1. ۱زهی کشیده جلال تو بر فلک دامنزفرّ دولت تو عرصۀ جهان گلشن
2. ۲خدایگان شریعت که جمله تاجرواننهاده اند چو نرگس بحکم تو گردن
3. ۳همه چو سرو در آزادی تو یک دستندهرآن کجا که زبان آوریست چون سوسن
4. ۴اگر تو سایه ازین خاک توده بردارینگرددش پس از این آفتاب پیرامن
5. ۵از آنکه سیم بصورت نوشته چون ستمستگرفت طبع کریم تو سیم را دشمن
6. ۶عبارتیست ز لفظ تو چشمۀ حیوانکنایتیست زخلقت نسیم مشک ختن
7. ۷تو همچو شمع زبان آوری از آن گردونفتاده است بپای تو اندرون چو لگن
8. ۸لطافت تو و جان همچو شیرومی با همسپهر و قدر تو با هم چو آب با روغن
9. ۹ز عشق آنکه شود روی زین مرکب توزشکل انجم کیمخت چرخ شد چوسفن
10. ۱۰تنور خاطر تو گرم دید خور دربستفطیر خویش ، از آن گشت وجه او روشن
11. ۱۱اگر چه هر نفس از هیبت تو باد صبازره در آب همی پوشد از پی مأمن
12. ۱۲بیمن عدل تو زین پس شگفت نیست اگرزمانه برکشد از سفت ماهیان جوشن
13. ۱۳همیشه هست پراکنده دانۀ دل خصماز آنکه بأس تو دادش بباد بر خرمن
14. ۱۴چو شد زکوفتگی استخوانش آرد ، سزدمسامش از متخلخل شود چو پرویزن
15. ۱۵ز بخشش تو خداوند زرشد ار نی گلنداشت هرگز جز پاره پاره پیراهن
16. ۱۶سیاست تو اگر بانگ بر زمانه زدبنات نعش بهم برفتدبشکل پرن
17. ۱۷نسیم لطف تو گر بگذرد بگورستانبخویش بر بدرد مرده همچو غنچه کفن
18. ۱۸چو شمع از پی آویختن حسود ترابگردن اندر حبل الورید گشت رسن
19. ۱۹زشوق آنکه نگارند نام تو برویبشست چهره بخون جگر عقیق یمین
20. ۲۰زکلک تو که نظام امور عالم ازوستنماند هیچ پراکنده جز که درّ عدن
21. ۲۱ز فرط چرب زبانی چر پسته دلداریزخنده رانی همواره باز مانده دهن
22. ۲۲ز انقباض چو غنچه فراهم آید گلگر از خلاف تو بویی برد صبا بچمن
23. ۲۳بزرگوارا ! صدرا ! خدای داند و بسکه چون همی می گذرد حال من بسّر و علن
24. ۲۴نیست حال من از هیچگونه نظم پذیرضرورتست مرا نظم حال خود کردن
25. ۲۵منم بطاس فلک در عقیب هر لقمههزاران زخم بخاطر رسیده چون هاون
26. ۲۶عجبتر آنکه چو خاییده گشت این لقمهبرون کند زدهانم برای دیگر تن
27. ۲۷ز روزگار کناری گرفته ام زیراکضعیف حالم و دامن دراز چون سوزن
28. ۲۸بسان قطره بخاک اوفتد ز جور فلکچو ابر هر که ترقّی کند ز بحر سخن
29. ۲۹نمی خوری غم کارم از آنکه گه گاهیبدان فلکت با می فتد دامن
30. ۳۰بجز من از کرمت هرکه هست محفوظستلطیف طبع و گران جان وزیرک و کودن
31. ۳۱زمن چه نادره صادر شدست تا دانمکه از چه رویم مستوجب فنون محن
32. ۳۲دعا و مدحت بیگاه و گاه من بگذارحقوق خدمت موروث و مکتسب بفکن
33. ۳۳درن سفر که درو آن چنان که معلومستبسی کشیدم رنج دل و عنای بدن
34. ۳۴زگونه گونه مشقّت کشیده ام آنهاکه ذکر آن بود از روی عقل مستهجن
35. ۳۵پس از دو سال که در خدمتت تو پوییدمبحسن عهد تو هرگز نداشتم این ظن
36. ۳۶که چون لواحق خدمت شود بسابقه ضمبود نصیب من از خدمت تو کرم و حزن
37. ۳۷نگشت نان من افزون و حرمتم اینستکه نیست نزد تو بی آب تر زمن یک تن
38. ۳۸تفقّدیم نفرموده یی که خود چونی؟چه میخوری و کجایی ؟ چه کاره بی ؟ بچه فن
39. ۳۹بدین امید پیمودم این نشیب و فرازبدین هوس ببریدم من از دیار و وطن
40. ۴۰امید ثانی حال از کجا بود چو مرازجام جور تو دردی دهند اوّل دن
41. ۴۱فراغتیست ترا این زمانه بحمداللهز زندگانی و از مرگ صد هزار چو من
42. ۴۲نهال جاه تو سر سبز و تازه می باشدزمانه گو زجهان بیخ هستیم برکن
43. ۴۳چو آب داد فلک تیغ سروریّ تراچه غم خوری که کند بار هیت قلب مجن
44. ۴۴چو خاک باید خوردن مرا بمسکن خویشرها کنم ، بروم. خاک بر سر مسکن
45. ۴۵که دوست کام بغربت بمردن اولیترکه با شماتت اعدامیان اهل و وطن
46. ۴۶مراد من ز سپاهان تویی و گرنه مرانه خانه است در این شهر و نه ضیاع و نه زن
47. ۴۷بخضرت تو چو باد قبول من بنشستچه گرد خیزدم اکنون ازین دیار و دمن
48. ۴۸ز عرض خوار همه کار خوار می گرددمرا ز غزّت نفس است این همه شیون
49. ۴۹نیم سبک سرو شادم بدین سخن زیراکچو وزن دارد با زر برابرست آهن
50. ۵۰زخدمتت نیم آخر بقوّت ارزانیزهی کران مرغی کان نیرزدت ارزن
51. ۵۱عروس طبعم دانی که جز برین صفّهندید سایۀ او آفتاب از روزن
52. ۵۲چو پیش هرکس امروز من بعرض برومنه از من آید خوب و نه از تو مستحسن
53. ۵۳دراز شد سخن ای مرد قصّه کوته کندعای فرض رها کرده یی زبهر سنن
54. ۵۴برسم تهنیت آمد بدرگه عالیهلال عید چو من قامتش گرفته شکن
55. ۵۵مبارکت باد این روز عید چون شب قدرشب زمانه بروز مرادت آبستن