1. ۱تا زبانم به کام جنبانستدر ثنای رئیس لنبانست
2. ۲چه رئیس؟ آن خسیس پرتلبیسمایهٔ ظلم و سایهٔ ابلیس
3. ۳از بخیلی نکرد آن بازَن... خود را تمام در ... زن
4. ۴آنکه نامش ز ننگ پیدا نیستدر بدی و ددیش همتا نیست
5. ۵آنکه او پیشوای دزدانستسر و سرخِیل زن‌به‌مُزدانست
6. ۶مردکی زشت‌روی و گنده‌بغلپای تا سر همه دروغ و دغل
7. ۷بی حفاظ و گدا و قحبه‌زنستکیسه‌پرداز و دزد و نقب‌زنست
8. ۸طبع او لوم و شغل نامعلومصحبتش شوم و سیرتش مذموم
9. ۹آن سیه‌کار، کو به روز سپیدروشنایی بدزدد از خورشید
10. ۱۰ببرد هر کجا که کرد گذارآهن از چوب و کاه از دیوار
11. ۱۱کُند از جامه همچو باد خزانشاخه‌ها را به یک نفس عریان
12. ۱۲گر نظر بر وی افکند نرگسکند او را ز سیم و زر مفلس
13. ۱۳کیسهٔ غنچه گر نهی بر اوخرده خرده بدزدد از زرِ او
14. ۱۴ور به شاخ شکوفه برگذردسیم او پاک در هوا ببرد
15. ۱۵خرمنی کاه آن خر از سرپایببرد جو‌به‌جو چو کاهربای
16. ۱۶دستِ ناپاک چون دراز کندبه مثل گر سوی پیاز کند
17. ۱۷یک به یک جامه‌هاش بستاندهمچو سیرش برهنه گرداند
18. ۱۸ور ببوید گل سمن‌بو راکند از بوی بینوا او را
19. ۱۹بگشاید ز غایت غمریطوق قمری ز گردن قمری
20. ۲۰گر نه بلبل برآورد غلغلپیرهن برکَند ز غنچهٔ گل
21. ۲۱ور نه در بانگ و نعره افزایدتاج فرق خروس برباید
22. ۲۲ور درآرد کبوتری به کنارکُند از پای او برون شلوار
23. ۲۳هدهدی گر به بام او بپرددر زمانش کله ز سر ببرد
24. ۲۴دم طاوس اَرَش به دست دهیکُندش زان همه درست تهی
25. ۲۵دست شوم ار به تیغ دریا زدمغز او از گهر بپردازد
26. ۲۶کف دست ار بدو فرود آردتوز را بر کمان بنگذارد
27. ۲۷مهرهٔ مار از دهان ببردکمر مور از میان ببرد
28. ۲۸کمر کوه را خطر باشدهر گهی کش بروگذر باشد
29. ۲۹گر درستی زرش دهی در حالدر کم و کاست اوفتد چو هلال
30. ۳۰ور بدست تو دست او پیوستببرد نیمه‌ای ز ناخن دست
31. ۳۱جمله دزدست آن سراسیمهکاج راضی بُدی به یک نیمه
32. ۳۲به زر و سیم مردمان اندرهست بر اعتقاد بوالقندر
33. ۳۳هرکه را اعتقاد این باشدخود تو دانی که چون امین باشد
34. ۳۴باز نتوان ستد ز دستش هیچزانکه بس ممسکست و پیچاپیچ
35. ۳۵هیچ چیزش به کس نپردازدهرچه یابد به تو براندازد
36. ۳۶از خسیسی که اوست گر بزیدبخورد هر چه بعد از این بریَد
37. ۳۷از بخیلی که هست و امساکشگر ببّرند دست ناپاکش
38. ۳۸نیست ممکن که نیم قطرهٔ خونآید از دست مدبرش بیرون
39. ۳۹این امین بین که برگزیدم منتا از او دیدم آنچه دیدم من
40. ۴۰دو سفط پر ز زرّ و ابریشمروز روشن ببرد از پیشم
41. ۴۱چشم من با دو لب پر از نفرینروز و شب در قفاش هست چنین
42. ۴۲برد و بر خود حلال میداندعثراتم هنوز می‌خواند
43. ۴۳وز شماری که خودبخود کردستباقی‌ای نیز بر من آوردست
44. ۴۴این چنین فعل کو به کف داردسگ مرده بر او شرف دارد
45. ۴۵هست دَم‌سردتر ز باد خزانزان چو یادش کنم بلرزم از آن
46. ۴۶دارد از خوک عاریت دندانتا خورد بر دروغ سوگندان
47. ۴۷نخورد غم که میشود بزه‌مندبی تحاشی همی خورد سوگند
48. ۴۸نیست نزدیک او علی الاطلاقهیچ خوش‌خوارتر مگر سه طلاق
49. ۴۹گرگ‌نابست نیک در نگرشناب گرگ درنده در زَفَرش
50. ۵۰شکم او جوال سیر و پیازدهن او غلاف پشک گراز
51. ۵۱کس ندیدست از هنرمندان... خواره زنی بدین دندان
52. ۵۲گر ببینی تو شکل دندانیتو زبانیِ دوزخش خوانی
53. ۵۳هیچ هرگز ندارد او آزرمهیچ در چشم او نیاید شرم
54. ۵۴سخت سستست در مسلمانیدست او سخت‌تر ز پیشانی
55. ۵۵گر بگردی بلاد ایمان راکافرستان و ملحدستان را
56. ۵۶در بدی و ددی و سگ‌روییدوم او نیابی ار جویی
57. ۵۷هست در چشم عقل ناخوشترصورت و سیرتش ز یکدیگر
58. ۵۸قلتبانی بود که چندین سالمی ستاند زر از حرام و حلال
59. ۵۹که جُوی زان به هیچ کس ندهدوآنچه بگرفت باز پس ندهد
60. ۶۰طرفه‌تر آنکه با هنرمندانسرد گوید بدان لب و دندان
61. ۶۱نه ز دست دگر خسیسانستنام و ننگ همه رئیسانست
62. ۶۲روش و سیرتش بدین صفتستوانگهش آرزوی معرفتست
63. ۶۳هست در صحبت دغابازانطاق و جفتش به گوز انبازان
64. ۶۴گر نبودی مضارب و انبازسفرهٔ او شکم نگردی باز
65. ۶۵چون به جایست کافری کافرچون به ره رفت فاجری فاجر
66. ۶۶گُه‌بروت مهین، شهاب عمرآن بغا و خسیسک و زَن‌غَر
67. ۶۷نه روا باشد این سخن راندنسایهٔ دیو را عمر خواندن
68. ۶۸صیت عدل عمر فراوانستظلم این صد هزار چندانست
69. ۶۹کی شود رهنمون به حرف صواببسته بودند دیو بیم شهاب
70. ۷۰نام او خود ز ننگش آزردستلقبش باری از چه در خوردست
71. ۷۱هرکه را کار استراق بوداو سزاوار احتراق بود
72. ۷۲از در منصب و ریاست نیستاو به جز بابت سیاست نیست
73. ۷۳شاد باش ای رئیس ده مهترای به تحقیق، سگ ز تو بهتر
74. ۷۴می‌برازد تو را ز سیم‌بریترک شیرین‌دهان سیم‌بری
75. ۷۵تو که ای در میان آدمیانکه سر خود فکنده‌ای به میان؟
76. ۷۶به سخن یا به سفره و نانتبه چه تّره نهند بر خوانت؟
77. ۷۷جعلی روبگرد مزبله‌گردنه چو پروانه گرد مشعله گرد
78. ۷۸به خری هر که چون تو معروفستاو نه معروف بلکه معلوفست
79. ۷۹تو که از رهزنان استادیبه تجارت چگونه افتادی؟
80. ۸۰چون ترا حِرفتست جمله بریسودِ دَه یازده چه می‌شمری؟
81. ۸۱صفت عمرو و زید جمله تراستاز برای چه می‌دوی چپ و راست؟
82. ۸۲سود کردم من از تجارت توطرف بر بستم از بصارت تو
83. ۸۳شرکت تو چو شرک در یزدانامل او چو باد سرد خزان
84. ۸۴خیر تو لازمست همچون تبمتعدّیست شّر تو چو جَرَب
85. ۸۵چون ندانی قیامت و محشرفارغی از خدا و پیغمبر
86. ۸۶نیست فرقی تو را حرام و حلالکی هراست بود ز وَزر و وبال؟
87. ۸۷چه خوری گرد راه و رنج سفربر در شهر کاروان می‌بر
88. ۸۸مردم لنبه‌سر که بنشینندمصلحت همچو تو درین بینند
89. ۸۹نی خطا گفتم این، خطا گفتممر تو را راهزن چرا گفتم؟
90. ۹۰بخدا کآنکه اهل این کارنداز تو و سیرت تو بیزارند
91. ۹۱از بر خواجگان برون نِه درختتو و سرگین‌کشی به پای درخت
92. ۹۲رو به کار گِل ای خر نادانچون برد سیم مرد بازرگان؟
93. ۹۳به تو اکنون ز کازرون و پسامی‌نویسند ملحد الرّؤسا
94. ۹۴کیسه‌ات شد ملا ز چیز کسانباد ریشت خلا ز تیز کسان
95. ۹۵زین حدیث ار چه سر بجنبانیننگ سرگین‌کشان لنبانی
96. ۹۶از دو پاره دهی بدین سامانریشت از گوزدان سر از لنبان
97. ۹۷یک ره از من نصیحتی بشنوزر من باز ده، به دوزخ رو
98. ۹۸چون برآوردی از زر من گردپوستینم چرا کَنی ای مرد؟
99. ۹۹بعد ازین که‌ت زر و درم دادمهیچ کس را ز خانه‌ات گادم؟
100. ۱۰۰با تو من بعد از این چه بد کردمکه تو را کدخدای خود کردم
101. ۱۰۱چند بر ما ازین تحکّم‌هاتا تو خود از کجا و ما ز کجا؟
102. ۱۰۲نه وُثاق تو دیده‌ام هرگزنه تو را ریش ریده‌ام هرگز
103. ۱۰۳ننهادم به عمر خود روزیبر بروت تو قلتبان گوزی
104. ۱۰۴چه مرا در عذاب می‌داری؟از چه‌ام در خلاب می‌داری؟
105. ۱۰۵هر که او سفله را بزرگ کندسعی در فربهی گرگ کند
106. ۱۰۶خرس و خوکت چگونه خوانم من؟که تو را کم ز هردو دانم من
107. ۱۰۷گرچه بودست در نظر زشتمماجرای خود و تو بنوشتم
108. ۱۰۸تا چو گویند باری از من و توباشد این یادگاری از من و تو
109. ۱۰۹آنچه بنوشتم ارچه بسیارستدرمی از هزار دینارست
110. ۱۱۰به ثنایت نمی‌رسد سخنمعاجزم از ثنای تو چکنم
111. ۱۱۱به دعا آیم از ثنا اکنونکه سخن هرزه بود تا اکنون
112. ۱۱۲تا علاج دماغ برزگراننبود جز چماق و گرز گران
113. ۱۱۳باد در گردن تو کرده به خمطیلسانی ز موی بز محکم
114. ۱۱۴باد چالاک در رسن‌بازیسر تو همچو کودک غازی
115. ۱۱۵باد چوب شکنجه را توفیقتا دو ساق تو را کند تلفیق
116. ۱۱۶هر چه آنرا شکنجه ضم کردهباز تیغش جدا ز هم کرده
117. ۱۱۷نِی فرو برده باد سر تا بُنهمچو دیوار رز ترا ناخن
118. ۱۱۸در سیه‌چال مدّتی محبوسمانده بادی ز طالع منحوس
119. ۱۱۹به خلاص تو گر دهند آوازروز آدینه باد بعد نماز
120. ۱۲۰پس و پیش تو در ره بازاردر گرفته پیادگان و سوار
121. ۱۲۱تو خرامان و گردن‌افرازاننِقره اندر قفای تو تازان
122. ۱۲۲سرت آزاد کرده گردن توبار خود برگرفته از تن تو
123. ۱۲۳ورچه سخت آید این سخن ز منتبعد ازین ... خر به ... زنت
124. ۱۲۴زین دعا گرچه نیست سود مراجز بدین دسترس نبود مرا
125. ۱۲۵یارب از پاسخم مکن محروممستجابست دعوت مظلوم