1. ۱سلام علیک ای بزرگ جهانسلامی ز خورشید و سایه نهان
2. ۲سلامی نه برپشت باد هواسلامی نه بر دست گوش و زبان
3. ۳سلامی چو دوشیزگان بهشتکشیده تن از صحبت انس وجان
4. ۴سلامی که نبود بر اطراف اوز صوت و حروف تقطّع نشان
5. ۵سلامی منزّه حواشی اوز آلایش نقش کلک و بنان
6. ۶سلامی که بر قصر ادراک اونیفکند فکرت کمند گمان
7. ۷سلامی که در جلوه گاه ظهورندارد گذر بر مضیق دهان
8. ۸سلامی که گر در ره او نفسبجنبد، ز غیرت بتابد عنان
9. ۹سلامی که در خلوت عصمتشنخواهم که باشم من اندر میان
10. ۱۰سلامی نه کورا سیه کرده روینمایند رسوا به ببینندگان
11. ۱۱سلامی نه کورا بدست قلمبرآرند در شهر گیسوکشان
12. ۱۲سلامی نوشته بخطّ خدایکه او را نباشد قلم ترجمان
13. ۱۳قلم دو زبانست و کاغذ دوروینباشند محرم درین سوزیان
14. ۱۴سلامی که تنگ آید از موکبشفضای زمان و حدود مکان
15. ۱۵سلامی که شوقش ز سوز نیازرساند به سمع دل از مغز جان
16. ۱۶سلامی که بی زحمت گفت و گویبسمع مبارک رسد هر زمان
17. ۱۷سلامی نهان از دهان جهانسلامی روان از روان تا روان
18. ۱۸سلامی شب قدر تا روز حشربهندویی او ببسته میان
19. ۱۹سلامی کزو دل برد زندگیسلامی کزو جان شود شادمان
20. ۲۰سلامی جنیبت کش باد صبحسلامی سراپردۀ گلستان
21. ۲۱سلامی که از وی حکایت کندباواز خوش در چمن زند خوان
22. ۲۲سلامی پر از سوسنش آستینسلامی پر از عنبرش بادبان
23. ۲۳سلامی چو اخلاق تو مشک بویسلامی چو الفاظ تو درفشان
24. ۲۴سلامی چو فضل تو نامنتهیسلامی چو انعام تو بی کران
25. ۲۵سلامی چو طبع تو با اهل فضلسلامی چو خلق تو با این و آن
26. ۲۶سلامی چو در مدح تو نظم منسلامی چو لفظ تو گاه بیان
27. ۲۷سلامی هزاران دعاو ثناشده در رکابش بحضرت روان
28. ۲۸برآن طلعت و فرّه ایزدیبرآن خاطر و فکرت غیب دان
29. ۲۹برآن روی ورای و برآن عزم و حزمبرآن فرّو زیب و برآن شکل و سان
30. ۳۰بر آن قد و بالا که براخمصشبود بوسه جای لب فرقدان
31. ۳۱بران رای روشن که خورشید از اوسیه روی چون سایه شد جاودان
32. ۳۲برآن حلم ثابت که در جنب اوستسبک سارو بی سنگ کوه گران
33. ۳۳برآن عزم قاطع که گاه نفوذدرخشیست از گوهر کن فکان
34. ۳۴بران دست بخشنده کز فرط جودشد از دست او چون کف دست کان
35. ۳۵بران کلک جادو که سیراب کردبه آب دهان روضه‌های جنان
36. ۳۶بران طبع موزون که تعدیل یافتز لطفش سهی سرو در بوستان
37. ۳۷زهی عرضه داده سر کلک توبیک نکته اندر علوم جهان
38. ۳۸ازآن پایه بگذشته یی در کمالکه مدّاح گوید چنین و چنان
39. ۳۹کجا پای دست تو دارد سحاب ؟و گر خود کشد سر سوی آسمان
40. ۴۰ز عدل توممکن که شهپّر بازشود بچۀ کبک را سایه بان
41. ۴۱ز سهم تو زدا که بیرون نهدکژی رخت از خانه های کمان
42. ۴۲چو دندان نماید سر کلک توشهادت بگوید زبان سنان
43. ۴۳ز صوب ایادّی تو می رسدبشهر امل کاروان کاروان
44. ۴۴چو مدح تو خوانند در خانه ییدرآن خانه دولت کند آشیان
45. ۴۵چو برخاک پای تو مالند رویبرآن روی آتش شود مهربان
46. ۴۶صبا را دو خاصیّت عیسویستچو جنبان شود زان بلند آستان
47. ۴۷یکی آنکه زنده کند مرده راچو با لفظ تو کرده باشد قران
48. ۴۸دوم آنکه روشن کند چشم کورچو سازد ز خاک درت سرمه دان
49. ۴۹ایا صدر اسلام وپشت هنرامام جهان شافعّی الزمان
50. ۵۰تویی تو که نام هنر می بریدرین باتوکس نیست همداستان
51. ۵۱منم از بقایای اهل هنراگر باورت نیست رو بازدان
52. ۵۲اگر بخت را بویی آید ز منخود اندازدم سوی آن خاکدان
53. ۵۳بمدح تو روشن کنم جان چو شمعوگر خود نهد آتشم در زبان
54. ۵۴کنم جای سودای تو در دماغچو کلک ار رسد تیغ بر استخوان
55. ۵۵و گر آستین گیردم بخت بدتو از من درودی بدانش رسان