1. ۱ز هرمس که هر مس زر ناب کردجهان پر گهرهای نایاب کرد
2. ۲به ما درس حکمت چنین آمده ستسزاوار صد آفرین آمده ست
3. ۳که ای مهبط فضل جان آفریننمودار صنع جهان آفرین
4. ۴به دانشوری شکر نعمت گزارگه شکر بر نعمت کردگار
5. ۵نباشد چنان هیچ شکری شگرفکه نعمت شود در حق خلق صرف
6. ۶نهد لقمه از خوان فضل خدایبه کام فقیران بی دست و پای
7. ۷تمنای دنیا و سودای دینبه یک سینه با هم نگردد قرین
8. ۸چو دین بایدت رخ ز دنیا بتابکز آبادی این شود آن خراب
9. ۹به هر پیشه آن کس که دانا بودبه جمع همه کی توانا بود
10. ۱۰چو گیرد به کف دوک ریسندگیکشد نوک کلک از نویسندگی
11. ۱۱ور آغاز نامه نوشتن کندکی آهنگ پشمینه رشتن کند
12. ۱۲نیاید ز یک دست کردن دو کارنشاید به یک دل گرفتن دو یار
13. ۱۳چو پرهیزگاری شود پیشه اتبود خیرخواهی در اندیشه ات
14. ۱۴حذر کن ز راهی که رو در شر استکه آن ره سوی چه تو را رهبر است
15. ۱۵قدم را نگهدار ازین تیره راهمبادا که ناگه در افتی به چاه
16. ۱۶به سوگند ناراست مگشا زبانکه دل را گزند است و جان را زیان
17. ۱۷به هر سفله اش نیز تلقین مکنوز آن خویش را رخنه در دین مکن
18. ۱۸همی دانم از خوی ناساز اوکه گردی به بشکستن انباز او
19. ۱۹به راه جهالت مشو تیز گاممبر دست مکنت به کسب حرام
20. ۲۰که گر کیسه ات را دهد فربهیکند سینه ات را ز ایمان تهی
21. ۲۱مکن میل دنیا و لذات اوکه نعت خوشی نیست در ذات او
22. ۲۲گرفتار دنیا به دریاست غرقگران سنگ باری نهاده به فرق
23. ۲۳به ساحل نیفکنده زان موج رختدهد جان شیرین در آن موج سخت
24. ۲۴به اخلاق اهل کرم روی کنبه اکرام هر نیک و بد خوی کن
25. ۲۵به اکرام نیکان به نیکی گرایکه خشنود باشد ز نیکان خدای
26. ۲۶به تعظیم شو با بدان سازگاربدی شان به نیکی ز خود باز دار
27. ۲۷اگر یابی آگاهی از عیب کسبه هر کس ازان بر نیاور نفس
28. ۲۸تو هستی بشر دیگران هم بشرنباشد بشر پای تا سر هنر
29. ۲۹ز خیر بشر شرش افزون تر استحروف بشر بیشتر زان شر است
30. ۳۰مبادا که چو عیبی از جیب توزند سر کند دیگری عیب تو
31. ۳۱تهیدستی و زهد و طاعتوریبه از مال بسیار و جرم آوری
32. ۳۲چو آید به سر نوبت مال و جاهرود مالت از دست و ماند گناه
33. ۳۳دو مردن بود آدمیزاد راگرفتار این محنت آباد را
34. ۳۴یکی مردن از شهرت حرص و آزز بایست ها داشتن دست باز
35. ۳۵دوم رشته جان بریدن ز تنگسستن کشش های روح از بدن
36. ۳۶کسی کو به مرگ نخستین شتافتز مرگ دوم عمر جاوید یافت
37. ۳۷درین موج زن لجه رنج و بیمندارد جز این بهره مرد حکیم
38. ۳۸که خود را کشیده ست بر ساحلیگرفته ز موجش برون منزلی
39. ۳۹گشاده ز دل دیده اعتباربه نظاره بنشسته لیل و نهار
40. ۴۰که چون دیگران غرق دریا شوندبه موج اندرون زیر و بالا شوند
41. ۴۱متاع خود آخر به طوفان دهندجگر تشنه و خشک لب جان دهند
42. ۴۲چو با تو شود مدعی سخت گویبه جز راه حلم و مدارا مپوی
43. ۴۳شود چون ز انصاف خیزد خطابخطاپیشگان را دلیل صواب
44. ۴۴اگر نرم خواهی حریف درشتبود راحت کف به از رنج مشت
45. ۴۵خشونت ز پولاد مردآزمایبه سوهان توان سود نی چوب سای
46. ۴۶نیاراسته دل به فضل و ادبمکن زینت جامه و جا طلب
47. ۴۷چو نقش ادب از درون کاستیبرون را چه حاصل که آراستی
48. ۴۸تو در بند زیور پی دیگرانتف افکن به روی تو دانشوران