1. ۱مست از غدیرخم نگر مهر و مه و ارض و سماآری مجو هوشی دگر چون شد سقایت با خدا
2. ۲می وحی و خمش عقل کل پر ز و غدیر از بوی گلبخشنده سلطان رسل نوشنده شاه اولیا
3. ۳چو نشد علی بر انس و جان مولای پیدا و نهانمقصود ایزد شد عیان ز ارسال خیل انبیا
4. ۴از حق بحیدر زین نگه معلوم شد کز دیرگهاو بد درو باقی شبه او بدشه و باقی گدا
5. ۵در بازگشت از بیت رب بر امر حق میرعربآراست منبر از قتب بر نصب فخر اوصیا
6. ۶وه زاشتری کش از جهاز اسباب منبر گشت سازآنرا بس است از بهر ناز اندر دو کون این اجتبا
7. ۷صد صالح او را ساربان صد خضرش آب آور بجانهم در حرم او را مکان هم از ارم او را گیا
8. ۸سیمرغش اندرگاه تک گوینده النصرلکپشتش به از روی ملک پشمش به از پر هما
9. ۹لبها چو دامان امل پهن و دراز و بی بدلگردن چو بنیان ازل مشدود و ممدود و رسا
10. ۱۰هم جسم او معراج پو همچون براق برق خوهم ساق او میثا ق جو با ساق عرش کبریا
11. ۱۱رقصش چو لیلی در جبل بانگش چو مجنون بر قللطوقش چو بلقیس از حلل زنگش چو داود از صدا
12. ۱۲ایّام هشیاری کشان موری بصد سورش عنانهنگام مستی زو رمان هوش هزاران اژدها
13. ۱۳باری چو احمد زد قدم بر آن قتب ز امر قدمافروخت هر چوبش علم بر چرخ اعظم ز اصطفا
14. ۱۴رضوان زچوبش در جنان پیوند طوبی زو بجانگشت از پلاسش آسمان در آرزوی متکا
15. ۱۵آنگاه بازوی علی بگرفت و با صوت جلیگفت آنکه من اورا ولی داند علی را پیشوا
16. ۱۶هرکش به پی ره کرد طی خواهد بمقصد برد پیو آنکو خطا ورزد بوی ورزیده با یزدان خطا
17. ۱۷شد چهر قومی چون قمر زین مژده فرخ اثرشد خا طر برخی کدر زین لفظ معنی آزما
18. ۱۸زان امتحان رشد وغی هرکس بحدی برد پیای ترک بیحد بخش می کز حد گذشت این ماجرا
19. ۱۹روز نشاط است و خوشی نی گاه خشم و سرکشیبفکن بساط می کشی دع ماکدرخذما صفا
20. ۲۰آهووشا بفروز هین چون چشم ضیغم ساتکینکآمد خلافت را قرین ضرغام غاب لافتی
21. ۲۱امروز را از بس شرف از دره التاج نجفحزنست مخزون از شعف خوفست مشحون از رجا
22. ۲۲ای آب چهر شعله خو رام و حرون از پشت و روکت زلفرا از رنگ و بو نسل از ختن اصل ازختا
23. ۲۳گرمن بروزی اینچنین مست اوفتم عیبم مبینکآب رخ سالار دین عصیان فرو شوید زما
24. ۲۴شاه جوانمردان علی دانای مخفی و جلیبر هر نبی و هر ولی کرده است نورش اهتدا
25. ۲۵آنشمس افلاک یقین کش بنده روح الامینهم با مساکین همنشین هم بر سلاطین پادشا
26. ۲۶کز علوم حق دلش معجون ز نور حق گلشاز یمن عالی محفلش بر عرش نازد بوریا
27. ۲۷هم آیت الله کون او هم صبغه الله لون اوماند اگر بی عون او موسی گزیزد از عصا
28. ۲۸خور پیش رایش معتزل مه نزد رویش مبتذلبی میل او لنگ است و شل پای قدر دست قضا
29. ۲۹از فوق اجرام فلک تا تحت ارکان سمکانگیخته امرش یزک افراخته نهیش لوا
30. ۳۰ناسوت از او پر های وهولاهوت از او پر گفتگوملکی که او نگرفت کو جائی که او نبود کجا
31. ۳۱ای روی دلها سوی تو محراب جان ابروی توخاک در هندوی تو در چشم انجم توتیا
32. ۳۲مخلوق قدرت نه طبق مرزوق جودت ما خلقاز تو سعادت در فرق وز تو اجابت در دعا
33. ۳۳هم دار وهم دیار تو هم چرخ هم سیار تومستور تو ستار تو در جزو جزو ماسوای
34. ۳۴هم راحت از تو هم تعب هم رحمت از تو هم غضبافسانه ئی و محتجب بیگانه ئی و آشنا
35. ۳۵تو جوهر و عالم عرض هستی طفیل و تو غرضبر خلق مهرت مفترض بر چرخ کاخت ملتجا
36. ۳۶ذاتی که می پاید توئی نوری که می باید توئیهرچ آمد و آید توئی از ابتدا تا انتها
37. ۳۷رنج از تو و درمان زتو گنج از تو و ثعبان زتوعنوان زتو پایان ز تو هم در الم هم در شفا
38. ۳۸هر مرده را محییستی هر زنده را مفنیستیعبدی الهی کیستی با این همه فر و بها
39. ۳۹کعبه بجز کوی تو نی مشعر بجز سوی تو نیمقصد بجز روی تو نی از سعی مروه تا صفا
40. ۴۰وهاب هر دیهیم تو نهاب هر اقلیم توآدم تو ابراهیم تو اندر سر اندیب و منا
41. ۴۱باشد مرا گرصد دهان و اندر دهانی صد زبانآن صد زبان با صد بیان نتوان سرودت یک ثنا
42. ۴۲اکنون که جیحون شد خجل ازو صفت ای پاینده ظلبه گرترا از جان و دل گوید مدیح اصدقا
43. ۴۳آکج پرند راست روکش برتر از خورشید ضوهم جان او کان علو هم طبع او بحر غنا
44. ۴۴چشم و چراغ زیرکی رشدش بفضل از کودکینزد ملک رویش یکی پیش خدا پشتش دوتا
45. ۴۵هم برمعانی مقترب هم از مفاخر مکتسبدستش زرافشان بر محب تیغش سرافشان از عدی
46. ۴۶جان افاضل مات او نور هدی مشکوه اودر شهر ادراکات او دانش چو مردی روستا
47. ۴۷ای داد ور دور زمن کت لطف و ستاریست فنگوئی گلت را ذوالمنن اسرشته در بدو از حیا
48. ۴۸تا فره ات شد جلوه گر دین افزود گیتی را گهرچونان که گردد معتبر مس از وجود کیمیا
49. ۴۹اثبات و نفیت گاه دین برق گمان غیث یقیندست و حسامت وقت کین عمر ابد مرگ فجا
50. ۵۰غور تو بحری آنچنان زخار ژرف و بیکرانکش نگذرد چرخ از میان یک عمر اگر سازد شنا
51. ۵۱مر کوز بر تیغت ظفر مکنوز در رمحت خطرمخصوص بر کلکت هنر محسوس از کفت سخا
52. ۵۲بخت تو چون شخصت جوان شخصت چو بختت کامرانآن یک بزرگی خرده دان وان یک جوانی پارسا
53. ۵۳میرا چومن مشکین نفس نشنیده تا امروزکسپیشم فرزدق باز پس نزدم معزی ژاژخا
54. ۵۴آنجا که ارباب سخن چون انجم آیند انجمنبا آفتاب شعر من کمتر ز ذرات هوا
55. ۵۵لیکن مرا فرما کمک در ساز بهجت یک بیکاکنون که از دور فلک بگذشت صیف و شد شتا
56. ۵۶طبعم بلند و مایه نی جز حسرت از همسایه نیملبوس نی پیرایه نی از کرته بشمرتا قبا
57. ۵۷بی بهره از زر مشت من محروم از خز پشت منانکشت من انکشت من فقرم نعم جوعم غنا
58. ۵۸نی ساده نورس بکف نی باده دیرین به رفهم بایدم زان یک شرف هم شایدم زین یک علا
59. ۵۹تابیش باشد محترم عید غدیر از عید جمیارت ز عشرت مغتنم خصمت به عسرت مبتلا