1. ۱زهی خجسته بیانی که بال شهرت یافتز جنبش دو لبت گاه نطق مرغ سخن
2. ۲به عهد نور ضمیرت ز پرتو خورشیدغبار آرد هر روز دیدهٔ روزن
3. ۳زبهر آنکه صفا گیرد از ضمیرت وامز کوهسار شود آینه جلای وطن
4. ۴نسیم خلق تو بر گلستان وزید که نیستزغنچه فرقی تا نافهٔ غزال ختن
5. ۵چراغ لاله و گل در خزان بیفروزدز چرب نرمی خلق تو یابد ار روغن
6. ۶خدیو کشور دلها به حسن خلق توییچنانکه باشد دل پادشاه ملک بدن
7. ۷شمیم غنچه ز فانوس می شنیدندیعبیر خلق تو افشاندی ار به پیراهن
8. ۸زبون تست بروز ملایمت خصمتبلی ز آب شود بیش حدت آهن
9. ۹سخن شناسان بی معنیی نمی دانندخطابت آنکه نگنجد به بحر قطعهٔ من
10. ۱۰چنان بلند بود نام نامیت به جهانکه کوتهی است بر اندام او لباس سخن
11. ۱۱به روز معرکه از فرط جوهر ذاتیزنی برهنه چو شمشیر بر صف دشمن
12. ۱۲ز بار منت جوشن همیشه آزادیترا که نام تو کافی است بهر حرز بدن
13. ۱۳ز برق شعلهٔ شمشیر مهر تمثالتعدوی جاه تو آسوده زیر ابر کفن
14. ۱۴چو مهر پنجه ات از بسکه گرم زرپاشی استز دشت کوه به پیشت بگسترد دامن
15. ۱۵گل از خزانهٔ جود تو صاحب زر شدز ابر دست عطایت نهال گشته چمن
16. ۱۶اگر نبودی جود تو علت غاییصدف به گوهر هرگز نمی شد آبستن
17. ۱۷تو آن کریم نژادی که سر برون آردبه شوق دست عطایت جواهر از معدن
18. ۱۸ز بیم شحنهٔ عدل تو پرتو خورشیدبه خانه ای نتواند فتاد از روزن
19. ۱۹همین نه بحر ز گرداب دم به خود ورزیدکشیده کوه ز بیم تو پای در دامن
20. ۲۰گداز هیبت قهر تو لعل را در کانروان کند به رگ سنگ همچو خون به بدن
21. ۲۱ز تند باد فنا دامن حمایت توچراغ دولت و اقبال را بود مامن
22. ۲۲چو چید پنجهٔ قهرت بساط نرد نبردبروز معرکه با خصم عافیت دشمن
23. ۲۳ز ششپر تو نباشد عجب عدوی ترااگر به ششپر افتاده مهرهٔ گردن
24. ۲۴مدام ساقی قهرت به کاسهٔ سر خصمز آب تیغ بریزد شراب مردافکن
25. ۲۵ز بس به دور تو عامست خوشدلی و نشاطدهان خنده ز گل پای تا سر است چمن
26. ۲۶نشاط موسم اردیبهشت و فروردینبه عهد خرمی تست با دی و بهمن
27. ۲۷کسی نمانده که باشد به قید غم امروزبه غیر من که اسیرم بگو نه گونه محن
28. ۲۸کسی نمی شنود بوی خرمی هرگزبه رنگ غنچهٔ شاخ شکسته از دل من
29. ۲۹شکسته خاطرم از بس ز کم عنایتیتنه مانده است دل فکر و نه زبان سخن
30. ۳۰دلم چنین که سراسیمه گشته است از غمز بعد جرم ندانم چه بایدم گفتن
31. ۳۱مدام پنجهٔ بی طاقتیم زین اندوهرسانده چاک گریبان چو غنچه تا دامن
32. ۳۲مرا که لطف توام برگرفته است از خاکامیدم آنکه دگر بر زمین نیفتم من
33. ۳۳به گوش هر که رسد در شگفت می ماندز کم عنایتیت با فدایی چون من
34. ۳۴کسی که رانده ز بزمت زبونی بختشبه خون نشسته چو مینای باده تا گردن
35. ۳۵اگر نه جرم کند بنده ات گنهکار استچنین که طبع تو مایل بود به بخشیدن
36. ۳۶غبار من که نیارد به دامنت زد دستبه حیرتم که چسان در دلت نموده وطن
37. ۳۷از آنکه مظهر عفو تو گشته تقصیرمبه چشم کم گنهم را نمی توان دیدن
38. ۳۸بدی ز بنده و نیکی ز صاحبان باشدبود گناه ز جویا و از تو بخشیدن
39. ۳۹بدست لطف چنان برگرفتی از خاکمکه گشته است فلک سا کلاه گوشهٔ من
40. ۴۰عنایت تو به مثل منی بدان ماندکه خاک تیره ز مهر برین شود روشن
41. ۴۱اگرچه نیست مرا قابلیت کرمتترا گزیر نباشد ز نیکویی کردن
42. ۴۲زبان زعهدهٔ شکر تو برنمی آیدکنم به ذکر دعا بعد ازین تمام سخن
43. ۴۳بگیر ساغر دولت به رغم بدخواهانبنوش بادهٔ عشرت به کوری دشمن