1. ۱ای سودات در دل عالم سویدارا نشانچون دل ارباب عرفان نور با عالم فشان
2. ۲من نگویم کعبه ای، لیک اینقدر دانم که هستجبهه اوتاد عاشق سجده این آستان
3. ۳صفحه رخسار دیوار ترا تا دیده هستتنگ آمد زاختلاط آینه آئینه دان
4. ۴پرتو انوار تو چون عالم افروزی کندصبح را گردد نفس انگشت حیرت در دهان
5. ۵گمرهانرا تا فروغت آتش منزل شدهگم نگردد در بیابان نیز راه کاروان
6. ۶از صفا و نورپاشی دیده عالم توئیپیش و پس صفهای طاعت از تو چون مژگان عیان
7. ۷از سجود جبهه نورانی اهل صلاحای فضایت همچو صحن آسمان اختر نشان
8. ۸گر نه صاحب خانه بردی قدرت خود را بکارچون توان گنجاند چندین فیضرا در یک مکان
9. ۹رایگان فیض سماوی را کجا داری قبولطاعت مقبول بالا می فرستی پیش از آن
10. ۱۰شکل محرابت کمان ابروی ایمان بودوز دعای مستجاب آماده تیر از این کمان
11. ۱۱مسجد اراینست، میزیبد امامش جبرئیلخلوت روحانیون را شمع باشد بیدخان
12. ۱۲داده یمن حرمتت جبریل را فیض حرمسرنوشت ساکنانش نیست جز خط امان
13. ۱۳زین محل فیض، هر حاجت که می خواهی بخواهمی توان صد دسته گل بست از یک گلستان
14. ۱۴دست استاد قضاتا از رخامت ساختهرو سفیدی ابد آماده شد از بهر کان
15. ۱۵بحر پاکان تا در اجر این بنا گردد شریکدر لباس مرمری شد آبدریاها نهان
16. ۱۶می توان کردن وضو از آب سنگ مرمرتکعبه دیدستی که از سنگش بود زمزم روان
17. ۱۷ای ستونت شمع کافوری ببزم اولیاءمنبر والات در رفع عملها نردبان
18. ۱۸از فروغ مرمرت در نیت فرض عشامی گذارم فرض صبح آید همیشه بر زبان
19. ۱۹آسمان فیض را صبح سعادت پرتوی استآفتاب روی نورانی طاعت پیشه گان
20. ۲۰بر نمازت صورت اتمام، فایض تا شدهمی برند اجزاش یک یک را بعالم ارمغان
21. ۲۱با زمین هرگز عباداتت نمی شد آشناگر نمی آمد نمازت را تشهد در میان
22. ۲۲نیست در وی حاصل اوقات اهل طاعتتجز دعای ثانی صاحبقران شاه جهان
23. ۲۳تقویت از بسکه عهدش می دهد اسلام رانام ضعف اعتقاد آخر برافتاد از جهان
24. ۲۴توبه هم در لشگر عصیان نمی آرد شکستقوت دین را ببین در پیری آخر زمان
25. ۲۵این زمان از سجده یزدانست پیشانی کبودهر سری کز صندل بت داشت سرخی نشان
26. ۲۶در بنای خیر این سعیی که دارد همتشحاصل کان جمله خواهد گشت آخر صرف کان
27. ۲۷گرنه تعمیر جهان کردی بحکم معدلتاز برای کشت دهقان جا نماندی در جهان
28. ۲۸کی زبحر مدحت او سوی ساحل می رودگر ورقهای سفینه جمله گردد بادبان
29. ۲۹در پناه قدرتش بازوی بی زوران قویستتا بآن غایت که گوهر سفته گشت از ریسمان
30. ۳۰کبک اکنون می کند از سینه شهباز پرتا از آن سامان کند نقش و نگار آشیان
31. ۳۱تیغ او آنروز در بازار شهرت جلوه داشتکز نهیبش مغز شد خلوت نشین استخوان
32. ۳۲تیر او در روی دشمن گفت پیغام اجلشمع را هر چیز در دل هست آید بر زبان
33. ۳۳گرچه هفت اقلیم را در قبض حکم آورده استلیک دست همتش چیزی نگیرد جز عنان
34. ۳۴بسکه با اعضای او دست حوادث خو گرفتدشمنش را بعد مردن شانه گردد استخوان
35. ۳۵خصم جاهش را که بی برگی بود سامان اوجغد باشد هم متاع خانه و هم پاسبان
36. ۳۶دشمنش را بهره ای از دستگاه خویش نیستشاخ یک جامه نمی پوشد ز زرهای خزان
37. ۳۷خلق او را هیچ مکروهی نباشد ناگواربر دل آئینه عکس زشت کی باشد گران
38. ۳۸بحر حلم او نگردد زابروی موجش ترشگر شود طوفان مکروهات او را میهمان
39. ۳۹کی شود آگاه از کنه کمالاتش سپهرساحل از دریا نبیند غیر بط ها در میان
40. ۴۰آورد سیمرغ را صیاد معنی در قفسگر بگنجاند حدیث شأن او را در بیان
41. ۴۱در زمانش بسکه دوران سازگاری می کندمجرم اندر خانه زنجیر باشد میهمان
42. ۴۲گر حدیث قدرتش از دل بسوی لب رودرخنه اندر سد دندان افتد از تیغ زبان
43. ۴۳وصف رای بیخطایش بر زبان گر بگذردره نیابد در حریم گفتگو سهواللسان
44. ۴۴سرفرازی با خود آوردست شمع بخت اوسربلندی در دل کان بود همره با سنان
45. ۴۵رونق کار سپهر او داد ورنه پیش از اینماهیش بی آب بود و دلو او بی ریسمان
46. ۴۶آرزوی خاکپایش می کند دوران ولینرخ می پرسد همی مفلس ز کالای گران
47. ۴۷تا همیشه کعبه اسلام سمت کعبه استقبله گاه آرزو بادا جنابش جاودان
48. ۴۸مسجدش کان کعبه ثانیست، تاریخش بود(کعبه حاجات دنیا مسجد شاه جوان)