1. ۱ای در محیط عشقت، سر کشته نقطۀ دلوی از جمال رویت، خوش گشته مرکز گل
2. ۲زلف تو بر بنا گوش، ثعبان و دست موسیخال تو بر نخدان ، هاروت و چاه بابل
3. ۳دو رسته درّ دندان، چون از رخت بتابدگویی مگر ثریّا، در ماه کرد منزل
4. ۴عقل از لطافت گل، یک نکته کرد موهومرمزی از آن چو بنمود ، آمد دهانت حاصل
5. ۵هر گه که قامت تو، بخرامد از کرشمهگویی که سرو آزاد، از بادگشت مایل
6. ۶ای مرده آب حیوان، پیش لب و دهانتوی مانده حیران ، زان شکل و آن شمایل
7. ۷آن روی را بهر کس، منمای الله اللهیا معجری بر افکن، یا برقعی فروهل
8. ۸گر وعدۀ وصالت،بودست موسم گلبشنو بشارت گل ، از نغمۀ عنادل
9. ۹باغ از دم صبا شد، چون آستین مریمدست نشاط ازین پس، از جیب غنچه مگسل
10. ۱۰ببساو نبض بر بط، کز چیست نالش اوزخمی دوبر رگش زن، تا خوش کند مفاصل
11. ۱۱بخرام سوی صحرا، تا بنگری جهان راصافی ز هر کدورت، همچون ضمیر عاقل
12. ۱۲سوسن بسان عیسی، یک ره زه گشته ناطقغنچه بسان مریم، دوشیزه گشته حامل
13. ۱۳گل در لحاف غنچه، خوش خفته بد سحرگهباد صبا برو خواند، یا ایّها المزّمّل
14. ۱۴بیرون فکنده سوسن، از تشنگی زبانراکرم از عدم درآمد ، تا زان سوی متاهل
15. ۱۵تا بوکه خردۀ زر، یابد عطا ز گلبنآغاز کرد بلبل، میخواندش فضایل
16. ۱۶ار غنچه گشته گلبن، طوطیّ لعل منقاروز میوه گشته اغصان، طاوس باجلاجل
17. ۱۷زاغ سیاه دل را، بر در نهاد بلبلچون دید دمّ طاوس، گشته پر حواصل
18. ۱۸گل در غرور دولت، صحّاک سیرت آمدزان دیر می نپاید ، در عهد صدر عادل
19. ۱۹شاخ شکوفه پنبه ، از گوش کرد بیرونتا مدح رکن دین را ، اصغا کند ز قائل
20. ۲۰جمشید تخت دولت، خورشید شرع صاعدصدری که هست جودش، چون فیض عقل شامل
21. ۲۱در خطّ شب نمایش ، بر رهگذار مکرتاز گوهر معانی ، افروخته مشاعل
22. ۲۲حلمش سبب شدارنی، از عاصفات قهرشیکباره گشته بودی ، او تا دارض زایل
23. ۲۳در روز سبق دولت، خورشید آتشین پیبا عزم باد سیرش، چون سایه خفته در ظل
24. ۲۴بحر محیط باشد، هر نقطه یی ز خطّشبهر حساب جودش، گر برگشتی جداول
25. ۲۵سمسار کلک او را، سر ازل مجاهزعطّار خلق او را ، باد صبا معامل
26. ۲۶با لوح زی دبستان ، آید عصای موسیسحر حلال کلکش ، چون حل کند مسائل
27. ۲۷تفّ سموم قهرش، گر بر زمانه افتدجو در جوار کافور ، گیرد مزاج یلپل
28. ۲۸ای خط استوا را، انصاف تو موازیوی سطح آسمانرا، درگاه تو مشاکل
29. ۲۹گردد دل تمنّی ، از اضطراب ساکنچون در تحرّک آید، کلک تو درانامل
30. ۳۰از حمل بار برّت، شد اوفتان و خیزانچون در شمار انگشت از بخشش تو سایل
31. ۳۱نه طاق آسمانرا، قهر تو خرقه کردیگر لطف تو نبودی ، اندر میانه حایل
32. ۳۲گر از همای فرّت ، بر چرخ سایه افتدگردد زیمن جاهت، هندوی چرخ مقبل
33. ۳۳خصمت ز چاه محنت مستسفی است چون دلووز غم چو ریسمان شد، معلول علّت سل
34. ۳۴لطفت عجب نباشد، گر خصم بند گرددالّا نسیم ننهد، بر اب کس سلاسل
35. ۳۵از مهر و کینت رمزیست ، کون وفساد عالموز عقل هست روشن ، بر این سخن دلایل
36. ۳۶ار چار طاق عنصر ، الّا طلل نماندمعمار عدلت ار زانک ، گردد ز کار غافل
37. ۳۷از شوق حضرتت ماه، افتاد در تکاپویزان سان که میشمارد باده هم از منازل
38. ۳۸اندر بسیط هستی چون از دلت گذشتیدر روزگار ناقص ، جز بحر نیست کامل
39. ۳۹او نیز گاه جودت، سازد سفینه مسکنتا جان ز موج دستت، بیرون برد بساحل
40. ۴۰ای سروری که هر یک، ز اجرام هفت گانهمیسازد از دگرگون ، سوی درت وسایل
41. ۴۱زین واقعه که آمد ، نزدیک آنکه گردداز خنجر دلیران، خلق زمانه بسمل
42. ۴۲صبح از نهیب فتنه، یک دم نمی زد الّاکز تیغ مهر بودی اندر برش حمایل
43. ۴۳از بس که رمح سر زد، بر سینه آن خرانراسرباز بسته آنک، از درد سر عوامل
44. ۴۴تا دوستی نعمان، برخود کنند ثابتخیل بهار بینم، یک سر شده مقاتل
45. ۴۵سوسن زبان کشیده ، گلبن سپر فکندهدر چشم غنچه پیکان، بابید آخته شل
46. ۴۶زر دست چشم نرگس ، یرقان ز دست گوییزین هولهای منکر، وین ورطه های هابل
47. ۴۷چون بید و مه لرزان ، برجان آنکسی کوچون سرو بود سرکش ، چون غنچه بود پردل
48. ۴۸زین هولهای منکر، وین ورطه های هابلچون سرو بود سرکش، چون غنچه بود پر دل
49. ۴۹ای از کمال جاهت، دست زمانه قاصروی از علوّ قدرت، اوج ستاره نازل
50. ۵۰تا بحر شعر بنده ، شد قلزم معانیاز گوهرش نماندست ، یک بکر فکر عاطل
51. ۵۱گر از مهبّ جودت ، باد قبول یابدنامش ز فخر گردد، تاج سرافاضل
52. ۵۲بعد از شه ار بیفزود، قدر تو نیست طرفهبعد از زوال خورشید ، افزون همی شود ظل
53. ۵۳پیوسته باد ازین سان ، جاه تو در ترقّیآسوده دولت تو، در ظلّ شاه طغول
54. ۵۴تا محفل کواکب ، هست از قمر مزیّنباد از شکوه ذاتت، آراسته محافل
55. ۵۵پاینده باد جاهت، کز روی و رای خوبتبفراخت رایت حق، برتافت روی باطل