشن
67. ۶۷تو معتضد بمکان قوام ملّت و دینورا بخدمت تو جان مهربان روشن
68. ۶۸ز روی خرّمتان پشت اهل فضل قویز رای روشنتان چشم خاندان روشن