1. ۱مه شوال چو برکوه فرابست کمرروزه بگریخت چنان که‌ش نتوان یافت اثر
2. ۲سخت بود این رمضان سست ندانستم منورنه کی بستمش اینگونه بر تخت کمر
3. ۳دیدی آن عربدهٔ واعظ و عُجب زاهدکز مه نو به یکی چشم زدن گشت هدر
4. ۴مقریان را که گلو بود چو قُمری پر بادنک هلال آمد و افشرد به حنجر خنجر
5. ۵الغرض چون مه شوال برافراشت علمدید از روزه جهان را همگی زیر و زبر
6. ۶نه به یک جام شراب و نه به یک چنگ ربابنه به یک مجلس شهد و نه به یک کاخ شکر
7. ۷خسته جان شیخ و نوان تفته روان شوخ جوانخون جگر خرد و کلان سوخته دل ماده و نر
8. ۸مطربان آمده خاموش چو پر بسته هزارشاهدان گشته سیه پوش چو بگرفته قمر
9. ۹نیک، بد دل شد و بر حالت گیتی افسردکه مگر عمر به سر برد و به پا شد محشر
10. ۱۰ورنه کو مغبچگانی که ز من ماند به پارهمه در مِهر بهشت و همه در کینه سقر
11. ۱۱چون شد آن قصر برافراخته همچون فردوسچون شد آن بادهٔ افروخته همچون کوثر
12. ۱۲پس سفیری طلبید و به فلک داد پیامکه‌ای درون پر ز معانی و برون پر ز صُوَر
13. ۱۳چیست این فتنه که بینم ز تو در مُلک پدیدکه خود از سایهٔ فرزند گریزد مادر
14. ۱۴مگر از کوکبه‌ام نیست ترا آگاهیکه برِ تیغ من انداخته خورشید سپر
15. ۱۵فوجها دارم کوشنده مثال ضرغامتوپها دارم غرنده مثال اژدر
16. ۱۶فلک از بیم بلرزید و چنین داد جوابکه‌ای به خُدام تو رضوان جنان فرمانبر
17. ۱۷ملکتی را که تواش پار نهادی با منداشتم هر دمش از خلد برین نیکوتر
18. ۱۸هم نشاندم به چمن بر لب هر چشمه درختهم فشاندم به دمن بر سر هر لاله مطر
19. ۱۹لیک ماه رمضان دید چو ملکی اینسانرغبت آورد و طمع کرد و برون تاخت حشر
20. ۲۰پس بخواند ازو ز رایش رجب و شعبان راگفت جاسوس‌وش آرید بر این خطه گذر
21. ۲۱هر که بینید فریبید ز من او را دلچه به عقل و چه به نقل و چه به زور و چه به زر
22. ۲۲آن دو تن نیز پس از هم برسیدند به ملکبه برون طالب خیر و به درون صاحب شر
23. ۲۳هرکجا از کِه و مِه جشنی و جوشی دیدندخیرخواهانه نمودند در آن خیل مقر
24. ۲۴اولا گفتند ای قوم حذر از شوالکه ورا نیست ز دنیا و ز دین هیچ خبر
25. ۲۵گه درین فکر که کی ساده رسد از خُلُخگه درین ذکر که کی باده رسد از خُلر
26. ۲۶لیک از آنجای که بُد بار خدا یار شمارمضان زد به شهی طبل و رسد با لشکر
27. ۲۷فیض عقبیٰ بُوَدش غالیه‌سا بر اَیْمَنعیش دنیا بوَدش نافه گشا بر اَیْسر
28. ۲۸خلق نادیده و نشناخته گفتند به همآفرین زین ملک راد رعیت پرور
29. ۲۹رمضان نیز شبانگاه درآمد در ملکمحتسب خواند و عسس راند به هر راهگذر
30. ۳۰گفت هر کس که برد ساده ببُرّیدش پیگفت هر کس که خورَد باده بکوبیدش سر
31. ۳۱نان اگر خواست کسی گفت که بر خوان خلیلآب اگر جست تنی گفت که در جام خِضَر
32. ۳۲هر چه گفتم رمضانا بهراس از شوالجان مکن جور مکن گنج منه رنج مبر
33. ۳۳نشنید از من و زد آتشی آنسان در ملککه ز دودش بچکید اشک ز چشم اختر
34. ۳۴گفت شوال مخور غم که بجان و سرمیربه مه روزه همین گاه نمایم کیفر
35. ۳۵پس ز جا جست و میان بست و براند اسب و کشیدتیغ از ماه نو و زد به دلِ روزه شرر
36. ۳۶راست گفتی که امیر است و به پیکار عدوتاخته یک‌تنه شمشیر زن و جنگ آور
37. ۳۷بت شکن دادگر عهد براهیم خلیلکه به ایوان همه بحر است و به میدان آذر
38. ۳۸در وغا برکنَد از تن ز دلیری جوشنگاهِ کین بفکنَد از سر ز شجاعت مغفر
39. ۳۹سطوت آموخته از برقِ پرندش آتشسرعت اندوخته از سیر سمندش صرصر
40. ۴۰ماه بی عون لوایش نفروزد به افقمهر بی یاری تیغش ندمد از خاور
41. ۴۱ننهد وحش بجز در کنف خیلش گامنزند طیر بجز بر طرف میلش پر
42. ۴۲جیشها داده هزیمت که ز انجم افزونحصنها کرده مسخر که ز گردون برتر
43. ۴۳پای پیک آبله زد دست دبیر آفت یافتبس که برد آن و نوشت این خبر از فتح دگر
44. ۴۴آنچه من دیدم از او صد یکش از بر شمرمدر هزاران کس ده تن ننماید باور
45. ۴۵همه بگذار چو شد یزد پر از شورش عامخاصه وقتی که تهی بود ز لشکر کشور
46. ۴۶لب ارذال کز آرامی گیتی بُد خشکفتنه کردند که سازند مگر کامی تر
47. ۴۷سوی هر خانه دویدند به صمصام و سناندر هر دکه گشادند به کوپال و تبر
48. ۴۸این دوان تا که زنی را کشد از دامن شویوآن روان تا پسری را ستد از چنگ پدر
49. ۴۹این به فریاد که بس شاه جهان را اورنگآن به بیداد که بس میر زمان را افسر
50. ۵۰از غبار رهشان چشم کواکب شد کوراز غو نعرهٔ‌شان گوش ملایک شد کر
51. ۵۱آنچه اشرافِ بلد داد زدندی که‌ای قومتخم در شوره مکارید نبخشید ثمر
52. ۵۲خواهشی چند نمودند که تحسین به یزیدمطلبی چند سرودند که رحمت به عمر
53. ۵۳باری از این شغب و شور چو لختی بگذشتدل آگاه امیر آمد از آن مستحضر
54. ۵۴آنچنان شد غضب آلوده که مژگان نگارآنچنان گشت بر آشفته که زلف دلبر
55. ۵۵گفت پیدا نشد این بد مگر از نیکی منشاخ نیکی منشانید که بد آرد بر
56. ۵۶پس برآمد به سمند و به کف آورد کمندخود ننهاده به سر خفتان ننْموده به بر
57. ۵۷چرخ بگرفت عنانش که بگو با مریخفتح بوسید رکابش که بفرما به ظفر
58. ۵۸هم قدر گفت بمان منت خود نِه به قضاهم قضا گفت مرو خدمت خود ده به قدر
59. ۵۹او نپذیرفت ز کس برخی و فرمود به خصمآنچه را صولت حیدر به یهود خیبر
60. ۶۰نور چهرش چو درخشید بر آن تیره دلانآنهمه آتش افروخته شد خاکستر
61. ۶۱آن یک از خوابگه موش همی جُست مَناصوآن یک از کلبه خرگوش همی خواست مَفر
62. ۶۲داورا بنده دیهیم تو تاج الشعراستکه چنو بنده کم آورده به کیهان داور
63. ۶۳ولی از کید خضر باشدم آن قدر ملالکه اگر بار دهی رخت کشم سوی سفر
64. ۶۴من در این مرز چنانم که به معدن یاقوتمن در این بوم چنانم که به دریا گوهر
65. ۶۵شعر دلکش چه فزاید چو لئامت به فحولدختر بکر چه زاید چو عنن در شوهر
66. ۶۶مهر تو بسته به قلاده مرا همچون شیرورنه در بیشه افلاک فکندم اخگر
67. ۶۷تا دمد آینهٔ مهر و چمد ساغر ماهعمر خضرت بود و طنطنه اسکندر