1. ۱ای ز رایت ملک و دین در نازش و در پرورشای شهنشاه فریدون فرّ اسکندرمنش
2. ۲تیغ حکمت آفتاب گرم رو راپی کندتاب عزمت آورد خاک زمین را در روش
3. ۳مقتبس از شعلۀ رایت شعاع آفتابمستعار از نفحۀ خلقت نسیم خوش دمش
4. ۴بر سر آمد گوهر تیغ تو در روز نبردبر سر آید هر کرا زان دست باشد پرورش
5. ۵آفتاب فتح را از سایۀ چترت طلوعآب روی ملک را از آتش تیغت زهش
6. ۶بوسه جای اختران باشد فراوان سالهاخاک راهی کان شد از نعل سمندت منتقش
7. ۷کو سلیمان تا ببیند رونق و آیین ملککو فریدون تا بیاموزد ز تو داد و دهش
8. ۸فیض لطفت مانعست ار نی ز تاب خشم توهمچو مه بگداختی اجزای خورشید از تبش
9. ۹ای عجب شمشیر خسرو از چه سبزرنگ شدچون همه ساله ز خون لعل مییابد خورش
10. ۱۰باز چترت چون بجنبد دشمنت را مرغ دلهمچو مرغ نیم بسمل حالی افتد در تپش
11. ۱۱روز کوشش چون نماید قهر تو دندان کینآید آنجا خنجرت را جان به لب از بس کشش
12. ۱۲ای خداوندی که هستند از نهیب خنجرتدر میان سنگ و آهن، آب و آتش مرتعش
13. ۱۳کرد بر دل خوش تطاولهای رمحت خصم لیکگه گهش سخت آید از گرز گرانت سرزنش
14. ۱۴مدّت عمر بداندیش تو زان کوتاه شدکز نهیب تو هم آمد روزگارش بدکنش
15. ۱۵آسمان از گرد خیلت زان همی بندد نقابتا نگردد روی خورشید از سنانت مندخش
16. ۱۶تیر را هرچند کش تو بیشتر در خود کشیبیشتر بینم مر او را سوی اعدایت کشش
17. ۱۷بر عیار ملک ایران غش ظلم ار هست، باشتیغ تو سرسبز بادا کش بپا لاید زغش
18. ۱۸با فلک گفتم کجا دانی پناهی آن چنانکبخت افتاده شود در سایۀ او منتعش؟
19. ۱۹صبح صادق با لبی خندان اشارت کرد و گفت:حضرت سلطان علاءالدّین والدّنیا، تکش
20. ۲۰سایۀ حقّست، یارب سایه اش پاینده دارزانکه فرضست از میان جان دعای دولتش