1. ۱گفتم بعقل دوش که ای آیت هدیگشت اول از مشیّتِ که ، کفر و دین بنا ؟
2. ۲کی نور دین و ظلمت کفر انتشار داشتگر حکمت حکیم نمیکردی اقتضا
3. ۳از قدرت که بر سر بازار اختلافاین شوخ پارسی شد آن شیخ پارسا
4. ۴فرمود ارادهٔ که بر ابلیس وسوسه ؟تا او ز سجده کردن آدم کند ابا
5. ۵در رشته ازل همه بودند اگر گهرماهیّت گهر، که کند قلب ، جز خدا ؟
6. ۶گر خلقت نجوم بود یکسر آفتابخود کی یکی سهیل شود دیگری سُها
7. ۷در حق تفاوتی به یکایک نهفته استپس از خزف چه میطلبد فعل کهربا
8. ۸از یک عناصر است نباتات اگر پدیدپس از چه نیست خار چو نسرین فرح فزا
9. ۹باده باین رطوبت و گرمی است از چه روافیون باین یبوست و سردیست از چرا
10. ۱۰بر حسب ذات اگر همه را طایر آفریداز کیست این تباین عصفور با هما
11. ۱۱تحبیب هر دلی اگر از اهتمام اوستبوجهل را که داد خصومت بمصطفی
12. ۱۲دست صنایعِ که به زهدان انجمادیاقوت ولعل را به دورنگی فشرد پا
13. ۱۳زمرد چه حیله پخت که افعی نمود کوراثمد چه جلوه ساخت که گردید توتیا
14. ۱۴ما را به اتّضاد حرام و حلال چهبی میل رازق ار نرسد رزق ما سوی
15. ۱۵گر ما خوریم خمر چه روزی دهیست اوور او نصیب کرده چه بد میکنیم ما
16. ۱۶این سلب علم خالق از اشیا نمودنستگوئی گرم محک زند از عیش و ابتلا
17. ۱۷یعنی نداند آنکه صبوریم یا جهولیعنی نفهمد آنکه لجینیم یا طلا
18. ۱۸القصّه عقل چون سخنانم شنید گفتدر حل این عقود بمولا کن التجا
19. ۱۹شاه نجف علیِّ ولی کز توجهشمسجود اتقیا شود اشباح اشقیا
20. ۲۰بس منجلی است زآینه اش نور ایزدیهر موی او رموز انا الحق کند ادا
21. ۲۱آب رخش مکشف اسرار ذوالمننخاک رهش مکون ارواح اولیا
22. ۲۲ثعبان سطوتش فکند عکس اگر بچوبلرزد کلیم را بدن از هیئت عصا
23. ۲۳در عالمی که خرگه نام جلال اوستابعاد آن برون رود از ننگ انتها
24. ۲۴باید کزین حدوث خرد خواندش قدماثبات شیی اگر نکند نفی ما عدا
25. ۲۵ای زیب بخش وحی که از باءِ بسملهیزدان سور بنام تو کرده است ابتدا
26. ۲۶مخلوق توست هر چه بگیتی بود قدرمرزوق توست آنچه به کیهان بود قضا
27. ۲۷گردی زآستان تبرای تو المدردی ببوستان تولاّی تو شفا
28. ۲۸قیدی کز امتثال تو مستوجب نجاتفقری که با وداد تو مستلزم غنا
29. ۲۹رخشد چو مهچه عَلم اقتدار توبر رد شمس کی کند ادراک اکتفا
30. ۳۰درآن زمین که قصد جهان دگر کنیاز هر ستاره ای شود ایجاد صد سما
31. ۳۱شاها مرا بکاخ فصاحت معاصرینهر یک نماز برده که روحی لک الفدا
32. ۳۲کوته بود بقامت طبع بلند مندوزند اگر ز اطلس چرخ برین قبا
33. ۳۳با این علو پایه کمند بلاغتمباشد بر اوج قلعه مدح تو نارسا
34. ۳۴ارجو که وقت جمع مدیحت رود بچرخاین حشو زائدی که ترا گفته ام ثنا
35. ۳۵تا آنکه در سرایر تقدیر کردگاربیجا بود تفکر این چون و آن چرا
36. ۳۶هر کس که همچو فکرت جیحون ستایدتیابد ز شمع رای تو توفیق اهتدا