1. ۱حدیث شکوه گردون بلند خواهم کردمگر بدرگه خان جهان رسد فریاد
2. ۲پناه اهل هنر شهنواز خان، که کندز رای روشن او آفتاب استمداد
3. ۳جهان بذات عدیم المثال او نازانبدان مثابه که اهل هنر باستعداد
4. ۴کشد شمار عطاهای بیحدش هر دمز صفر، حلقه بگوش مراتب اعداد
5. ۵خرد ز وسعت میدان همتش گفتههزار برهان بر لاتناهی ابعاد
6. ۶بعهد عدلش خنجر کشیده می آیدبانتقام کشیدن چراغ بر ره باد
7. ۷دمیکه خامه نگارد حدیث قدرش راسیاهی شب قدر آورد بجای مداد
8. ۸قضا بهفته و ایام کرد تعبیرشچو تیغ تیزش پیوندهای دهر گشاد
9. ۹ز شرم ناخن اندیشه اش همی فکندسر خجالت در پیش تیشه فرهاد
10. ۱۰زهی شکسته اهل هنر درست از توچه واقعست که ما را نمی کنی امداد
11. ۱۱سزای بیگنهان گر چنین بود، چکنمبفرض اگر گنهی کس بما کند اسناد
12. ۱۲بکنج ده من سی روزه، مست رسوا رازمانه چله نشین کرده است چون زهاد
13. ۱۳روا بود که فراموش کرده ای از منخصوص از پی صد گونه شکوه و بیداد
14. ۱۴گرفتم اینکه رهم می دهی بخاطر خویشزبسکه مضطربم زود می روم از یاد
15. ۱۵رای آمدن ار نیست، رخصت رفتنکرم نما که درین ده نمی توان استاد
16. ۱۶بدان مثابه ازین آمدن سبک شده امکه همچو موج به پس می روم زجنبش باد
17. ۱۷هزار کوه غمم سنگ راه شد، تا کیز نوک خامه کنم کار تیشه فرهاد
18. ۱۸کلیم گوهر ارزنده ایست، حیرانمکه از کجا بکف طالع زبون افتاد