1. ۱درست گشت همانا شکستگّی منشکه نیک از ان بشکست زلف پر شکنش
2. ۲دل شکسته به زلفش اگر برآغالیکم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
3. ۳دگر ندید کسی تندرست زلفش راز عهد آنکه خوش آمد شکست عهد منش
4. ۴دلم نشست ز گرد هوای او بر بادچو دید گرد ز عنبر نشسته بر سمنش
5. ۵چو سایه پیش رخش خاک بر دهان فکندگر آفتاب ببیند میان انجمنش
6. ۶ندانم این همه دُرپاشی از کجا کردیاگر به چشم من اندر نیامدی دهنش
7. ۷ز جای خود برود سرو و جای آن باشدچو در چمن بخرامد قد چو نارونش
8. ۸دلم چنان به رخ و خال او برآشفته‌ستکه شد چو لاله رخ و خال پاره‌ای ز تنش
9. ۹به خون من ز چه شد تشنه چشم بی آبش؟چو برد آب همه چشمه‌ها چه ذقنش
10. ۱۰در آب روشن اگر دیده‌ای تو سنگ سیاهبیا ببین دل او در بر چو یاسمنش
11. ۱۱صبا به عهد رخش بر چمن نمی‌گذردکه نیست با رخ او بیش برگ نسترنش
12. ۱۲اگر نه لاله و گل گشته‌اند خوار و خجلز شرم آنکه بدیدند مست در چمنش
13. ۱۳کله ز بهر چه بر خاک می‌زند لاله؟گل از برای چه صد پاره کرد پیرهنش؟
14. ۱۴بریخت خون جهانیّ و خود چه‌ها کردیاگر نبودی بیمار چشم تیغ زنش
15. ۱۵ز خواب خوش چو بمالید دیده را گفتمکه نیک دادی مالش به دست خویشتنش
16. ۱۶دهان پسته بدرّم برآورم مغزشاگر بخندد پیش لب شکر سخنش
17. ۱۷به مدح مکرم عالم مگر زبان بگشادکه کرده‌اند دهان پر ز گوهر عدنش
18. ۱۸جهان لطف و کرم کارساز ترک و عجمپناه تیغ و قلم و سرور بزرگ منش
19. ۱۹ضیاء ملّت و دین احمد ابی بکر آنکچو احمدست و چو بکر سرت حسنش
20. ۲۰چو بر مصالح ملکست همتّش مقصورگرفت شاه جهان مستشار مؤتمنش
21. ۲۱زمن شود چو زمین آسمان ز سطوت اواگر نباشد بر وفق جنبش زمنش
22. ۲۲چو مشک را جگر از بوی زلف او برسوختخطا بود که کنم نام نافۀ ختنش
23. ۲۳لطیف‌تر ز خیالست در دماغ عدواگرچه هست گران گرز استخوان شکنش
24. ۲۴پیاده شاه فلک در رکاب او بدودبه هر کجا که رخ آورد اسب پیل تنش
25. ۲۵ز بهر خدمتی از بهر قبضۀ شمشیرفلک ز شکل ثریّا همی دهد سفنش
26. ۲۶همی نزید گردنکشی کمندی راکه داد تاب و توان بازوی عدو فکنش
27. ۲۷زهی ضمیر فلک پیش فکرت تو چنانکیکیست باطن اسرار و ظاهر علنش
28. ۲۸کجا شدی سر تیغ تو در سر دشمناگر نپختی سودای مغز پر فتنش
29. ۲۹شگفت نیست که تیغ تو قطره آبستچو از کف تو به دریا درون بود وطنش
30. ۳۰در سرای کسی کو در خلاف تو زدسبک بود که شود عنکبوت پرده تنش
31. ۳۱چو خصم مرغ دلت را اجل کند بریانبود زخشم تو آتش، ز رمح بابزنش
32. ۳۲منافقی که ز تو طاغیست چون زنبورچو کرم پیله قزا کند خود شود کفنش
33. ۳۳عدو چو شمع بروزست، کشتنش شایدکه کنده باشد بر پای و بر گلو رسنش
34. ۳۴فلک بر اهل هنرزان نمی‌کند سر راستکه همّت تو دوتا کرد پشت از مِننش
35. ۳۵چو شد بنان تو بر لاغری کلک سوارز زنگبار بود تا به روم تاختنش
36. ۳۶چو سر برآرد کلکت ز چاه ظلمانیبود مطالع انوار جای دم زدنش
37. ۳۷به کارنامهٔ مهر تو روح بر کارستوگرنه صرف کنند از ولایت بدنش
38. ۳۸ز بهر خدمتی از بهر قبضۀ شمشیرفلک ز شکل ثریا همی دهد سفنش
39. ۳۹همی نزید گردنکشی کمندی راکه داد تاب و توان بازوی عدو فکنش
40. ۴۰زهی ضمیر فلک پیش فکرت تو چنانکیکیست باطن اسرار و ظاهر علنش
41. ۴۱کجا شدی سر تیغ تو در سر دشمناگر نپختی سودای مغز پر فتنش
42. ۴۲شگفت نیست که تیغ تو قطره آبستچو از کف تو به دریا درون بود وطنش
43. ۴۳در سرای کسی کو در خلاف تو زدسبک بود که شود عنکبوت پرده تنش
44. ۴۴چو خصم مرغ دلت را اجل کند بریانبود ز خشم تو آتش، ز رمح بابزنش
45. ۴۵منافقی که ز تو طاغیست چون زنبورچو کرم پیله قزا کند خودشود کفنش
46. ۴۶عدو چو شمع بروزست، کشتنش شایدکه کُنده باشد بر پای و بر گلو رسنش
47. ۴۷فلک بر اهل هنر زان نمی‌کند سر راستکه همت تو دوتا کرد پشت از مِننش
48. ۴۸چو شد بنان تو بر لاغری کلک سوارز زنگبار بود تا به روم تاختنش
49. ۴۹چو سر برآرد کلکت ز چاه ظلمانیبود مطالع انوار جای دم زدنش
50. ۵۰به کارنامهٔ مهر تو روح بر کارستوگرنه صرف کنند از ولایت بدنش
51. ۵۱عقیق را جگر از بیم خنجرت خون شدچو اوفتاد گذر بر معادن یمنش
52. ۵۲اگر پرد به پرّ کرکسان چو تیر عدوتکند دو زاغ کمان تو طعمهٔ زغنش
53. ۵۳زهی که اهل هنر را فنون انعامتخلاص داد ز چنگ سپهر و مکر و فنش
54. ۵۴چو شمع هر که زبان آوری کند دعویبه گاه مدح تو یابند عاجز لگنش
55. ۵۵چو خار گلبن دانش نهاد بی برگیصریر کلک تو گردد نوای خارکنش
56. ۵۶به فرّ مدح تو شد گفته این قصیده که خواستبه امتحان ز من خسته جان ممتحنش
57. ۵۷تَوارُدی مگر افتاده بود در مطلعبدین سبب رقمی از قصور بَرمَزنش
58. ۵۸ظهیر اگرچه که صراف نقد اشعارستگمان مبر که زند بنده قلب بر سخنش
59. ۵۹که گاه فکرت اگر بنات نعش خورمبه نوک کلک به نظم آورم چنان پرنش
60. ۶۰اگر خوشست چو خط پیش روی میدارشپس ار کژست تو چون زلف بر قفا فکنش
61. ۶۱بجز قبول تو حقّا اگر قبول کنموگر دهند مه و آفتاب در ثمنش
62. ۶۲چو نور یافت ز نام تو کار بنده سزداگر شود سپری ظلمت شب محنش
63. ۶۳دعای بنده چه حاجت کمال جاه تراکه همرهست همه جا دعای مرد و زنش