1. ۱هرگز کسی نداد بدینسان نشان برفگویی که لقمه‌ای‌ست زمین در دهان برف
2. ۲مانند پنبه‌دانه که در پنبه تعبیه‌ستاجرام کوه‌هاست نهان در میان برف
3. ۳ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگاراز چه؟ ز بیم تاختن ناگهان برف
4. ۴گشتند ناامید همه جانور ز جانبا جان کوهسار چو پیوست جان برف
5. ۵با ما سپیدکاری از حد همی بردابر سیاه‌کار که شد در ضمان برف
6. ۶خان خرک شده‌ست همه خان و مان مابر یکدگر نشسته در او کاروان برف
7. ۷چاه مقّنع‌ست همه چاه خانه‌هاانباشته به‌جوهر سیماب‌سان برف
8. ۸گرکوه، پشم برزده گردد به‌رستخیزکوهی ز پشم برزده آنک مکان برف
9. ۹زین سان که سر به سینهٔ گردون نهاد بازخورشید پای در ننهاد ز آستان برف
10. ۱۰آتش به‌دست و پای فرو مرد و برحق‌ستمرغ شرر چگونه پرد ز آشیان برف؟
11. ۱۱از روی خاک سر بعنان السّما کشیدآن خنگ بادپای گسسته‌عنان برف
12. ۱۲در خانقاه باغ نه صادر نه واردستتا پیر پنبه گشت حریف گران برف
13. ۱۳از تیغ مهر و ناوک انجم خلاص یافتاین ابلق زمانه ز برگستوان برف
14. ۱۴شد جویبار بالش نقره چو خفت باغدر آب رفت بستر چون پرنیان برف
15. ۱۵صابونی‌ست صحن زمین لب‌به‌لب ز بسکآورد قند مصری بازارگان برف
16. ۱۶باشد خلاف رسم خطیبان روزگارزاغ سیه چو برفکند طیلسان برف
17. ۱۷در بند کرد روی زمین را چو زال زربهمن به‌دست لشکر گیتی‌ستان برف
18. ۱۸این قرص آفتاب بنان پاره کرد خرجتا خیمه بر ولایت زد تورخان برف
19. ۱۹سیلاب ظلم او در و دیوار می‌کَنَدخود رسم عدل نیست مگر در جهان برف؟
20. ۲۰ناگه فروگرفت درو بام‌ها و پسبگرفت ریش خانه خدا ایرمان برف
21. ۲۱در خانه‌ها ز بس که فرود آمدست برفنامد به حلق خانه فرو هیچ نان برف
22. ۲۲از نان و جامه خلق غنی گشتی ار بدیاز آرد یا ز پنبه تن ناتوان برف
23. ۲۳آن کو برهنه باشد و بی‌برگ چون درختکیمخت زود خشک کند در نهان برف
24. ۲۴بی‌خنجر هلالی و بی‌تیغ آفتابنتوان به تیرماه کشیدن کمان برف
25. ۲۵از بس که سر به‌خانه‌ی هرکس فرو بردسرد و گران و بی‌مزه شد میهمان برف
26. ۲۶گرچه سپید کرد همه خان و مان مایا رب سیاه باد همه خان و مان برف!
27. ۲۷وقتی چنین نشاط کسی را مسلّم‌ستکاسباب عیش دارد اندر زمان برف
28. ۲۸هم نان و گوشت دارد و هم هیزم و شرابهم مطربی که بر زندش داستان برف
29. ۲۹معشوقه‌ای مرکّب ز اضداد مختلفباطن به‌سان آتش و ظاهر به‌سان برف
30. ۳۰چشمش به‌روی یار بود گوش سوی چنگدر طبع او شکوفه نماید گمان برف
31. ۳۱از شادی‌اش نظر نبوَد سوی غمگنانوز مستی‌اش خبر نبوَد از عیان برف
32. ۳۲گلگونه‌ای بود به‌سپیداب برزدههر جرعه‌ای که ریزد بر جرعه‌دان برف
33. ۳۳تا رنگ روی یار نماید بدین قیاسبعضی از آن باده و بعضی از آن برف
34. ۳۴میْ می‌خورَد به‌کام و زنخ می‌زند به جددر گوش خود رها نکند سوزیان برف
35. ۳۵آن را که پوشش و می و خرگاه و آتش استوقت صبوح مژده دهد بر نشان برف
36. ۳۶وانجا که ساز عیش بدین‌سان میسّرستمی باش گو فلان و فلان در فلان برف
37. ۳۷نه همچو من که هر نفسش باد زمهریرپیغام‌های سرد دهد بر زبان برف
38. ۳۸دست تهی به‌زیر زنخدان کند ستونوندر هوا همی شمرد پود و تان برف
39. ۳۹خانه تهی ز چیز و ملا از خورندگانآبی بریق می‌خورد از ناودان برف
40. ۴۰هر لحظه دست چرخ به‌خروارها نمکبپراگند بدین دل ریش از امان برف
41. ۴۱دلتنگ و بی‌نوا چو بطان بر کنار آبخلقی نشسته‌ایم کران تا کران برف
42. ۴۲گر قوّتم بدی ز پی قرص آفتاببر بام چرخ رفتمی از نردبان برف
43. ۴۳ای منعم زمانه که گر عقل بشکندپر مغز و نعمت تو بود استخوان برف
44. ۴۴پشت و پناه دست قضا رکن دین آنککز طبع نو بهار نماید خزان برف
45. ۴۵از کیسۀ سخای تو دزدیده کرد ابرسیمی که خرج می‌کند اکنون ز کان برف
46. ۴۶اوّل ز خوان نعمت تو زلّه کرد و پسآنگه بگسترید در آفاق خوان برف
47. ۴۷تأثیر گفتۀ کرمت بر دهان خلقچون تیغ آفتاب بود بر میان برف
48. ۴۸لطف شمایل تو اگر بر جهان دمدبرگ سمن پراکنده از بادبان برف
49. ۴۹سرمایه از وقار تو کرده است اکتسابآن پیر پُرمهابت آتش‌نشان برف
50. ۵۰در عهد عدل تو چو کسی سیم‌دزد نیستهندوی زاغ بهر چه شد پاسبان برف ؟
51. ۵۱هم سغبه‌ای‌ست از نظر دوربین توسودی که هست تعبیه اندر زیان برف
52. ۵۲مالید برف شیبت خود بر زمین بسیتا داد دست سیم‌کش تو امان برف
53. ۵۳آب روان شود تن دشمن ز بیم توگر بر نهند سکه به‌سیم روان برف
54. ۵۴ای آفتاب فضل! چنین روز یاد کنزان بینوا که هست کنون میزبان برف
55. ۵۵خورشید جودت ار نکند پشت گرمئیسرما کند شمار من از کشتگان برف
56. ۵۶باران جودت ار نکند دست یاری‌ایبیرون که آردم ز کف امتحان برف ؟
57. ۵۷چون برف در سخن ید بیضا نمودمیبیم ملالت ار نبدی در بیان برف
58. ۵۸کوته کنم که بس سبب پوستین بوددم‌سردی بدین صفت اندر زمان برف